banoo ilazar

خداحافظ

2007-09-05T11:41:00.000+03:30

دلم به نوشتن نمی رود اینبار . نمی دانم باید گریست ، یا باید خندید . باید خوشحال بود از به بار نشستن زحمت دو ساله و رستن از عذاب یا باید تنگ دل را شکست به شنیدار صدای غمگین مادرم . انگار رسم روزگار است رفتن و ماندن ، دل دادن و دل کندن . دل کندن از آنهایی که بسیار دوستشان داشتم و خواهم داشت . دل کندن از شما دوستان نادیده و مجازی که هیئتی واقعی دارید . دل کندن از این خاک که می دانم ...که می دانم دلم از فرسخ ها راه برایش مثل حباب خواهد ترکید . و شاید دل بستن به سرزمین آدم های یخی . دل بستن به دنیای یخی.

زندگی ام را در دو چمدان جا دادم و به سوی زندگی بهتر ، تحصیل بهتر و فرصت های شغلی بهتر می روم .

باز هم می نویسم . اما در کنجی دیگر.

دوستان عزیز که همه تان را بی نهایت دوست دارم خدانگهدار

باز هم کنکور

2007-08-25T20:57:00.000+03:30

کنکور اون یکی تموم شد . کنکور این یکی شروع شد. الان متلک کنکوریه که بین این دو تا رد و بدل میشه. تئاتریه برای خودش. این عکس ها هم یک نمونه از شاهکارهای پریساست.

انتخاب رشته

2007-08-10T14:30:00.000+03:30

بالاخره انتخاب رشته این سامان هم تموم شد. سرم داره گیج میره دیگه . عجب کار سخت و مسخره ای بود . سه روزه که دوتایی با هم افتادیم به جون دفترچه و هر چی رشته بود از توش درآوردیم . حالا این دفترچۀ کاهی بی ریخت که مغلمه ای از رشته های مختلف و توضییییییحات گوناگونه به یک طرف ، این سامان زبون نفهم که مرتب داشت با صدای بلندگو مانندش اظهار نظر می کرد و غر می زد به یک طرف . اولین رشته رو براش مهندسی میوه فروشی اتخاب کردم بس که این بشر داد میزنه .

زمان خودمون انتخاب رشته به روش دغیانوثی بود و یک خط کش میذاشتیم می آمدیم پایین تا بالاخره به انتخاب آخر برسیم . انتخاب رشتۀ سامان اما تداعی خاطرات نبود . همه چیز شیک شده ! انتخاب رشته اینترنتی شده . ما که اینجا در اوج تمدن شهری به سر می بریم 50 بار اشتباه کردیم و دوباره روز از نو روزی از نو . من که رسما داشتم دیوونه می شدم . حالا خدا به داد اون داوطلب بیچاره ای برسه که تو چلغوزآباد زندگی می کنه و باید انتخاب رشته کنه . اصلا تلفن دارند که اینترنت هم داشته باشند؟!

یک ساعت تمام داشتیم کدها رو وارد صفحه می کردیم و وقتی دکمه تائید رو زدیم پیغام ارور داد و دوباره از اول . اون زمانی که داشت درس می خوند هی زدم تو سر خودم که بچه جون اینقدر بازیگوشی نکن درست رو بخون یه رتبه درست و حسابی بیاری. یه جوری بخون که موقع انتخاب رشته 10 تا رشته انتخاب کنی و مطمئن باشی قبولی . حالا آقا یک رتبه ای برام آورده که برای اولین رشته ها از دانشگاه علم و صنعت شروع کردیم و مجبور شدیم برای محکم کاری 100 تا رشته رو پر کنیم . از فواید رتبه خوب ، خستگی کمتر در انتخاب رشته ست.

یکی از خوبی های اینترنتی شدن البته ، اشتباهات کمتره و اینکه خود بچه ها بدونن موقع انتخاب رشته چه کار کردن . اینطوری اعتراض ها هم کمتر میشه . مثلا یکی از مواردی که خیلی به نظرم انتخاب رو سریع می کرد این بود که در یک صفحه جداگانه در یک قسمت کد رشته رو وارد می کردیم و اون رشته انتخابی مربوطه رو می نوشت . با این روش دیگه احتمال خطا به صفر میرسه . مثلا ما مکانیک دانشگاه یزد رو اشتباه انتخاب کرده بودیم و وقتی کد رشته رو به این قسمت دادیم فهمیدیم این کد کاردانی کامپیوتر دانشگاه زابله !!!!!! سامان که داشت پس می افتاد و معرکه گرفته بود که می خواد بره اونجا قاچاق اسلحه و مواد ( هنوز نفهمیدم چرا پسرها کشته مرده اینجور جیمز باند بازی ها هستن) . به خیر گذشت البته !

باید منتظر بمونیم ببینیم چه رشته ای قبول این میشه این بچه . امیدوارم شهر خودمون قبول بشه . البته اینقدر شهرهای دیگه رو جلوتر زده که بعید می دونم .

بدون شرح!

2007-08-01T14:20:00.000+03:30

اوفففف

2007-07-24T15:44:00.000+03:30

بعد از یکسال دارم از خونه می لاگم . فعلا سرم وحشتناک شلوغه . دارم در به در دنبال خوابگاه می گردم. البته یک آشنا تو مونیخ پیدا کردم که خیلی آدم خوبیه و حداقل خیالم راحت شده که تو خیابون نمی خوابم . دعوتنامه ام هم یک فرم عجیب و غریبی داره که هی کس هوز ازش سر درنیاورده . خدا به خیر بگذرونه . یک امتحان زبان هم دارم که واقعا فیل رو از پا درمیاره . دارم مثل خر ریاضی و زبان می خونم. من 4 ساله جمع و تفریق هم نکردم ، دیگه خودتون تصور کنید چطور دارم ریاضی می خونم . از اینجا به بعدش فقط دست خداست . خدایاااااااا خودت کمکم ک .نمی دونم چکار کنم . هنوز نصف کارام مونده . .

2007-07-09T11:05:00.000+03:30

تفاوت های اساسی هست بین کشور ما و امثال اون و کشورهای پیشرفته . اینکه هر آدمی بدونه موقعیتش چیه و بر اساس اون طرز برخورد خودش رو منطبق کنه و حد و حدود خودش رو حفظ کنه تاثیرات خیلی مهمی روی روابط اجتماعی و ساختار اون جامعه می گذاره . بعد از دزدی به نظرم بزرگترین بیماری اجتماع ما همین عدم دونستن وظیفه و جایگاهه .

در یک موقعیت مناسب ماجرای طولانی رو که برام تو سازمان سنجش اتفاق افتاد رو می نویسم . ماجرای که با غش کردن من و تاثیر بدش تو زندگیم تموم شد .

اما تو این مدت که به دنبال پذیرش هام از دانشگاه های مختلف بودم دیدم که در یک جامعه پیشرفته چطور نظام کاری و اجتماعی ثابت و مدون ، نظم و آسایش خاطر رو به همراه داره. البته ضعف هایی هم بود . ولی همون ضعف ها هم از جانب آدم هایی بود که نالایق بودن اما تونسته بودن از فیلتر ها رد بشن. مثلا وقتی با دانشگاه ماکسیمیلیان مونیخ تلفنی صحبت می کردم ، 4 تا خانوم وظیفه پاسخ گویی به دانشجویان خارجی رو داشتن. یکی از اونها که به فارسی فامیلش خانم گرگ!! بود تا می فهمید طرف لهجه داره و نمی تونه خوب صحبت کنه یا گوشی رو قط می کرد و یا هی الکی می گفت صدا نمی رسه . من بعد از 5 بار تلاش دست آخر با جواب بی ادبانه این خانوم سعی کردم با یکی دیگه از همکارهاش صحبت کنم. نفر دوم به فارسی فامیلش بود خانوم تابستان !! که واقعا به من کمک کرد تا کارهام رو تلفنی انجام بدم . با وجود کار سنگینی که داشت تا اونجایی که تونست راهنماییم کرد و کارهام رو انجام داد . صدای متین و آرام .....و صبر و حوصله ای که داشت باعث می شد من هول نشم و بتونم خوب صحبت کنم . ( به فامیل این آلمانی ها دقت کردید . جالب شکل گیری شخصیت بر اساس اسم بود)

با هر کارمندی که صحبت می کردی به جز همون خانوم اول ( کلا برای 5 دانشگاه درخواست پذیرش داده بودم. ) با اون همه چرت و پرتی که من می گفتم به حرف هام خوب گوش می دادن و سعی می کردن کارم رو راه بندازن . یکی از چیزهایی که خیلی باعث تعجب من شده بود این بود که اگر من در موردی اصرار می کردم و عقیده داشتم اشتباهی شده اونها مقاومت نمی کردن . می رفتن از یکی دیگه از همکارهاشون می پرسیدن که من دارم درست می گم یا اونها و اگر باز هم میدیدن ناراحتم و فکر می کنم حقم ضایع شده ، وصل می کردن به نفر اول آفیس !!!! که اکثرا هم مشکل حل میشد . این نفر اول به همه چیز اشراف داشت و جزئیات رو هم می دونست .

خدایا قربون کرمت که اینجا دقیقا برعکسه. همیشه رئسا هیچی نمی دونن و می بینی یک کارمند جزء در جریان همه قوانین و کارها هست . کی جرات داره زنگ بزنه به یه اداره و بگه آقای فلانی تو در مورد پرونده من اشتباه کردی . می دونید که دیگه باید فاتحه اون پرونده رو خوند . کارمند عصبانی همچین گوشی رو می کوبه روی دستگاه که انگار بهش فحش داده باشی. خود اون کارمند میره تو بانک و رفتار مشابه میبینه . کارمند بانک میره بقالی . بقالی میره چغالی و الی آخر . از قدیم این زنجیره و دور نوسانی تو ایران بوده و هست و نمی دونم کجا و کی لطف می کنه زنجیر رو پاره کنه .

مشترک گرامی

2007-07-04T08:07:00.000+03:30

چقدر سیستم پاسخگوی اتوماتیک توی ایران جالبه .
این شماره رو بگیرید 466222 . شماره اپراتور هواپیمایی هماست . خانومی که صداش به طور اتوماتیک پخش میشه اول به انگلیسی صحبت می کنه. توی همون دو جمله ای که خواب آلود و با صدایی خیلی نامفهوم میگه 20 غلط تلفظی پیدا می کنید . صدا انقدر بد ضبط شده که اصلا معلوم نیست چی داره میگه. اولین چیزی که به ذهن من رسید این بود که یک خانوم شل و شیت رو بزور از رختخواب کشیدن بیرون ، یه برگه که انگلیسی به خط خرچنگ قورباغه روش نوشته شده گذاشتن جلوش و گفتن بخون ، یه واکمن هم گذاشته بودن روی میز تا صداش رو ضبط کنند. این شد پاسخگوی شرکت ملی هواپیمایی ایران.

حالا این که خوبش بود . این خانومه هست وقتی کسی شماره اشتباه می گیره یا دو شماره اول تو شبکه وجود نداره لطف می کنند و گوشی رو برمیدارن . دفعه اول که صداش رو شنیدم باور کنید پرده گوشام تا مرز پاره شدن رفت . یک خانوم با صدای تو دماغی و فوق العاده زشت یکهو با بدترین لحن ممکن مثل آدم آهنی فریاد میکشه " این – شماره – در – شبکه – موجود نمی باشد – لطفا – مجددا – تماس – نگیرید " .
اینطوری که این خانوم میگه ، یعنی اگر دفعه دیگه تماس گرفتی با یه لنگه کفش می زنم تو سرت و اینقدر به خودت و جد و آبادت فحش می دم تا بفهمی مزاحمت یعنی چی . ای مزاحم بدبخت .
به نظرم این جمله با لحن این خانوم بهتر میشه و خیلی بیشتر به صداش می آد : مشترک الاغ و نفهم گرامی. شما که شعور تماس حاصل نمودن ندارید ، خیلی غلط می کنید که باعث سلب آسایش من و خطوط تلفن می شوید ..... + یک عالمه فحش های چیز دار که اگر مشترک دلش خواست بشنوه و دق دلی این خانومه خالی بشه می تونه گوشی رو نگه داره.
حالا من می خوام این جمله رو برای مخابرات بفرستم و بگم به علت سر درد ناشی از شنیدن صدای این خانوم لطفا جمله ای رو که من سرودم بذارن روی خط برای محضوظ شدن بیشتر مشترک گرامی.

البته یک سری عوامل خود فروخته هم هستند که از اون ور بام افتادند. اگر کارت تلفن های خارج از کشور رو استفاده کرده باشید می فهمید چی می گم. بعضی شرکت ها انگار مسئول چیز دیگه ای بجز ارتباط تلفنی هستند . البته زبونم لال منظور بدی ندارم ها . فقط صدای خانومه یه کم بیش از حد لازم عشوه داره . بعضی اوقات تا حدی که آدم حالش بد میشه و فکرای بد می کنه .
.

w

2007-06-26T13:28:00.001+03:30

بعضی از وبلاگ نویس ها یکدفعه گذاشتن رفتن و هیچ خبری هم ازشون نیست . یادمه سر ماجرای نوشی و جوجه هاش چه مرافعه ای شده بود تو اینترنت . کجا رفت . علی قدیمی که به معنای واقعی وبلگ نویس بود چی شد. یه مامان نیلو داشتیم که خیلی هم شیطون و با احساس بود . دیگه نمی نویسه. کسی اصلا از اینها خبر داره؟

کفش رانندگی برای خانوم ها

2007-06-25T15:21:00.000+03:30

بالاخره بعد از طراحی و ساخت ماشین های خانوم پسند ، یک شرکت انگلیسی کفش های رانندگی شیلا رو برای خانوم ها طراحی کرده . این کفش ها که مخلوطی از رنگ صورتی و مشکی هستند در کناره داخلی دکمه ای دارند که به شخص اجازه میده با فشار دادن آن پاشنه کفش رو به داخل بکشه یا اینکه آن را در بیاورد .

دلیل طراحی این کفش ، تصادف کردن خانوم ها به خاطر کفش نامناسب برای رانندگی است. طبق آمار 80 درصد خانوم ها موقع رانندگی کفش نامناسب به پا دارند . از هر سه نفر یکی از کفش های تخت برای رانندگی استفاده می کند و از هر پنج نفر یک نفر داخل ماشین کفش هایش را درمی آورد و پابرهنه !!! رانندگی می کند . نصف خانوم ها هنگام خرید کفش تنها به زیبایی آن و نه به استفاده اش در هنگام رانندگی توجه می کنند. 17 درصد یک جفت کفش یدکی در ماشین برای رانندگی می گذارند.

50 درصد خانوم ها از ایجاد چروک و خراشیدگی ها روی کفش های فانتزی شان شکایت دارند و 50 درصد می گویند گیر کردن کفش هایشان بین پدال ها یا سر خوردن کفش ها روی پدال باعث ایجاد خطر می شود. بعضی نمی توانند پایشان را درست روی پدال بگذارند و پاشنه کفش بعضی دیگر در بین شکاف های کفی ماشین گیر می کند. بسیاری از خانوم ها می گویند تا به حال به خاطر این مشکلات تصادف کرده اند یا نزدیک بوده تصادف کنند.

این شرکت انگلیسی برای رفع این مشکل این کفش ها را طراحی کرده که در صورت استقبال ، تولید انبوه را شروع خواهد کرد.

در همین مورد : خدا رو شکر به علت ارتفاع زیاد نمی تونم کفش پاشنه بلند بپوشم . ولی یک جفت صندل پاشنه کوتاه دارم ( داشتم)که نوکشون تیز بود. داشتم با ماشین مامان می رفتم خونه دوستم که دیدم وسط بزرگراه نمی تونم پام رو بذارم روی ترمز. جفت پاشنه ها رفته بود توی سوراخ های کفی ماشین . به هر بدبختی بود زدم کنار و کفی رو از یه طرف – کفش ها رو از اون طرف می کشیدم تا از هم جدا بشن . در نتیجه پاشنه صندل بیچاره ام کند و تا اونجا رو هم پابرهنه رانندگی کردم. واقعا شانس آوردم چپ نکردم.

اسلام مغرور است

2007-06-17T09:35:00.000+03:30

با اینکه اسلام دین خوبی ست اما انقدر مغرور است که آدم بعضی اوقات از کوره در می رود. مثال اگر بخواهم بیاورم زیاد است . اما یکی از دم دست ترین مثال ها نماز صبح است. فرض کنیم یک مسلمان ، یک مسیحی ، یهود ، لائیک ، بودائی در یک مکان کوچک زندگی می کنند. آن مسلمان برای ادای فریضه اش صبح ساعت 4 الی 5 بیدار می شود و می خواهد نماز بخواند . آیا می شود این کار را آنقدر بی سر و صدا انجام دهد که کسی بیدار نشود.
فرض می کنیم حداقل یکی از آن افراد غیر مسلمان بعد از اینکه ساعت 5 بیدار شد دیگر خوابش نبرد . واقعا تکلیفش چیست و جواب حقش که ضایع شده را که می خواهد بدهد؟ از همه بدتر این است که آن مسلمان از دینش هم مغرور تر باشد و بگوید این آدم ها بر اساس گفته قرآن وظیفه شان بوده که مسلمان شوند و الان باید با من بلند می شدند و نماز می خواندند . پس در واقع حقشان است که بیدار شوند و این سزای عملشان است. این همه اعتماد به نفس ( بخوانید خودبزرگ بینی) و خودخواهی از کجا آمده؟
مگر توی قرآن نگفته لا اکراه ..... قد تبین... کجا این آیه مصداق پیدا میکنه ؟؟؟؟ آیا در هیچ کدوم از تعالیم اسلامی احترام به آدم های دیگر هم آمده ،که سریعا با چند تا مثال نقض نشه. چقدر بقیه انسان ها که از گروه های دیگه هستند ارزش دارند ؟
و مگر نه اینکه 1400 سال از وضع قوانین اسلام گذشته . خوب آن زمان ها با طلوع آفتاب بلند می شدند و با غروب آفتاب که حدودا ساعت 7 یا 8 است می خوابیدند . در عصر جدید که ادیسون لطف کرد و لامپ را اختراع کرد و آدم ها تا 1 نصف شب بیدارند و در طول روز جون کندن چطور میشه ساعت 4 صبح هم بیدار بشی. علی الاصول باید این زمان بندی ها تغییر می کردن. نه؟

به قول ..... بیایید زیاد راجع به این چیزها فکر نکنیم . وگرنه از دین خارج می شویم. بیایید اصلا فکر نکنیم ، اینطوری بهتر است.

2007-06-10T11:13:00.000+03:30

زنده ام .

غزل خداحافظی

2007-05-30T13:34:00.000+03:30

خوب ظاهرا افرادی خواب دیدند که من به مادربزرگم ملحق شدم. معلوم شد اون همه اصرار که من برای مراسم مامان بزرگم هم شرکت نکنم و توی جاده نیام برای چی بوده. دوستان اگر خوبی ، بدی از ما دیدید لطفا حلال کنید.

راستش چندان از مرگ نمی ترسم . دروغه اگر بگم اصلا نمی ترسم. مرگ مهم ترین اتفاق زندگی آدمه. با وجود همه شک و شبهه ای که در مورد خدا و بهشت و دوزخ و معاد و این جور چیزها برام پیش آمده ، ولی اون همه تعالیمی که به زور میشه از ذهن بیرونشون کرد باعث شدن به زندگی اون دنیا اعتقاد داشته باشم. تنها نگرانیم هم اینه که برم جهنم! البته اگر این روایات اسلامی که تا به حال شنیدم و در دوره انقلاب تو زندان ها به علت همین روایات چه کارهای وحشتناکی که نمی کردند، صحت داشته باشند ، من جزو اون دسته از خانوم هایی هستم که یکراست می رن بهشت.

به هر حال ، ای کسانی که این وبلاگ را می خونید، من اگر مدت زمان طولانی اینجا چیزی ننوشتم بدانید که بلایی سرم آمده. اگر خواستم ننویسم خودم می گم. مراسم رو همینجا آبرومندانه برگزار کنید. پسورد رو میدم به بی بی باران .

وصیت نامه هم ندارم. مورچه چیه که کله پاچه اش چی باشه.

دوستت داشتم .

2007-05-30T11:03:00.000+03:30

مادربزرگم رفت . خیلی ناگهانی . خیلی زود رفت و اون نوشتۀ احمقانه روی وجدانم سنگینی میکنه. باید اینجا بنویسم که دروغ گفتم ؟ باید بنویسم که من رو از همه بیشتر دوست داشت ؟ باید بنویسم که من یک ماه و نیمه بهش سر نزدم و تلفن هم بهش نزدم که احوالش رو بپرسم ؟ باید اینا همه رو بذارم به پای اینکه تا یکی میمیره برامون عزیز میشه و یادش می افتیم؟ حالم بده و عذاب وجدان نمی ذاره بیشتر بنویسم. بیچاره بابام . اونم انگار عذاب وجدان داشت.

بی بی باران عزیزم هم همدرد شدیم ، ولی با یک تفاوت بزرگ . خودت میدونی چی میگم.

آموزشگاه گوته و آفتابه به دست ها

2007-05-23T14:24:00.000+03:30

آفتابه به دست ها ، چماق دارها ، عربده کش ها - این پرچمداران اسلام – اینبار آموزشگاه زبان آلمانی گوته را مورد الطاف اسلامی خود قرار داده اند.

خوشبختانه به خاطر وابسته بودن این آموزشگاه به سفارت آلمان جرات و اجازه ورود به آموزشگاه را ندارند ، ولی طی هفته گذشته افراد پشمناکی با مراجعه به آفیس موسسه ، به کارکنان آنجا اخطار داده اند که محصلان آموزشگاه باید شئونات اسلامی را رعایت کنند.

از اخباری که در موسسه بین دانشجویان رد و بدل می شود به گوش می رسد که ماشین هایی چون پژو و پراید با شیشه های دودی پشت در موسسه به کمین می نشینند و گویا تا امروز چندین فقره مشاجره نیز بین محصلان و پشمناکان به وجود آمده. کارکنان موسسه با نگرانی به دانشجویان هشدار می دهند و با هوشیاری و تماس با سفارت جلوی هر گونه پیشامد تلخی را گرفته اند.

محصلان گوته همچنان ( مانند گذشته) به کوری چشم دشمنان در سر کلاس ها کشف حجاب می کنند . ولی احتیاط شرط عقل است . با وجود اینکه تجاوز به حریم موسسۀ وابسته به سفارت ، ماجرا را کمی سیاسی تر و برون مرزی می کند ، ولیکن به هیچ وجه بعید نیست این مزدوران پا را از حد خود فراتر بگذارند و دوباره حماسه ای چون یکشنبه هفت تیر بیافرینند. خصوصا که نه تمامی ولی 90% دانشجویان گوته شامل این طرح جمع آوری اراذل و اوباش می شوند !!!

ما بودیم و منظره دماوند و توالت های صحرایی و یک عدد کنه

2007-05-16T14:57:00.000+03:30

سارکوزی

2007-05-08T09:46:00.000+03:30

فرانسوی ها خرند . خیلی هم خرند

آقای فاکر

2007-05-06T09:10:00.000+03:30

فکر کن اسم بالادستی آدم ( منظور رئیس الرئساست) تو اداره ، آقای فاکر باشه. از این رنج بیشتر نداریم که مجبور باشی روزی چند بار هم فامیلش رو بگی . وقتی می خوای صداش کنی اولا فکر می کنی یه حرف خیلی بد داری می زنی . زبونت پیچ می خوره چون سعی خودت رو می کنی که ف رو غلیظ تلفظ نکنی. ک رو فارسی بگی و نه از ته حلقت به صورت glotal . ر رو هم لرزشی بگی مثل فارسی و نه غلطان مثل انگلیسی .

2007-05-05T10:44:00.000+03:30

Lass mich in Ruhe.

Der Proceß

2007-05-02T10:14:00.000+03:30

آن زمان ها که انگلیسی می خواندم و بی صبرانه انتظار می کشیدم به سطح مطلوب برسم ، چیزی که خیلی بی طاقتم می کرد این بود که بتوانم آثاری را که ترجمه فارسی شان را می خوانم روزی به زبان اصلی بخوانم . از این میان فالکنر بیچاره ام کرده بود. بچه دبیرستانی بودم که هنوز انقدر پخته نشده بودم که بتوانم به زبان اصلی بخوانم. اما بالاخره اون روز رسید که تونستم چند تا داستان کوتاهش رو به لحن خودش بخونم . داستان هایی که مخلوطی از گفتارهای مختلف بود . و قلب من مثل طبل میزد. اولین تجربه ام بود .

آرزوهای من ، از این دست ، هیچ وقت تمام نمی شوند . این بار آرزوی خواندن کتاب های فرانسوی و آلمانی به زبان های اصلی و نه ترجمه هایشان که متن را زخمه دار کرده اند دست از سرم بر نمی داشت. دو روز پیش محاکمۀ کافکا را در دست گرفتم . Der Proceß

البته اگر ترجمه فارسی اش را ده ها بار نخوانده باشی ، خواندن اصل کتاب فوق العاده دشوار است . خواندن ترجمه های مختلف و مروری بر ترجمۀ انگلیسی اش کار را خیلی راحت کرده است. لقمه بزرگی است اما بسیار لذت بخش.

فکر می کنم وقتش رسیده است که برنامه ای برای سر و سامان دادن به زبان فرانسه ام بریزم . به قول معروف باید برایش آستینی بالا بزنم. این لذت بی بدیل باید کامل شود.

آقای هلو و خانوم لیمو

2007-04-25T10:14:00.000+03:30

موهایم را دادم مشکی پر کلاغی کنند.

یه کتونی اکو خریده ام که حدود 1 شماره و نیم بزرگم است و پاهایم شده اندازه گور بچه . نمی دانم این چه مدل کفشی بود که شمارۀ 40 نداشت. پسره 15 تومن هم تخفیف داد بهم . البته لاس زدن و عشوه ای در کار نبود ، که من اصلا اهلش نیستم . به خاطر چند برگ اسکناس بی ارزش روحم را به هیچ خری نمی فروشم. فقط با هم هم درد و دل در آمدیم . هم رشته بودیم و هر دو ناراضی. گپی زدیم و او هم که مثل بقیه فروشنده ها نبود حال اساسی با تخفیفش بهمان داد .

با تخفیفی که گرفتم و یکم هم روش یک مانتوی نخ که رویش گلدوزی دارد و آخرینش بود و خیلی هم خوشگل بود و تنها مانتوی به نظر خودم خوبی است که تا به حال گرفته ام از آقای هلو و خانوم لیمو خریدم . به نظرم باید اسمش می بود آقای لیمو و خانوم هلو . آخر آقا که هلو نمی شود.

یک دانه آدیداس سفید هم دیدم که خیلی توپ بود. انشالا ماه دیگه که حقوق گرفتم .

یکی بود می گفت این مارال خیلی دختر صرفه جو و خوبی ست. راست می گفت ها.

دیروز که تو اداره رفتم دستشویی یادم رفت در را قفل کنم . تصورش را که می کنم سرم گیج می رود. البته برای من که مسئله ای نیست . خوب مگر چیست ؟ ولی بعد از آن ماجرای کذایی در آسانسور سازمان و پیاده شدن آن آقا با آن طرز فجیع و بقیه بیست تا آقایی که داشتند من را نگاه می کردند و من که تنها خانم توی آسانسور بودم و انگار نه انگار اتفاقی افتاده است ( عمرآ بگویم چی شده بود) کمی دستم آمد این اداره چی ها چطور فکر می کنند.

عصر دارم می روم دانشکده حقوق دانشگاه تهران برای برنامه محسن نامجو . از آن ور هم دارم می روم ولایت.

وای ! این ولایت ما هم الان جای خطرناکی ست. بر و بچه های با حال همشهری پرو پرو توی روی نیروی انتظامی وایساده اند و چند تایی از آنها را هم گرفته اند تا می خورده اند زده اند. نیروی انتطامی خیلی شوکه شده . ولی بر طبق اخباری که من از پریسا تد پرس گرفته ام شهر شده عین پادگان . مردم هم هنوز مقاومت می کنند.

تهرانی ها یاد بگیرند. اتحاد رو حال کنید . اگر با هم باشیم هیچ غلطی نمی تونن بکنن. مردم ما خیلی مظلومن . البته در واقع یک آش شله قلم کارن . در مقابل حقشون ساکت می شینن و هیچ کاری نمی کنن ولی اونجایی که حق ندارن زبونشون سه متر درازه .

elections

2007-04-22T08:51:00.000+03:30

این انتخابات فرانسه چقدر هیجانی شده. اصلا معلوم نیست کی قراره ببره. من فکر می کنم خانوم سگولین رویال برنده میشه. جالبه که دو تا از قدرت های اصلی اروپا حاکمیت زنها رو به خودشون می بینن . کی میشه ایران هم نامزد زن برای ریاست جمهوری داشته باشه؟ یکی نیست بگه پیاز می خوری اشتهات باز بشه .

اطلاعیه: اینجا به زودی بسته می شود.

2007-04-18T10:56:00.000+03:30

الان تونستم بعد از یک هفته که از ایران رفته باهاش چت کنم. خیلی خوشحال بود و می گفت همه چیز خوبه . قرار بود بعد از دو ماه بیاد آلمان . یعنی تقریبا زمان رفتنمون با هم میشد. ولی همونطور که حدس میزدم ، هنوز یک هفته نشده پشیمون شده . یعنی اینجانب از مجاورت با یکی از دوست های خیلی نازم تو آلمان محروم میشم.

آدرس وبلاگش رو بهم داد . خیلی با نمک می نویسه. نمی دونم منم بهش بدم یا نه. یک کم حالا صبر می کنم تا ببینم چی میشه. شاید این وبلاگ آخر کارش باشه. جدی جدی شد 3 سال ها . تازه بیشتر.

حالا نمی دونم چکارش کنم. مامانم نمیدونه من وبلاگ دارم . میگه وقتی رفتی حتمآ باید بلاگ بزنی تا ما خاطراتت رو لحظه به لحظه دنبال کنیم. ددم وای! حالا باید با توجه به خصوصیات مامان کل وعده های غذایی صرف شده و قیمتشون ، کل راه هایی رو که در طول روز با کیلومترهای مختلف طی کردم و مشخصات کل آدم هایی رو در خیابون دیدم توی وبلاگم بنویسم . البته احتمالا چیز جالبی از آب در میاد . توی مسابقه بعدی وبلاگ نویسی ، به عنوان دیوانه ترین وبلاگ نویس بهم جایزه میدن!

از یه طرف دلم می خواد همین وبلاگ رو نگه دارم. ولی باید آرشیوم رو پاک کنم . مثلا فکر کنید مامانم اون مطالب مربوط به مامان بزرگم رو بخونه . شیرش رو حرومم می کنه ، بعد هم سه بار عاقم می کنه . بعد میبینی یهو من تو ارتفاعات یک جایی صاعقه زده خشکم کرده. این مامان من هم سیده ، خیلی خطرناکه اوضاع .

یه کار دیگه هم میشه کرد. این وبلاگه رو نگه دارم . بعد یه وبلاگ خانوادگی بزنم که مسائل خوب و بدون مورد زندگی اونجام رو توش بنویسم !! مامان و بابام هم بشینن اون رو بخونن . ولی فقط چند تا اشکال وجود داره . یکی اینکه خواهرم خیلی فضوله . ظرف سه سوت اینجا رو هم به مامانم اینا معرفی میکنه. اینو از تجربه ای که دارم میگم . کل دفتر خاطرات بدبخت من رو برای مامانم خوند و آبروی من رو جلوی همه برد. دیگه همه عالم و آدم می دونستن من چه نظری درباره شون دارم. یه جاییش هم نوشته بودم من مامانم رو خیلی دوست دارم ، ولی بابام رو دوست ندارم دیگه اند افتضاح بود . بابام کم مونده بود منو بزنه . مامانم هی پز میداد ( حالا انگار من چه پخی بودم که بخوام یکی رو دوست داشته باشم یا نداشته باشم). بعد بین مامانم اینا شکراب شد . پول تو جیبیم قط شد و کلی اتفاقای دیگه . اصلا من چرا رسیدم به اینجا !!!

آهان . از اشکال های دیگه اش اینه که میدونم نه به این میرسم و نه به اون و در آخر هیکل خودم و این دو تا وبلاگ بیچاره رو سم پاشی می کنم میره پی کارش.

یه کار دیگه که خیلی ناجوره اینه که همین وبلاگ رو با آرشیوش نگه دارم . بعد به مامان اینا آدرسش رو بدم. اگر این کارو بخوام بکنم باید وقتی از اینجا رفتم آدرسش رو بدم که دست کسی بهم نرسه . تصورش رو که می کنم بدنم مثل پوست مرغ دون دون میشه. وای! عمه و خاله و دایی و عمو با برو بکسشون بشینن پای اینترنت ، آرشیو منو بریزن بیرون !!!نههههههههه. بعد برن پرینت بگیرن . همه برن زیر کرسی بشینن . انار دون کرده ، سوهان و پرتقال و کفلمه و بساط رو بچینن روش ، مامان بزرگ هم بشینه اون بالا ، بعد عین قدیم ها که داستان جعفرخان از فرنگ برگشته یا قصه حسین کرد شبستری رو می خوندن ، حکایات من رو برای همه بخونن. وای نه نه نه نه ! این خیلی وحشتناکه.

من تصمیمم رو همین الان گرفتم. اینجا رو تا دو ماه دیگه دارم. بعد درش برای همیشه تخته میشه . یه وبلاگ دیگه میزنم . فکر اسمش رو هم کردم. دوباره از نو. از صفر شروع میکنم. درسته که منو این وبلاگ دیگه روح مشترک پیدا کردیم . سه سال کم نیست. این وبلاگ دوران دانشجویی منه . خیلی حیفه.... البته برای خودم.

آدرس وبلاگ جدید رو به بعضی دوستان میدم که این جفنگیات رو از دست ندن.

البته در نظر دارم یه مطلبی بنویسم که احتمالا باعث فیلتر شدن وبلاگم میشه . این موضوع خودبه خود باعث حذف وبلاگ میشه .

چاره دیگه ای نیست.

سلسله آخوندیان

2007-04-16T10:09:00.000+03:30

درحالي که احزاب سياسي اندک اندک خود را براي مبارزات انتخاباتي مجلس هشتم آماده مي کنند، علي اکبر هاشمي رفسنجاني، سيدمحمد خاتمي ومهدي کروبي با يکديگر ملاقات خواهند کرد تا ارودگاه اصلاح طلبان باانسجام بيشتري فعاليت هاي ماه هاي منتهي به انتخابات مجلس را دنبال کند.

این آقای هاشمی رفسنجانی انگار به یک گیره بند نمی شود. مثل این دانشجوهای سال اولی می ماند که سر هر کلاسی بروی میبینی نشسته اند و دارند شیطانی می کنند. تا آنجایی که حافظه تاریخی یاری مان می کند. این آقا نه تنها هرگز اصلاح طلب نبوده است که از همان اوان کودکی از آن ور بام افتاده بود.

کروبی که تکلیفش معلوم است . مثل ریش بزی می ماند. قابل انعطاف به هر صورتی که دوسته باشید.

اما . اما . اما

این هم از خاتمی تان . ببینید سر سفرۀ کی ها نشسته است. ماه ها دارند از پشت ابرها درمی آیند. وقتی صحبت از قدرت است دیگر آن ممه ها را لولوها برده اند . بنشینیم به حال خودمان غصه بخوریم.

هخامنشیان ، اشکانیان ، ساسانیان چند سال حکومت کردند ؟ فکر کنم سلسلۀ آخوندیان می خواهند رکورد شکنی کنند در تاریخ ایران.

عقاید نوکانتی از آن من ، شقایق نورماندی از آن تو

2007-04-14T14:51:00.000+03:30

شاید که محسن نامجو آمده است تا نسل من ، خاطره بگیرد . یک خاطره برای خود خودش . که بتوان در دوران پیری یا میانسالی به آن فکر کرد . بالید که اولین آهنگ هایش را در موسیقی خیابانیش کنار یک پارک شنیده اید و نمی دانستید این مرد با این آوای عجیب و غریب کسی خواهد بود که از خاکستر موسیقی ایران دوباره شعله ای بلند می کند.

باید باور کرد فرهاد ، فروغی ، ویگن ، گوگوش و ... مال ما نبودند . ما شقایق نورماندی می خواهیم .

عقاید نوکانتی از آن من ، شقایق نورماندی از آن تو

زلف بر باد مده

او که زندگی را دوست ندارد .

2007-04-09T13:32:00.000+03:30

دکتر می گوید نباید فیلم ببیند . کتاب ها را از دم دستش جمع کنید . نگذارید شعر یا داستان بنویسد . هر چیزی که فکر می کنید افسرده اش می کند یا به فکر خودکشی می اندازدش ازش دور کنید. همه اش دور و برش باشید و تشویقش کنید به بیرون رفتن ، خرید کردن و فعالیت هایی که بدنش در آنها شرکت کند.

////

می گویم دکتر لازم نیست فیلم ببیند ، زندگی اش خود به خود یک فیلم است که اگر روی پرده بیاید کسی باور نمی کند.

////

می گویم خودکشی مودکشی نکنی ها . اگر از این فکر ها به سرت بزند ، خودم می کشمت . لب های کوچک قلوه ای اش را غنچه می کند و توی آینه نگاه می کند . می گوید نه بابا من از این جرات ها ندارم. تیغه را به ابروهایش می کشد و رنگ را برمی دارد. کله اش را سیاه کرده .

بالای سرش وایساده ام و از رنگ آمیزی که کرده ام راضی . هنوز های لایت های استخوانی از لابلای موها معلوم است. برس را توی ظرف می زنم و روی موها می کشم.

/////

بیا گوشی را بگیر . شماره اش از استرالیا ست ، فکر کنم خواهرت است.....تا نصف شب هق هق می کند. دلم می خواهد خواهرت را خفه کنم. خودش گذاشته رفته ، آنوقت تو اینجا داری توی لجن دست و پا می زنی.

////

موبایلش را برمی دارم . نوشته آرش و عکس یک پسر با چشم های دو رنگ یکی سبز و یکی آبی توی صورت یک میمون افتاده است . می خندم . بهش می گویم دیگر زنگ نزند. حالش خوب نیست.

دست هایش تمام شد. آمد دید آرش زنگ زده . زنگ زد. چند بار قسمت را می شکنی. چند ساعت یا نمی دانم چند سال صحبت کرد. تا نصف شب گریه بود و خواب هایی پریشان.

//////

منتظرم پاهایم را بشورم . نمی آید بیرون . می روم توی دستشویی ، شلنگ را می گیرم و خنکای آب خستگی پاها را می گیرد. در می زنم می گویم می خواهم بروم دوش بگیرم. سعی می کنم توی هر حرفی تکه ای یا مزه ای بپرانم اما همه اش می شود چرت . کسی نه می خندد ، نه حوصله دارد که بخندد.

در را باز می کنم . شیر آب باز است و پاهایش را از تیغۀ دیوار می بینم که دراز شده اند روی کاشی های سفید . جرات نمی کنم بروم جلو. دستش شل افتاده و رگش جویی قرمز باز کرده به سمت چاه حمام. می آیم بغلش می کنم . صورتش مثل گچ سفید است و زیر چشم هایش مثل یک سیاه چال شده است که آدم را می کشد تو. نگاهم می کند و می خندد . گونه اش را می بوسم. دست هایم را زیر گردن و زانوهایش می گذارم و بلندش می کنم . سنگین است و نفسم می گیرد . موهای لختش ریخته روی دستم. می برمش بیرون می گذارمش روی فرش و یک ملافه می پیچم دورش . خون فواره می زند . نمی دانم چه کنم.

زنگ میزنم به اورژانس . می گویند گوشی را بدهم بهش . ازش می پرسند و جواب های نامید کننده می شنوند.

////

بیمارستان سرد است و خیلی خلوت . هیچ کس نیست. یادم رفته کفش بپوشم . با دمپایی های دستشویی رفته ام. پاهایم یخ کرده و احساس می کنم یک مرده هستم که روی نیمکت توی سالن خوابیده و دارد به عکس آمپول غول پیکر روی دیوار نگاه می کند.

//////

دکی می آید بالای سرم. نگاهش طوری ست که مطمئن می شوم هنوز هم دوستم دارد . بقول خودش از ته دل. بلند می شوم و دست می دهم. قیافه اش را درست یادم نمی آید. ولی خوب شد شماره اش را پاک نکرده ام. امشب شیفتش است . می گوید دوستت شانس آورده ولی حالش خیلی خراب است.

////

می رسیم خانه . چقدر گذشت ؟ یک سال . ده سال. می خوابانمش . قرص هایش را می دهم . می خوابم پیشش . سرش را می گذارد روی سینه ام و من دست هایم را حلقه می زنم دورش . موهایش را نوازش می کنم. راحت خوابیده است . نه لگد می زند . نه اشک می ریزد و نه ناله ...

2007-04-08T15:35:00.000+03:30

نمی دانم چه شده که دوباره به یادت افتاده ام ای نامردترین مرد زندگی من.

کاش میشد زندگی برگردد به همان جادۀ قدیم !

2007-03-26T22:38:00.000+03:30

عید مبارک

2007-03-22T17:23:00.000+03:30

سلام . سال نو همه مبارک .

همیشه دم سال تحویل به خودم می گفتم خدایا من چه آرزویی دارم . واقعا نمی دونستم چه آرزویی بکنم . هیچ کس هم باورش نمیشد که آرزویی ندارم. ولی واقعا نداشتم و مجبور میشدم آرزوهای کلی بکنم.
خدایا جنگ تموم بشه . دیگه مردم بیگناه کشته نشن. ایران رو دوباره آباد کن . خدایا آمریکا نیاد ایران رو بزنه. مریض ها رو شفا بده یا اگر قرار نیست شفا پیدا کنن ، زودتر بکششون . خدایا دختر خاله مامان خوب بشه . خدایا عمه ام رو راحت کن . خانواده ام را برایم سالم نگه دار . همه دور هم باشیم . برای خودم هم هر چی خودت صلاح دیدی !

سال 85 اما ، انقدر بد بود ، انقدر سخت گذشت که تازه یادم افتاد آدم می تونه موقع تحویل سال چه آرزوهایی بکنه . سالی که گذشت ظاهرا کلا برای اکثر مردم سال خوبی نبود. سال گذشته بدترین بهار ، بدترین تابستان ، بدترین پاییز و زمستان را داشتم. امسال می دانستم برای تحویل سال چه آرزوهایی بکنم. همان دعاهای سال پیش و چیزهای جدید . یک دعا بود که نتوانستم بگویم . دیر شده بود برای دعا کردن. پسر دوست بابا که قبلا ازش به شوخی گفته بودم ، چون فکر می کردم حالش خوب شده . سرطانش اما عود کرد و چند ساعت قبل از سال تحویل راحت شد. مرگش تلخ و آرام بود . روحش در آرامش باشد .
آرزوی بزرگ این سال هایم نصفش یک روز مانده به عید برآورده شد . امیدوارم نصف دیگرش امسال برآورده شود.

**
امسال هم حسابی بازار اس ام اس و کارت تبریک داغ بود. دوست های آلمانی ام برایم کارت فرستادند و من هم به شدت هیجان زده شده بودم. اصلا فکر نمی کردم بدانند عید نوروز چی هست . با یک خط خرچنگ قورباغه پشتش به فارسی نوشته بودند.
بعضی ها این میان خیلی آی کیو بودند. با آدرس یا شماره شان تبریک عیدی دریافت می کردی و می دیدی پایینش یک اسم دیگر نوشته و انوقت میمردی از خنده . برای همه هم فرستاده بودند. این یکی خیلی ضایع بود.

2007-03-12T08:23:00.000+03:30

فکر کنین آدم چه حالی میشود . با حرارت هر چه تمام تر و دلی تنگ برای مادر و پدر و همه متعلقات ذهنی بروید خانه و اولین حرفی که بشنوید این باشد که: اه ه !! چقدر زشت شدی مارال .

هیچ وقت خوشگل نبوده ام ، ولی اینقدر ها هم زشت نیستم که به رویم بیاورند. یک ساعتی را جلوی آینه به بررسی تمام زوایا و اجزای صورتم پرداختم . اثری از زشتی پیدا نکردم. فقط کمی دور چشم هایم سیاهی افتاده. لاغر شده ام . چشم هایم کمی قرمز شده . رنگ پوستم زرد شده و چند دانه جوش در برخی جاها موضع گیری کرده اند. . قوز درآورده ام. همین....یک و ماه و نیم است افتاده ام روی این کتاب و دارم باهاش کلنجار می روم ، نتیجه ای جز این ندارد.

انصاف نبود اینطور قیافه ام را به رویم بیاورند. مجبورم آرایش کنم تا جبران مافات شود. از آرایش کردن خوشم نمی آید. خودتان مجبورم کردید.

هشتم مارس

2007-03-07T10:16:00.000+03:30

فردا هشتم مارسه و روز جهانی زن ، که البته تو تقویم های اسلامیزه شدۀ این مملکت بی صاحب چنین روزی وجود نداره ولی مثلا در عوض روز امور تربیتی و تربیت اسلامی که واقعا روز مهمیه اعلام شده. چه روز جهانی زنی هم برگزار کردند این دولتی ها و خانوم های عزیز فمینیست ، روزنامه نگار ، همه کاره هیچ کاره.

راستش من اصلا از این نوع برنامه ها خوشم نمیاد برای همین هم چیزی ننوشتم و لینک هم ندادم و بیانیه هم امضا نکردم و لگو و پتیشن هم از جایی کپی پیست نکردم . البته من هم زنم . و علی الاصول باید برام یک کم مهم باشه. باید بگم بود ! قبلن ها بود ولی نه الان . که این وبلاگ نویس ، روزنامه نگار ، نویسنده ، مفسر ، سیاسی کار ، تاریخ دان ، اجتماع دان های بی فکر ، با نظرهای سطحی شون آدم رو از هر چی حقوق زنانه متنفر و منزجر می کنه.

یه نگاه به سایت های مختلف بندازید . نمی گم کدوم ها چون همه ماشالا خودتون یه پا وب شناسین تو این زمینه ها . ولی وقتی آدم مزخرفاتشون رو می خونه حالش بد میشه . 40 نفر آدم رفتن خودشون چپوندن تو زندان اوین ،بعد هم دارن از خوشحالی خودکشی می کنن . دم روز جهانی زن ، وقتی افکار عمومی ایران و جهان آماده ست میان میرن پشت این در و اون در داد و فریاد می کنن ، بعد خودشون هم خوب می دونن که چی الان منتظرشونه . اگه من هم حواسم بود ، یک شبه ره صدساله می رفتم. چقدر راحت معروف می شدم.

حالا این بیرون یه سری آدما دست به کار شدن برای پوشش خبری این ماجرا. فقط بخوانید : الهی من بمیرم. پرستو ، پرستو . آخه پرستو هم اون توئه .( 60 بار دیگه پرستو ) فقط اون هم که نیست بقیه هم هستن. ای وای خدا حالم خیلی بده . کاش می تونستم یک کاری بکنم . ای وای من تا صبح نخوابیدم و گریه کردم.

یک متن مزخرف می نویسه که همشه اش میشه نوستالژی تخماتیک و فکر می کنه متنی که داره خلق می کنه از فلان جاش ، یک حادثه اییه که فقط و فقط اینبار اتفاق افتاده و اگر این آدم بزرگ این متن رو ننویسه آیندگان دیگه نمی تونن این ماجرای ناقص العقلانه رو از خاطرات گذشتگان منقرض النسل شده شون پیدا کنن و استفادۀ وافر ببرند. هر کس خودش رو چسبونده به یک نفر دیگه و باید 101 تا سایت بری تا بفهمی اصلا اینا واسه چی دارن خودشون رو قاچ می دن. انقدر پراکنده گویی و انقدر چسب مالی کردن و دری وری گویی هست که آدم نمی تونه بفهمه ماجرا چیه . من کشته مردۀ ادعای سواد و فمینیست بودن اینا هستم . لجن مال کردید فمینیسم رو . یکیشون درک درستی از این ماجرا نداره. یک ذره ، یه ذقله اتحاد ندارن با هم . این به اون میپره ، اون به این میپره. همه اش گروه و باند بازی . وای ! اینقد هم باکلاسن ، هیچ کس رو تو گروه خودشون راه نمی دن ! بعد هم با دو شب زندان خوابیدن یا اصلا نخوابیدن ، میان بیرون میگن دددددد اون بابا رو نیگا رفت زندان ، خودش رو انداخت زیر شکنجه ، که بره امریکا و کانادا حالش رو ببره .

یکی دیگه آمده نقل قول می کنه از اونایی که داخل زندانن ، که ما داریم لاغر میشیم و اینا. انقدر متن بی سر و ته بود که من فکر کردم اینا رفتن کلاس رژیم لاغری و حالا داره خودش رو واسه شوهرش لوس میکنه.

بابا پس مگه مسئله اصلی زن ها نبودن . الان چی این ماجراها به زن ربط داره . والا به خدایی خدا تنها ربطش اینه که اونایی که دستگیر شدن ژن زن بودن دارند . کدوم شعارشون ، کدوم عملشون ، کدام انسانیتشون مربوط به حقوق زن ها میشه. فقط خواسته های شخصیه : تو رو خدا من معروف شم.

شاید تنها کسایی که درست و حرفه ای خبر رسانی کردند و هی ننه من غریبم بازی درنیاوردن ، امشاسپندان و سبیل طلا بودن که البته فرناز تو یکی از پست هاش زده بود خاکی . متنی که نوشته بود اصلا روشن نبود . چند بار باید می خوندیش تا بفهمی چیه.

2007-03-05T13:25:00.000+03:30

ای وای خدایا ....چکار کنم . من الان با وجدانم درگیرم. با یه دختر خانومه خوشگل قرار مدار دارم . از اون طرف کلاس پنجشنبه ام لغو شده ، می خوام چهارشنبه عصر بپرم برم خونه. دیگه طاقت ندارم . البته این تنها دلیل نیست. تو این مدت نتونستم شیطونی کنم و سرزده برم خونه . الان همه فکر می کنن من 5 شنبه می خوام برم . بعدش من می خوام 4 شنبه سورپرایزیونشون کنم . چکار کنم . آخه اون خانومه چی !!

بعدش هم می ترسم روی من حساب های بد باز کنه ، بگه دودر بازی درمیارم .

خانه

2007-03-04T08:24:00.000+03:30

فضای وهم آمیز این روزهای من شده است خانه خانه خانه......مامان ، بابا ، سامان ، پریسا ....می روم . می مانم . خسته می شوم و دوباره دلم تنگ می شود برای خانه و زندگی خودم.

خانه و زندگی.

2007-03-03T15:01:00.000+03:30

نمی دونم کدوم خری کامپیوتر من رو دستکاری کرده که هر کاری می کنم نمی تونم برم تو بلاگر. بلاگ آلمانیم رو یک ماهه آپ نکردم. الان خیلی اسبی هستم و مگر به چنگم نیافته اون آدم.

من و ولنتین

2007-02-13T08:32:00.000+03:30

خدایا من ، گضنفر ، چرا آخه ولنتین ندارم . چرا ولنتین من رو ول کرد و رفت. همه دارن چیزای خوب خوب می خرن . خرس ، شوکولات ، قلب ....همه چی . ولی من نشستم اینجا دارم هیییییی غصه می خورم که هیش کی رو ندارم پولم رو واسش دور بریزم . خدایا اگه ممکنه واسه این دو روزه یه ولنتین به من قرض بده ، من برم واسش کادو بخرم . باور کن خداجون من پولام زیادی کرده . دلم می خواد یه جوری آتیششون بزنم. اصن هم مهم نیست اون قرضیه بره بعده ها با دختر مخترهای دیگه . بعدش کادوهای من رو بده به اونا ، بگه خودش خریده . نه چرا اصن راه دور بریم . ممکنه همین الانش هم یکی دیگه رو داشته باشه . از من کادو بگیره و بره بده به اونا .
باید هر هفته بگم کادو هام رو بیاره چکشون کنم ببینم همه چی سر جاشه. ای بابا گضنفر جان دو فقط دو روز قرضش گرفتی! ببخشید حواسم نبود.
بابا جون مادراتون نکنید این کارا رو. بخدا زشته . قباحت داره. کفر منو درمیارن اه.
ای احمق ها .

- کدوم بابکی تو ؟ دوسته؟ هزار تا بابک تو این دنیا هست . حداقل ایمیل می ذاشتی. این آقای میرهادی رئیس آموزشگاه گوته (زبان آلمانی) ست . آدرسش رو از تو اینترنت خودت دربیاری سر راست تره .

دزد گلها

2007-02-10T10:02:00.000+03:30

شنیدید میگن ماهیت آدم هرچی باشه از بچگی یک جور می مونه و تغیر نمیکنه. در مورد من که خیلی درست بوده.
حدودا سه سالی تو خونه های شرکت نفت زندگی می کردیم ، البته اجاره نشین بودیم. یعنی از کلاس دوم تا چهارم ابتدایی اونجا بودیم. این خونه های نفتی تو همه شهرای ایران از بقیه مناطق شهر بهتر بودن. چه از نظر معماری داخلی چه از نظر نما و کلا محیط امن و زیبا . نفتی ها پولدارن دیگه! این جایی که ما زندگی می کردیم جلوی اکثر خونه ها یک باغچه خیلی بزرگ بود( بهتره بگم باغ) که مجموع اونها محوطه رو خیلی قشنگ کرده بود . توشون همه چی پیدا میشد ، انواع و اقسام درخت میوه تا بوته خیار و کدو و هندوانه و اینا . ولی تو این همه باغچه فقط یکی بود که با بقیه فرق می کرد . صابخونه اصفهانی بود و به نظرش خیلی بی کلاسی بود از این چرت و پرت ها بکاره . آمده بود باغچه رو تقسیم بندی کرده بود و هر چی گل خوشگل هم بود توش کاشته بود . وای نمی دونید چه گل هایی . رنگ و وارنگ و خیلی متنوع . هنوز هم از اون گل رز ها بجز تو باغچه مذبور ندیدم.

من هم یه مشکلی داشتم . با گل جماعت مشکل داشتم. هرجا گل می دیدم می خواستم بکنم و برای خودم نگه دارم. این بود که هیچ گلی از دست من مصون نبود . یه همسایه ای هم جدیدا آمده بودن از اهواز و من با دختر سبزه شون که موهای فلفل نمکی داشت و هم مدرسه ای هم بودیم دوست شدم. اون هم این آلرژی رو داشت.

یک مشکل دیگه هم وجود داشت . ما تو مدرسه مون رقابت عجیبی برای گل بردن برای معلم ها داشتیم. یعنی اگر کسی گل پیدا نمی کرد اون روز برای معلمه ببره ، به جای دست پر از گل ، با چشم پر از اشک میامد مدرسه. مسئله خیلی حیثیتی بود. بالاخره باید از یه جا پیدا می کردی . خیلی ها می رفتن از این گل بیابونی ها پیدا می کردن . یک سری ها از جمله خودم گل لاله و شقایق می چیدن و تا برسه به مدرسه ، انگار تو مشتت پلاستیک گرفته باشی ، از حال می رفتن. بعضی ها که از جلوی در مدرسه ما رد می شدن و ماجرا رو نمی دونستن با دیدن این همه الاغ کوچک گل به دست ، احتمالا فکر می کردن اون روز ، روز جهانی گله ! چند بار هم رکورد زدیم . مثلا یه روز من یه تیغ گنده بردم مدرسه و یه روز یکی از بچه ها گل آفتاب گردون آورد ، یه دفعه هم یکی از مبتکرین تاج گل آورد که معلمه بذاره رو سرش که پاداشش 10 دقیقه نگه داشت دو دست و یک پا در هوا و یک روز موندن پشت در کلاس بود . حساب کنید کلاس هامون چه بوی گندی می داد. انواع و اقسام گل اونجا بود و معلم بیچاره باید برای آسیب ندیدن روحیه لطیف ما به روی مبارک خودش نمی آورد . تازه همه آرزو داشتیم از گل ما خوشش بیاد و اونا رو بو کنه . خبر نداشتیم که نه تنها گل هامون رو بو نمی کنه و به خونه نمی بره بلکه وقتی آخرین دونه مون از در کلاس رفت بیرون یه عق می زنه و همه رو یکجا میریزه تو سطل آشغال.
این گل بیابونی ها البته یه فصل خاص داشت و گل رز و محمدی و...هم دیگه تکراری بود. در ضمن دلمون می خواست گل های شیک و درست و حسابی ببریم.
و هر روز که از جلوی باغچه اصفهانیه رد می شدیم با حسرت نگاه می کردیم و در عین حالی که جرات نمی کردیم دست از پا خطا کنیم سعی می کردیم جلوی خودمون رو بگیریم .

ولی دیگه نمی شد. مثل اینکه یه مشت طلا و جواهر ریخته باشن جلوت و تو هم احتیاج داشته باشی! من و مهسا فقط یک هفته دوام آوردیم و بعد شروع کردیم به گل دزدی !!!

هر روز صبح یواشکی می رفتیم تو باغچۀ یارو و چند تا گل من و چند تا گل مهسا ، می چیدیم و مثل فشنگ در می رفتیم . چه حالی میداد. گل های رنگ و وارنگ و درست و حسابی. اما باغچه هه حسابی کچل شده بود. با اینکه سعی کرده بودیم یه جوری بچینیم که هیچ کس متوجه نشه ، ولی قشنگ معلوم بود تعداد گل ها نصف شده.

یه روز اما با یه چیز عجیبی برخوردیم. آمدیم بریم تو که دیدیم ، باغچه رو سیم خاردار کشیدن دورش. بعد هم زن اصفهانیه به مامان هامون گفته بوده ، نمی دونیم بچه های کدوماتون میان گل دزدی . اگر بگیرمشون وای به احوالشون.
باز هم یک هفته طاقت آوردیم . اینبار یک راه از کنار دیوار درست کردیم و با احتیاط از کنار سیم خاردار ها رد می شدیم .
فکر کنم نزدیک های روز معلم بود که باز هم ما عین دو تا روباه فسقلی داشتیم لای درخت و گل ها می پلکیدیم که ناگهان با نعره ای بس هولناک از قفا ، سه متر پریدیم هوا. برگشتیم و دیدیم زن اصفهانیه با پسرش که مثل اکوان دیو بود پشت سیم خاردارا وایسادن و با چشم های دریده که رگ های قرمزش به خوبی دیده می شد دارن به ما نگاه می کنند. ما هم که حالا عین دو تا خرگوش از ترس می لرزیدیم دو پا داشتیم ، دو تا دیگه قرض کردیم و د درو . من بدبخت انقدر هول شده بودم که لنگم گیر کرد به سیم خاردارها و شلوارم عین سیب زمینی رنده شد . پاهام همینطوری خون میامد و گریه می کردم. اون تا بدجنس هم البته نه به بدجنسی سابق وایساده بودن مات و مبهوت نگاه می کردن. مهسا من رو می کشید و من مثل این فیلم های جنگی ها سینه خیز خودم و کشوندم بیرون و لنگان لنگان فرار کردیم.

این ماجرا اینطور ختم شد که ما تازه باز هم آدم نشده بودیم و می رفتیم دزدی . سیم خاردارها رو برداشته بودن و وقتی ما خیلی مودبانه می رفتیم دزدی ، اکوان دیو از پشت پنجره نگاهمون می کرد. مدرسه اخطار داد که اگر کسی دیگه گل بیاره ، مجازاتش اخراجه .
واسلام

بقیه اش باشه واسه بعد.

فال

2007-02-10T09:52:00.000+03:30

اون آبدارچی قبلی مون رو که ترک بود با لهجه خفن یادتونه. خدا رو شکر دوباره برگردوندنش . دوباره هی میاد میگه تسایی می خوری ؟ تسایی می خوری؟ منم هی سر به سرش می ذارم. کلی هم قربون صدقش میرم.
یدفعه از تو اینترنت براش عکس های عروسی علی دائی رو پیدا کردم . آخه اردبیلیه . علی دائی و رضازاده براشون حکم مقدسات رو دارن. چشم هاش شده بود اندازه گردو . هی می گفت عجبا ! ای بابا ! عجبا . بعد هم اصرار که بریزش تو از این چیزا من ببرم خونه نشون بچه ها بدم. حالا من چطور از دستش در رفتم بماند.
امروز بهش گفتم بیاد می خوام فالش رو بگیرم . اونم کاراش رو که کرد بدو بدو آمد. این صفحه اول مایکروسافت هست . آبیه . اون پایینش هر روز فال می نویسه . منم شروع کردم براش اول انگلیسی می گفتم ، بعد ترجمه می کردم . چقدر هم هر و هر کردم. تشکر کرد و رفت.

یک ساعت بعد
درنگ ...ترقققق. چنان صدایی افتادن و خورد شدن و شکستنی آمد که همه اداره از تو اتاق هاشون ریختن بیرون . منم گفتم وای نکنه اونه . بدو بدو رفتم دیدم آخ آخ . از پله ها افتاده پایین ، یه عدد میز ( از این اداری گنده ها) هم افتاده روش . حالا نفهمدیم چطور این اتفاق افتاده . سریع بدون اینکه دیده بشم برگشتم تو اتاقم.
یک ساعت بعد
همه چیز افتاد تقصیر من . چون من فالش رو گرفته بودم این بلا سرش آمده . عجب احمقیه ها. خودش رو که فرستادن خونه . به بقیه هم سفارش کرد کسی برای من تسایی و شیرینی نیاره . کارهام رو هم باید خودم بکنم . خدا به خیر بگذرونه روزهای بعد رو.

قالب وبلاگ من به طور خاص طراحی شده است.

2007-02-06T10:04:00.000+03:30

برو بر وایساده من رو نگاه میکنه . خیره توی چشم هام و خودش هم چشم هاش گرد شده. بیچاره چقدر منتظر بوده من رو ببینه و چقدر این عکس العملش رو توی آینه تمرین کرده بوده . این که تقصیر من نیست. اکثر آدم هایی که پنهانی وبلاگ دیگران رو می خونن دچار این عذاب وجدان میشن! وقتی اون آدم رو می بینن دست و پاشون رو گم می کنن ، چون احساس می کنن دارن گناه می کنن! چقدر هم به خودشون فشار میارن که یک وقت لو ندن که وبلاگت رو دارن می خونن ، چون فکر میکنن تو میذاری میری و اونا از این همه ذهن خونی های مفت و مجانی که نصیبشون شده دیگه سودی نمیبرن. ولی من که می دونم کی ها وبلاگم رو می خونن. اگه واسم مهم بود نمیامدم این بلاگم رو با ایمیل قبلی بسازم که. دو سوت با سرچ کردن ته و توش درمیامد.
مخاطب خاص: اینایی که اینجا می خونید دلیل بر این نمیشه که من عوض شدم . من هنوز هم همون آدم قبلی ام با همون تفکرات قدیمی که آدم های دیگه خوششون بیاد . پس لطفا دیگه کسی بهم نگه چقدر قیافت و رفتارت عوض شده. چون اصلا نشده و من منظورتون رو می فهمم . بلا نسبت گاو که نیستم.

چقدر هم بیکار ! اینهمه دختر دور و برم هستن هیچ کدوم نگشتن من رو پیدا کنن . پسرهای این دور زمونه همشون همشون خاله زنک تشریف دارن. مزایای اداره نشینیه دیگه. اگه آقایون مث قدیما میرفتن شکار و جنگ و آماده کردن مزرعه دیگه از این وقتا نداشتن . اه . من شوهرم باید شوالیه باشه ، واقعا نمی تونم مردای خاله زنک رو تحمل کنم . یه وقت دیدی با هونگ زدم تو سرش قتلش هم موند گردنم.

--آخ آخ ! تا یادم نرفته . به جز شماها پسر دوست بابام هم اینجا رو پیدا کرده بود میامد با شناسه های اقدس و کبری و صغری نظر می ذاشت . بعد حالا سرطان گرفته ، بردنش پیش دخترخاله بابا تا خوبش کنه . توجه داشته باشید گفتم سرطان نه سرما خوردگی . من قالب وبلاگم رو یجوری طراحی کردم که وقتی آشناها میان می خوننش از خودش اشعه مرگ زا پخش می کنه . از من گفتن بودن. خود دانید.

2007-02-04T11:38:00.000+03:30

چه با حال. من نمی دونستم این سفیر جدیده آلمان قبلا سفیر اسرائیل هم بوده. خوب شد ایران راهش داد . اگر می خواستن پاسش رو نگاه کنن به خاطر تردد در بلاد کفار مجبور میشد برگرده.

وای اون روز که آقای میرهادی نشسته بود بین آقای هونزوویتز و رفسنجانی داشت ترجمه می کرد من میخ تلویزیون شده بودم . چقدر من این بشر رو دوست دارم. انقدر قربون صدقش رفتم و پریدم بالا پایین که بقیه هم آمده بودن نگاه می کردن. تو خونه ما دیگه همه می شناسنش.تو موسسه هم از معلم و دانشجو همه عاشقشن . وای ی. امروز ترم جدید شروع میشه . بریم یک کم سربسرش بذاریم باحاش حال کنیم. یکی از معدود آدم هایی که میشه به عنوان یک مرد واقعی روش حساب کرد. واقعا این بشر خداست.

برج نشین

2007-01-27T09:34:00.000+03:30

بالاخره این کامپیوتر کذایی هم درست شد. اول از همه باید از زیتون عذرخواهی کنم . براش آمدم کامنت بذارم ، فیلتر بود نشد. با ایمیل فرستادم برگشت خورد. گفتم همینجا بذارم. امیدوارم بیاد اینجا و بخونه. بعد هم که کامپیوتره خراب شد و زد تو بساطمون. خلاصه ما بی مرامی کردیم زیتون خانوم . خانومی کردی!!!

امسال تو مسائل سیاسی بعد از فرهاد رهبر و انتخابات شوراها این شایعه مرگ اسمشو نبر برام خیلی جالب بود. تقریبا یک ماه پیش بود که روزنامه های غربی خبر از مرگش داده بودن . ولی جالب اینکه خبر خیلی عمومی نشد و عامه مردم نمی دونستن. ولی الان دیگه خیلی علنی شده و همه پچ پچ کنان زیر گوش همدیگه میگن . البته از اون خبرهاست که نمیشه راجع بهش تو تاکسی با مسافرهای دیگه بحث کرد!!

یکی میگه می خوان برای تاسوعا عاشورا اعلام بکنند که از نظر رسانه ای تاثیر دیگه ای داشته باشه. یکی می که سرطان خون داره و هفته ای یکبار خونش رو عوض می کنند. یکی میگه یک ماهه مرده. خلاصه ما نفهمیدیم آخر.

از طرف مقامات بالای خونه هم دستور اکید رسیده که ولگردی شب تاسوعا با رفقای ناباب ممنوع و باید بلیطم رو عوض کنم فردا شب برگردم. رئیس فرمودن نمی خوام بچه هام مثل خودم قربانی جنگ کوسه ها و گرگ ها و شغال ها بشن. بعد هم تحلیل سیاسی کردن که مملکت به هم میریزه و اینا. خلاصه باید دوستان رو قال بذارم و از حال و حول شب تاسوعا بگذرم. الهی کوفتتون بشه.

راستی اگه همین اسمشو نبر واقعا مرده باشه ، کدوم طبقه جهنمه الان . الان با صدام ( منظورم بدلشه) و پینوشه و اون یکی اسمشو نبر نشستن دارن به ریش ملت می خندن . ااااااااااااه فکرشو بکن ! احتمالا برج نشینه اونجا. آخی ! یک عمر ساده زندگی کرد و زندگی علوی در پیش گرفت ولی در عوض آخرش برج نشین شد.

Laughing idiot

2007-01-23T10:32:00.000+03:30

مثل اینکه این بلای خانمان سوز گریبان چند گزارشگر دیگه آب و هوا رو هم گرفته. البته راه خوبی هم هست برای معروف شدن. ولی این بنده خدا واقعا نمی تونه خودش رو کنترل کنه.
فکرش رو کنید یک مجری تو ایران اینکار رو بکنه ، روز بعد یک کاغذ رو میزشه که از فردا بره آب و هوای خونشون رو گزارش کنه.

فلاور جان زندگی به اندازه یک گه زیباست.

2007-01-15T10:29:00.000+03:30

من یه مامان بزرگ دارم که تو این 9 ماه که آمدم تهران یک بار هم بهم زنگ نزده . عوضش وقتی عروس عمه ام یه جای خیلی دور درس می خوند ، هفته ای یک بار بهش زنگ می زد.
یه مامان بزرگ دیگه هم دارم که اون هم زنگ که چه عرض کنم تا به حال یک احوال پرسی درست و حسابی هم ازم نکرده ، ولی وقتی دختر دائیم یه جای خیلی دور درس می خوند ، یه ساعت پشت تلفن منتظر می نشست تا مسئول خوابگاه تلفن رو وصل کنه. گاهی اوقات هم انقده دلش تنگ میشد که روزی دوبار زنگ می زد .
همین مامان بزرگم باید الان یه قبض تلفن خداتومنی رو پرداخت کنه ، چون صد دفعه زنگ زده به پسردائیم که تو لندن معلوم نیست چه غلطی میکنه. هی ناله میکنه ، مگه درآمد من چقدره که پول این قبض رو بدم. ننه من هم گفته من پول تلفنت رو میدم .
این مامان بزرگم پسریه و یه موی گندیده 4 تا پسر بی بخارش رو که هیچ غلطی تابحال براش نکردن با یه موی طلاگرفته دخترهاش که براش همه کار می کنند عوض نمی کنه . اون یکی مامان بزرگم هم دختریه و اصلا پسرهاش رو آدم حساب نمی کنه . تازه همیشه از دامادهاش در برابر پسرهاش دفاع می کنه.
ما چقدر خوش شانسیم که نوه های دختری اون مامان بزرگم و نوه های پسری این مامان بزرگم هستیم.
من از اون مامان بزرگم که پسریه حالم بهم می خوره . آدم به این مزخرفی تا حالا توی عمرم ندیدم . از اون اداهای مهربانانه اش که دلش می خواد همه عالم و آدم فکر کنن این چقدر مهربون و خانومه بدم میاد. یه دفعه تا حالا نشده برای ماها قصه تعریف کنه . یه چیزی برامون ببافه . کادوی تولدمون رو قشنگ یه ماه بعد از تولدمون بهمون میده و اونم از تو سطل آشغال درمیاره میپیچه لای روزنامه ، پرت می کنه جلومون . اونوقت سفره امام نمی دونم چی چی میندازه ، از این سر تا اون سر. بعد میره غذا درست می کنه برای اون پیرمرتیکه الدنگ سرکارگر خونه نیمه کاره روبرویی که بریزه تو شکمش تا با خیال راحت منقل و وافورش رو چاق کنه ، بو گندش کوچه رو از جا برداره. اصلا از این مامان بزرگ ها که توی تلویزیون نشون میده وجود داره یا نه ؟ دروغه ، راسته ، مزخرفه ...چیه

چه روز خوبی میشه امروز که مامان بزرگ منفورت بهت زنگ بزنه .
– ده ! مامان بزرگ چی شده بعد یه سال یادی از ما کردی. حالت خوبه . نکنه امروز ننه ام خرحمالی ات رو نکرده ، زنگ زدی به من گلایه کنی؟
- نه . به درک که تو اون جا چه گهی می خوری . می خواستم ببینم تو درباره ........فلان حرف ها رو زدی ؟
- ای بابا ! نه من فقط به فلانی گفتم ، اون پسره گنده هه ترتیب اونو داده . دیگه نگفتم دختر نیست و فاحشه ست و با هزار نفر بوده تا به حال .
-.........
- بی خیال . به من چه که دختر نیست مامانی . کی دیگه این روزا دختره . تازه فلانی و فلانی هم نیستن . این حرف ها رو به جان خودت من نزدم.
-.....
- ده ! مگه شما نمی دونستید . حالا از این به بعد بدونید . خوبه واسه اطلاعات عمومی تون .
-........
- کاری نداری مامانی . خدافظ

حالا مامان ات به خاطر اون ننه بزرگت و ایکس و ایگرگ که خودشون صد بار از ماجراهاشون تعریف کردن سه روزه به ات زنگ نزده. دیروز تلفنت خاموش بوده. امروز هم هی ریجکت میکنی ملت رو .

آسمان آبی ست . خورشید زرد است . ابرها سفید می باشند و امروز خوب می درخشد به جان تو . کاش کی یک گاوی از تو آسمان رد میشد و شرتک می زد به همه اینها. قهوه ای هم رنگ خوبی ست.

آیا تا به حال به تو تجاوز کرده اند؟

2007-01-13T10:38:00.000+03:30

چند روز پیش با یکی از دوستان قدیم که آن موقع ها اصلا با هم خوب نبودیم و جدیدا به خاطر قضا و قدر روزگار خیلی با هم صمیمی و محرم شده ایم ، رفته بودیم کوه. حالا بماند کدام کوه. توی راه می خواست چیزی برایم تعریف کند ، ولی جلوی خودش را می گرفت. دو سه دفعه گفت مارال و بعد حرفش را خورد. من هم در این جور موارد پیله نمی کنم که بگو چی می خواستی بگی.

بعد از 4 ساعت ، با کلی قول که به کسی نگم ، گفت می خوام بدترین ماجرای زندگیم رو برات تعریف کنم . حالا من هم سر تا پا گوش که این چه ماجراییه که برای شوهرش هم تعریف نکرده.
دوهفته پیش ونک سوار یک شخصی میشه که دو تا دیگه مسافر هم داشته. حوالی ساعت 9 شب . دو تا مسافرها نرسیده به پارک ملت پیاده میشن . دوستم می گفت وقتی تنها شدیم یکدفعه راننده دستش رو می گیره. خیلی ترسیده بوده و شروع کرده به جیغ و داد . حالا از بخت بد ، قبلش رفته بوده دندان پزشکی و دهنش سر بوده ، نمی تونسته درست جیغ بزنه. راننده که به گفته دوستم پسر 27-28 ساله و خوش قیافه و خوش سر و وضعی هم بوده ، می پیچه تو یکی از کوچه ها . ج ( دوستم ) از ترس بی حس شده بوده و درهای ماشین هم با قفل مرکزی قفل شده بودن. پسره دست دوستم رو می ذاره روی یکی از قسمت های بدنش!!! و بهش میگه ارضاش بکنه و از این حرف ها . هر چقدر هم این دوستم طفره و تقلا میکنه فایده نداشته ، چون پسره قوی هیکل بوده و این دوست من هم خیلی ظریف . ولی تا اونجا که جون داشته مقاومت میکنه . پسره میبینه اینطوری نمیشه ، شروع میکنه به التماس کردن . میگه به خدا 7 ماهه با دوست دخترم به هم زدم . دیگه حسابی قاط زدم ، خیلی احتیاج دارم . هیچ کس رو نداشتم که بکنم !!!! من گفتم آخی بیچاره ، ببین چقدر فشار بهش آمده ، که دوستم یک پس گردنی بهم زد ، گفت خفه شم و بقیه اش رو گوش کنم .

پسره بهش میگه ، خونه اش خزانه است و با التماس به دوستم میگه فقط نیم ساعت وقتش رو به این آقا بده . بعد اجازه میده هر جا خواست بره و قسم میخوره ولش کنه . واقعا به این میگن آدم دزدی محترمانه ! حالا ساعت دیگه 10 شده و اینها هرچی خیابون تو تهران بوده رو گشتن ، دست دوست بدبخت من هم تو فلان جای اون مرتیکه.
دوستم می گفت دیگه نامید شده بودم و مطمئن بودم من رو میبره ، بهم تجاوز می کنه و بعد هم می کشتم. به خاطر همین تصمیم میگیره یه کلکی سوار کنه شاید که گرفت . به پسره میگه ، اگر صبر کنی فردا عصر خودم میام خونتون . پسره میگه عجب اونوقت من تو رو از کجا پیدا کنم . میگه شماره موبایلم رو میدم بهت . زنگ میزنه به موبایل پسره تا شماره اش بیافته . بعد هم شروع می کنه به اغوا کردن پسره . کلی حرف های سکسی براش میزنه و میگه سکس اینجوری که به درد نمی خوره اگر فردا با آمادگی باشم خیلی بهتره . پسره هم خدا رو شکر اینقدر حالش بد بوده که گول می خوره و آدرس خونشون رو میده به دوستم . بعد هم ازش می خواد جی استرینگ بپوشه و سوتین فلان . بدنش رو با نرم کننده بشوره و بعد بهش روغن معطر بزنه و کلی خزعبلات دیگه که من داشتم ریسه می رفتم از شنیدنشون . این احمق یک درد دیگه داشته ، نه اینکه دوست دخترش ولش کرده باشه. دوستم قول میده علاوه بر اینها ، هر چیز دیگه ای هم که بلده بپوشه . خیلی خوب هم نقش بازی میکرده ، به پسره گفته کاندوم میوه ای بخره !!! پسره ازش میپرسه پرده بکارت داره یا نه و پرده اش از چه نوعه . الله اکبر ! واقعا اگر من بودم که تا اون لحظه ریغ رحمت رو به سر کشیده بودم. دوستم گفته بود که پرده بکارت داره . حالا مونده بودیم جواب درستی داده یا نه ؟! اگر گفته بود ندارم عکس العمل طرف چی بود.
بالاخره ساعت ده و نیم ، دوستم با حال زار وسط بزرگراه همت ! از ماشین پیاده میشه . حالا خودش رو تا خونه چه جوری میرسونه به کنار ، تا خود صبح عر زده بوده . می گفت همش احساس می کردم به شوهرم خیانت کردم . خدا رو هم شکر میکرد شوهرش رو فرستاده بودن ماموریت . نمی خواست هیچ کس بفهمه. می گفت آبروم می ره . خیلی جالبه . از این ماجرا فقط من خبر دارم و اونایی که باید بدونن ، بی خبر! بهش گفتم با توجه به اینکه آدرس طرف رو هم داره باید شکایت کنه و نذاره سر دختر دیگه ای هم این بلا بیاد . ولی قانع نمی شد.
با خودم فکر کردم واقعا چند نفر از افرادی که دور و بر ما هستن ، قربانی تجاوز شدن ، یا مثل دوست من تونستن خودشون رو نجات بدن ، ولی از ترس آبرو و حیثیتشون حفظ ظاهر کردن. چند نفر جونشون رو از دست دادن. برای ما زن ها این ماجرا عین مرگ می مونه . فکر می کنیم خیلی بعیده و امکان نداره برامون اتفاق بیافته ! ولی در یک لحظۀ وحشتناک عزرائیل پیداش میشه و کاسه کوزه مون رو به هم میریزه . باید آدم با هوش باشه . میدونید ، باید فکر کرد ممکنه این آخرین بار باشه که می تونیم نفس بکشیم و می تونیم از فکرمون استفاده کنیم. باید از هر چیزی که مهیاست استفاده کرد. زندگی به این سادگی ها به دست نمیاد که بخواد به این سادگی هم از دست بره.
البته این جانی هایی هم که اینطور با زندگی افراد بازی می کنند ، واقعا دست خودشون نیست. تو این مملکت پرن از آدم هایی که به انواع مختلف دچار عقده های روانی اند و کسی هم نیست که به دادشون برسه . این عقده جنسی هم که به خاطر نظام فکری سنتی مون شده قوز بالا قوز. کاش این خونه های عفاف علنی می شد و هر کس دلش می خواست می تونست استفاده کنه. این موضوع داره روز به روز بدتر میشه . حالا چه دختر پسرهایی که تو تاکسی توی بغل هم میرن و چه آمار تجاوزها . با این موضوع نمیشه برخورد کرد. نمیشه جلوش ایستاد ، باید ساماندهی بشه.
یکی این رو به دولت احمقمون بگه.

1- مطلب جدید زیتون در این باره برام قابل درک بود.
2-یک مطلب از سایت زنان : بعد از تجاوز باید چه کرد؟( مثل اینکه فیلتره) این هم یک راه حل . البته فایده ای نداره دیگه . ولی بهتر از اینه که آدم مخفی کاری کنه.
3- بمب گوگلی : censorship

2007-01-07T14:46:00.000+03:30

من و همسایه ها از خواب ناز برخاستیم
صداها در خلا می پیچد
آه ! چه برفی نگاه کن
چراغ های برق ، کلاه های سفید نمدی خود را بر می دارند
تعظیم م یکنند و می گویند: صبح بخیر
عالیجنابان ، شهروندان درجه دوی اجتماع
صبح بخیر ، شهروندان درجه دوی اجتماع

و من و همسایه ها
کلاه هایمان را روی سر فشار می دهیم
در کت هایمان فرو می رویم
چه لذتی دارد گوش دادن به صدای خش خش پا بر روی برف

به اداره می روم
می گویم سلام عالیجنابان همکارهای درجۀ 1 ما
عجب برفیست امروز ، نه؟

2007-01-02T12:07:00.000+03:30

چطور میشه نوشت؟ چطور میشه بهش فکر نکرد ؟ چطور میشه بهش فکر کرد حتی؟ داره من رو میذاره و میره . چند بار این متن رو نوشتم و پاک کردم ؟ چند بار؟
تمام مدت چهره اش جلوی چشممه. سه شب پشت سر هم خوابش رو دیدم. آخه چطور میشه باور کنم. کابوس تنهایی سایه به سایه داره تعقیبم میکنه. چی باید بهش گفت برای بار آخر.
مثل فیلم ها خودمون رو می بینم که بعد از ده بیست سال اتفاقی هم رو دیدیم و به من میگه اگه بهم گفته بودی نرو ، بمون ، نمی رفتم. چطور می تونم بهش بگم نره ؟ باید زندگی خودش رو بکنه. هر کدوممون یک گوشه دنیا .
بهترین آدمی هستی که می شناسم . مهربون و ظالم. با اون صورت گرد دوست داشتنی . با اون موهای همیشه کوتاه. خوشبخت بودیم . نه؟ تنها کسی بودی که از دستش عصبانی نمیشدم. چی باید گفت برای لحظۀ وداع. چقدر کوتاه بود . خیلی کوتاه .

برو به امان خدا. دعای خیر من همیشه پشت سرته . بهترین های دنیا برای تو . کاش نمی رفتی اما.

مسابقه یلدا!

2006-12-25T14:12:00.000+03:30

والا چی عرض بکونم من آخه . من کی وبلاگم خواننده زیاد نداره که بخوام چیزهایی که نمی دونن رو براشون بنویسم. همه چیز واسشون جدیده! اونهایی هم که می خونن دیگه از همه چیز من خبر دارن.ولی زشته . چون پویه دعوت کرده باید یک چیزی بنویسم .

1- بچه که بودم سوسک و مورچه می خوردم ولی از گوشت و تخم مرغ بدم می آمده. بچه که بودم حس مدیریت داشتم و توی همه چیز اول بودم. دستور می دادم و مدیریت می کردم. الان عوض شدم و بیشتر نقش زیردست رو بازی می کنم تا مدیر . با اینحال هنوز مدیر خوبی هستم اگر هوس کنم مدیریت کنم.

2- تمام بچه های فامیل از دستم کتک خوردن. خصوصا پسرعمه و دختر دائیم که خیلی مظلوم بودن. خیلی هم حسود بودم. طوری که یکدفعه دامن دختر دائی ام رو که دقیقا یکی شبیه ش پای خودم بوده رو درآوردن دادن به من که جیغ نکشم. به خاطر رفتارهای زشت و شنیع من مادر و پدرم مرتب با هم مشاجره داشتند. در سن 6 سالگی به ناگه تغییر کردم و دختر خوبی شدم. طوری که مادرم برادر یک ساله و خواهر یک ماهه ام را پیش من می گذاشت و می رفت سر کار. به همین علت خودساخته و جسور بار آمدم.

3- همیشه درسم عالی بود. ولی کنکورم رو افتضاح دادم و در یک رشته آشی قبول شدم. با اینکه خصلت حسادتم به علت استفاده بیش از حد آن در بچگی تمام شده ولی هنوز هم از ته مانده آن در حسادت شدید نسبت به تحصیلات افراد دیگر استفاده می کنم. من حتی به استادهای دانشگاهم هم حسادت می کردم. مثلا به یک آقای دکتر 60 ساله و می خواستم سر به تنش نباشد چون خیلی باسواد بود.

4- تا 17 سالگی از همه آدم های دور و برم خوشم می آمد و فکر می کردم همه خیلی آدم های خوبی اند. از 17 سالگی به بعد بداخلاق شدم . از همه بدم می آید و توانایی صمیمی شدن با دیگران را از دست دادم. خصوصا با آقایون خیلی سخت ارتباط برقرار می کنم. همه فکر می کنند خودم را می گیرم ولی بیشتر توی خودم هستم تا اینکه بخواهم خودم را بگیرم.

5- ظاهرم هم پسرونه ست و هم دخترونه و همه بهم می گن بی احساس. که البته واقعیت داره . ولی کلی هنرمندم. در ضمن آشپز سریع و قابلی هم هستم. بهم میگن اصلا بهم نمیاد بچه داشته باشم. کلا آدم خنثایی هستم. نه خوبم و نه بد. توی زندگی ایم هیچ کاری نکردم که ازش بترسم برای مجازات شدن و هیچ کاری هم نکردم که واسش تشویق بشم.

6- خیلی خصوصیه دیگه. آهان : پلیس سر چهاراه عاشقم شده و وقتی می خوام از خیابون رد شم همه ماشین ها رو نگه میداره تا من برم.

قبلش هم گفتم نه دوست های وبلاگی زیادی دارم و نه خواننده . پس کی رو من دعوت کنم. هر کی دلش خواست بنویسه.

خاطرات من از 26 ساعت بیداری در حوزه اخذ رای

2006-12-19T11:43:00.000+03:30

کار من شده بود فحش دادن به در و دیوار. به سران مملکت و مثل پیرمردهای زپرتو که هیچ کاری از دستشون برنمی آد ، مدام تحلیل سیاسی کردن. با خودم گفتم شاید دیگه وقتشه تجربه ای هم داشته باشم. می خواستم ببینم ، تو انتخابات واقعا تقلب میشه یا نه . می خواستم ببینم این حرف ها که سر دلمون مونده از کجا میاد . دلیلش . دلیلش از کجاست.
یه آدم پیدا کردم. یک آدم پرنفوذ که می تونست من رو هرجور شده تو یکی از این ستادهای انتخاباتی ببره . من اونجا رای بگیرم ایندفعه و نه رای بدم. آدم های جورواجور ببینم . در حوزه رومون قفل بشه . همه چیز از پلمب دربیاد . ببینم چطور رای گیری می کنند . ببینم چطور تقلب می کنند. و ....

26 ساعت یک ضرب بیدار موندن و مثل ماشین کار کردن البته سخت بود. چشم هایم را نمی توانستم باز نگه دارم . مردم نامهربان بودند. برای من که نیامده بودند رای دهند . کمرم دیگر راست نمیشد ، بلند شده بودم و کار می کردم. هنوز هم صف بود . خدایا کی تمام می شود . برای ریاست جمهوری ، آنهایی که قبلا در حوزه بودند ، می گفتند کار خیلی کم بوده . هیچ کس برای رای نمی آمده. اما ، امروز. امروز عجب روزی ست. دو برابر نیرو کار می کنیم ، باز هم صف ملت است که غر می زنند . با دست های جوهری ام که مثل دست زن های روستایی زمخت شده اند ، شناسنامه شخصی را می گیرم و با دقت می خوانم . شخصی می آید در گوشم می گوید خانوم چادرتان رفته است عقب و ژاکت قرمزتان هم پیداست .نگاهش نمی کنم، خودم را جمع و جور می کنم و چادر را می اندازم روی دست هایم . چند نفری با دلسوزی لبخند می زنند . سنگینی نگاه کسی را روی خودم احساس می کنم . دارم به صاحب شناسنامه گیر می دهم که چرا شناسنامه اش نو است ولی المثنی یا توضیحات ندارد. برایم سفسطه مغلطه می کند. آنکه سنگینی نگاهش رویم بود آمد و دستور داد شناسنامه آن آدم را که فقط مهر انتخابات ریاست جمهوری داشت مهر بزنم. زدم . نه یک بار که دقیقا 126 بار مهر زدیم شناسنامه هایی را که نه المثنی داشت و نه توضیحات.

تا به حال اینهمه شلوغی ندیده ام. تا به حال اینهمه تضاد و هرج و مرج ندیده ام . احساس خاصی دارم از اینکه در این تاتر شرکت کرده ام . همه دارند نقش بازی می کنند. همه ریش های توپی و بلند دارند . همه چادر پوشیده اند و همه آنرا تا بالای ابروی کشیده اند پایین . اما هیچ کس به این خیمه شب بازی اعتقادی ندارد. حتی یک به اصطلاح مسلمان ندیدم . همه برای این روز لباس پوشیده اند و روز دیگر می بینیم در فلان پارتی بهمان لباس شب را پوشیده اند. به ساعت نگاه می کنم . 5 بعداز ظهر است . صدای جیغ و داد رئیس حوزه از توی حیاط می آید . راستش یک خانوم جاسوس اینجاست که از وزارت کشور آمده است. اسمش هم قلابی ست. می رود توی حیاط به آنهایی که نمی دانند به کی رای بدهند ، می گوید به فلانی رای بده. رئیس حوزه اما بی طرف است . از ساعت 6 صبح که اینجاییم مرتب با هم کشمکش دارند. یک نفر می آید اطلاع می دهد گروهی بیرون حوزه اقدام به پخش کارت های ائتلاف فلان گروه می کنند که الان می بینیم نفر اول انتخابات است. نماینده شورای نگهبان ، رئیس حوزه و دو نگهبان می روند بیرون . خانوم جاسوس دارد با موبایل صحبت می کند . برمی گردند. هیچ کس بیرون نبوده. اما می بینیم مردم از روی کارت یک چیزهایی می نویسند.

از خدا می خواستیم تمدید نکنند. دیگر برایمان رمقی نمانده بود. ساعت ده شد. برایمان ساندویچ هایدا گرفتند و گفتند ببخشید بودجه مان کم است. میزها را چسباندیم به هم . یک چادر پهن کردیم رویش. در حوزه دیگر حالا بسته است و دو سرباز دم اتاق شمارش رای نگهبانی می دهند. نماینده شورای نگهبان با انبر پلمب ها را قیچی می کند . اول باید خبرگان را بشماریم . بعد مجلس و بعد هم شورای شهر . تعرفه ها را شمردیم . باطله ها بیرون آمد و تعداد آنها با سربرگ ها تطبیق داده شد. خدا را شکر همه چیز درست است. رئیس حوزه تعداد حضار را می شمارد و تعداد کاندیدها را تقسیم بر تعداد حضار می کند . به هر کس 6 کاندید می رسد. روی کاغذ اسمشان را می نویسد . به من و بغل دستیم روحانی ، مشکینی ، دری نجف آبادی ، رضوانی و ... می رسد. رئیس حوزه خودش شروع می کند به خواندن برگه های رای . هر کدام را که داشتیم باید بگوییم بله و یک خط برایش بگذاریم. بعد خط بعدی تا اینکه یک مربع با یک ضربدر درونش ایجاد شود. من روحانی را خیلی دوست دارم . عشق دوران نوجوانی ست دیگر. به بغل دستیم که او هم چپی ست می گویم بیا رای هایش را ببریم بالا . می شود صدتایی رای برایش بیشتر جور کنیم . می گوید باشد ، فقط باید مواظب باشیم از رفسنجانی رای اش بیشتر نشود چون خیلی تابلوست. با چادر رویمان را می گیریم و می خندیم . ولی نکردیم اینکار را . به نظرمان زشت بود و کثیف. رفسنجانی از همه بیشتر رای آورده . یادم می آید ، یکی از رای دهنده ها پرسید خانوم من به کی رای بدهم؟ گفتم پدرجان من چه می دانم . به هر کی دلت می خواهد. گفت اخر من فقط رفسنجانی را می شناسم . و به او رای داد. بعضی ها حرفه ای رای داده بودند. رفسنجانی یا آدم های دیگر را با لقب های مختلف نوشته بودند و همه داشتند از بی خوابی می مردند. ساعت 4 صبح بود آخر. کسی متوجه نمیشد و میدیدی از توی یک رای 3 تا رفسنجانی در می آید. من و بغل دستی ام که نسبت به بقیه بچه تر بودیم و هوشیارتر جیغ مان در میامد و چرت همه پاره میشد. بعد مشکینی بود و بقیه هم ترتیبشان را یادم نمی آید.

تلفن زنگ زد . از ستاد انتخابات فرمودند صندوق های شورای شهر را بفرستیم ستاد تا آنجا با کامپیوتر شمارش شوند. خواب از سر همه پریده بود. به جای اینکه تا 12 ظهر بیدار باشیم ، می شود مجلس را هم شمرد و رفت خانه. مجلس هم به همین ترتیب بود . شمارش آرای ق و غ ها به من افتاد. می توانستم هر چقدر دلم می خواهد برایشان مربع بکشم . غفوری فرد که مال من بود خیلی رای آورد. بعد جلودارزاده بود و بعد هم بادامچیان. بقیه داشتند چرت می زدند . ولی من و آن دو تایی که ب و ج را داشتند مثل ملابنویس ها سرمان توی برگه بود و مربع می کشیدیم.

ساعت 6 صبح زنگ زدند و گفتند شورای شهر را هم باید خودتان بشمارید . از کسی صدا در نمی آمد چون همه خواب بودند! معلوم است چرا به این راحتی می توانند هر کاری خواستند بکنند . توی اب گل آلود راحت می شود ماهی گرفت. تا ساعت 6 صبح نتایج قطعی خبرگان و مجلس درآمده بود. همه حوزه ها شمارش شان تمام شده بود . جالب این بود که بعضی حوزه ها تعداد رای هایشان دو برابر ما بود و ساعت 3 صبح کار شمارش تمام شده بود . اما مال ما تا 6 ادامه داشت. راستی چطور شمرده بودند. ستاد انتخابات تازه به صرافت افتاده بود . رای ها را که نمی شود با کامپیوتر تغییر داد. چه بهتر که دستی شمرده شوند. اما کسی دیگر زیر بار نرفت. نماینده ستاد آمد و صندوق را برد تا خودشان بشمرند. موقع جدا کردن باطله ها و شمردن تعرفه ها دیدم چمران و گروهش بیشترین رای را دارند . البته ما مرکز شهر بودیم و با بعضی از بچه ها که صحبت می کردیم می گفتند اصلاح طلبان با وجود آنهمه سرکوب تبلیغاتی رای خیلی خوبی آورده اند.
تا یادم نرفته ! تلویزیون ندارم و نمی دانم تعداد رای های باطله و سفید را چقدر اعلام کرده اند . اما بیش از نصف رای ها در هر سه انتخابات سفید بود. دلم می خواهد ببینم ستاد انتخابات چند درصد رای سفید اعلام می کند. البته چندان فرقی هم ندارد. معلوم است این انتخابات چندان مهم نیست که خیلی در قید و بند تقلب کردن نیستند. وگرنه من نوعی هم می توانستم به نوبه خودم به رای آدمی اضافه کنم یا از آن کم. این است که معلوم می شود این انتخابات برایشان خیلی اهمیت نداشته. منتهای مراتب این ها واقعا ادم های حال هستند و به آینده فکر نمی کنند. چون بهای این انتخابات را در انتخابات مجلس بعدی خواهند داد.
پ ن: حرفم را پس می گیرم . همین الان تلفنی فهمیدم رای های حوزه ما را دو نفر یعنی رئیس حوزه و یک نفر مجهول الهویه !!!!!!!!!شمرده اند و نتایج را داده اند به ستاد انتخابات. یعنی چه. وای.

ولی من بالاخره فهمیدم. فهمیدم چرا انتخابات کامپیوتری نمی شود. فهمیدم چرا احمدی نژاد رای آورد. همه آن چیزهایی را که می خواستم فهمیدم. حالا دیگر می دانم چرا فحش می دهم .

در باب انتخابات: متروی تهران مجهز به سیستم صوتی می شود.

2006-12-12T08:32:00.000+03:30

این چند وقت همه از چیزهای بد شهر نوشتند از جمله خودم. ولی به نظرم بی عدالتیه . بالاخره تو این شهر چیزهای خوب هم هست. شهرداری کارهایی انجام داده و ما با نوشتن این چیزها باعث می شیم که مردم نیان رای بدن!!!! حالا که چند روزی مونده به انتخابات باید کمک کرد تا خدمات ارزندۀ شهرداری هم به چشم بیان: من در اینجا چند مورد از مشاهدات خودم رو می نویسم.
1-جاذبه های توریستی و زیباسازی شهر: این روزها تهران غروب های بسیار زیبایی داره. هر کس که ندید از دستش رفت. دو روز پیش موقع غروب ، قرص خورشید صورتی پررنگ شده بود و خیلی ها داشتند عکس می گرفتند . البته توی عکس ها صورتی بودنش زیاد معلوم نبود . واقعا زیبا بود . دست شهرداری درد نکنه.

2- نصب دوش های آب سرد در مراکز اصلی شهر: شهرداری اقدام به نصب دوش در اقصا نقاط شهر نموده است تا دیگر شهروندان برای استحمام مشکلی نداشته باشند.تبلیغات بازرگانی :اگر از ترافیک خسته شده اید می توانید سریع دوش بگیرید و تمدد اعصاب کنید. هفته پیش یکی از شهروندان گرامی تهران بزرگ درحالی که عرض خیابان را رد کرده بود و داشت از زیر پل مدرس رد میشد تا به آنطرف خیابان برود در زیرامتداد نوار کناری پل بود که قریب 100 لیتر آب یخ باقی مانده از باران و برف که روی پل جمع شد بود و نمی دانم کدامین ماشین غولی از وسطشان رد شد بر سر این عابر عزیز ریخت . ابتدا همگی لب هایمان را غنچه کردیم و بعد دهانمان باز مانده بود که این دوش های جدید چقدر سریع عمل می کنند. بعد هم کرکر خنده بود ، چون واقعا قیافه اون آقا عین موش آب کشیده شده بود. واقعا دست شهرداری درد نکنه. آخر تکنولوژی بود.

3- اقدام به رفع واقعی ترافیک در سطح شهر تهران. دو روز پیش وقتی از مدرس به صدر پیچیدیم ، فکر کردیم مسیر عوض شده است و یا یک اتفاق فرا زمینی افتاده . صدر خالی از ماشین بود. خدا من رو بکشه اگر دروغ بگم. راننده مون قاطی کرده بود. واقعا داشتیم 100 تا توی صدر می رفتیم . البته نمی دونم چه اتفاقی افتاده بود ، چون روزهای بعد همون آش بود و همون رشته های درهم و برهم بزرگراه صدر. دست شهرداری واسه همون یک روز درد نکنه.

4- نصب چنجر در متروی تهران: نمی دونم دقیقا کی بود ولی ما خانم ها نشسته بودیم توی واگن مخصوص خودمون ( اهم ) که حتی اجازه نمی دن سوسک نر توشون بره !! بعد دیدیم یک عدد صدای موسیقیایی داره میاد. فکر کردیم یکی موبایلش رو روشن کرده . ولی نه! دیدیم راننده مترو داره با صدای بلند برامون آواز می خونه . صداش هم کپ داریوش بود. آی خندیدیم . دو تا خانوم ایستگاه شهید بهشتی پیاده شدند و رفتن از آقای راننده مترو تشکر کردند . بهشون سفارش کردیم بگن چقدر خوش صداست این آقا !! وای دیگه جو گرفته بودش هر چی بلد بود برامون می خوند ، اونهم با اعتماد به نفس و خیلی بلند تر . واقعا باحال بود و کلی محیط صمیمی و شاد شده بود. تا سعدی که من پیاده شدم داشت می خوند . احتمالا برا امام هم یک دهن خونده !!! دست شهرداری درد نکنه که همچین راننده هایی استخدام می کنه. احتمالا اول ازشون یک تست صدا می گیرن بعد میارنشون سر کار تا بتونن برای مسافرهای عزیز تر از جانشون بخونن.

دیگه بسه. من کشته مرده شهرداری هستم که اینقدر واسه ما عرج و قرب ( غرب؟ ) میذاره و دلمون رو شاد میکنه.

چادر

2006-12-10T10:09:00.000+03:30

من شدیدآ به یک عدد چادر مشکی نیازمندم!! از واجدین شرایط دعوت به عمل می آید یک روز چادرشون رو به من قرض بدن. ( آقا این چه مملکتیه. من چادر هر کس رو می پوشم تا سر زانومه .....گریه ) . دو حالت داره ها: یا من خیلی درازم ، یا بقیه خیلی کوتاهن.

فرو ریختن سقف مترو در خیابان شریعتی و مدیریت بحران!

2006-12-04T09:40:00.000+03:30

احتمالا شهرداری تهران دارد به شانس بد خودش لعنت می فرستد. جمعه دو هفته آینده انتخابات شورای شهر است و تا مسئولان شهرداری درصدد گل و بلبل نشان دادن شهر شوند چند تا اتفاق همزمان برنامه هایشان را بدجور به هم زد.
اولیش که برف بود و فلج شدن تهران.
دومیش هم فرو ریختن سقف متروی در حال احداث در خیابان شریعتی ست. قرار است تا پایان سال 86 ( که چندان هم امید نداشته باشید) متروی تهران تا تجریش توسعه پیدا کند. مسیر بعدی مترو از زیر خیابان شریعتی می گذرد و دیشب درست سر زرگنده ، روبروی سفارت بریتانیا سقف مترو ریخته بود و عابران می گفتند ظاهرا لوله گاز هم ترکیده و بوی گاز تمام خیابان را گرفته. فرو ریختن سقف مترو باعث خرابی جدی خیابان هم شده بود. از آن طرف پلیس جلوی ماشین ها را از زیر پل صدر به طرف پایین شریعتی گرفته بود و همه می بایست به بزرگراه صدر سرازیر شوند. خلاصه بلبشویی بود که آنسرش ناپیدا. ماشین ها هر کاری که دلشان می خواست می کردند و هرج و مرج اعصاب همه را خرد کرده بود. عجب مدیریت بحرانی!

حالا جالبی این ماجرا این است که آقای قالیباف مرتب سعی می کند خودش را آدم همه چیز دانی معرفی کند و بگوید شهرداری ال و شهرداری بل. تا همین چند روز پیش چنان دم از مدیریت بحران می زد که انگار سال ها در این زمینه تحقیق و تفحص کرده و با کارهای بزرگ نمایی شده ای مثل پیدا کردن گسل های کوچک تهران قبل از انتخابات سعی در منحرف کردن افکار عمومی داشت. حالا بیا و به این آقای شهردار بگو لطفا یک فکری برای برف و مترو کنید ، این کارهای عظیم پیش کش.

* اخبار من از ریزش خیابان هیچ سندیتی ندارد. بر اساس اون چیزی که دیدم و شنیدم و از پلیس پرسیدم نوشتم. پلیس اجازه نمیداد کسی از محل وقوع جنایت دیدن کند!

تهران دیروز 4 فصل را به طور همزمان تجربه می کرد.

2006-12-03T09:34:00.000+03:30

اولین بارش برف در تهران

برج میلاد

مدرس

تهران دیروز 4 فصل را به طور همزمان تجربه می کرد.
خیلی از مردم مجبور شدند تا 4 صبح در بزرگراه ها و خیابان ها داخل اتومبیل هایشان بمانند. ترافیک باورنکردنی بر اثر بارش برف به وجود آمده بود.
خیلی ها ماشین هایشان را در حاشیه بزرگراه ها پارک کرده و تا مقصدشان را پیاده رفتند.
خیلی ها از مرکز تهران تا شمال تهران را 8 ساعته آمده بودند.
بر اثر قفل شدن ترافیک در بعضی مسیرها ، مردم اقدام به بردن ریل گاردها کرده و خودشان دوربرگردان درست کردند.
خلاصه شبی بود دیشب.

زنده باد والیبال

2006-11-28T14:48:00.000+03:30

اولین تجربۀ مربیگری ام جالب بود. خیلی هیجان انگیز بود و براش استرس داشتم. ولی خودم هم باورم نمیشه انقدر موفق از سالن آمدم بیرون. هین ! تازه کلی هم معروف شدم اینجا. همه بهم احترام میذارن ، میگن خانوم مربی! کاملآ اتفاقی پیش آمد و دیر جنبیده بودم یه مربی از بیرون می گرفتند ولی بر طبق یکی از اصولی که به تازگی جزء قوانین زندگیم گذاشتم دیگه از هیچ فرصتی که تو زندگیم به وجود میاد نمی گذرم. این بود که گرفتم و چسبیدم ، تنور هم داغ بود البته!
شانسی هم که آوردم ، شاگردهام همه پخمه اند و هیچی فعلا بارشون نیست. یه اصل دیگه ای هم که وارد زندگی ام کرده بودم ( حدود دو ساله) اینه که برای برداشتن قدم اول نترسم. قبلنا خیلی باعث عقب موندنم میشد ، ولی الان با این پیش فرض که طرف مقابلم ممکنه نصف من هم ندونه ، با کلی اعتماد بنفس میرم جلو.
پیش خودم گفتم خدایا آخه من که یک ساله دستم به توپ نخورده و به جز کوهنوردی های خفن هیچ ورزشی نکردم به اینا چی بگم.
-بعد گفتم احمق جون تو آخه تا دم تیم ملی هم رفتی ، ولی اونا نمی دونن والیبال رو با چه ب ای می نویسند.
- آخه نرمش ها یادم رفته . اولین بارمه می خوام آموزش بدم.
- آخه نرمش هم کاری داره ؟ مگه ندیدی اون خانومه تو سالن ورزشی تندیس برا اروبیک خداتومن می گرفت ، ولی همه چیزش من درآوردی بود. یعنی از اون هم کمتری.

نرمش دادم و خوب هم دادم. کنترل کردم . آموزش های اولیه و ..... همه خیلی خوشحال بودن که از زمان ورزششون استفاده کردند. خانوم ها یک کم که عرق کنن و لپ هاشون گل بندازه ، دیگه میشن مرید مربی و خیلی ممنون که دارن وزن کم می کنند. تو ادارات به خانوم ها 4 ساعت وقت ورزش دادن که بعضی ها استفاده نمی کنند ولی خیلی ها هم که یا میخوان از زیر کار در برن یا واقعا ورزش رو دوست دارن از همه ساعت هاش استفاده می کنند.
انتظار دارم دفعه بعد تعداد خیلی بیشتر بشه. امروز بعضی همکارهای آقا هم که من اصلا ندیده بودمشون آمده بودن میگفتن ، شما اون خانوم مربیه هستین !!!!!! وا حیرتا ، وا مصیبتا ....اینا از کجا فهمیدن؟؟ اصلا این آقاهه کی بود.
من خیلی هیجان زده ام . زنگ زدم ولایت به همه خبر داده ام. به مربی سابقم هم زنگ زدم و اینقدر جیغ جیغ کردم پای تلفن که اولش نفهمید چی دارم میگم. بعد کلی خوشحال شد ، بعدش یک کم حسودی کرد گفت ای عوضی عجب شانسی داری.
اینهمه نوشتم راجع به این موضوع به خاطر اینه که من عاشق والیبال و مخلفاتشم . هیچ چیزی تو این دنیا برام قشنگ تر و ارضا کننده تر از والیبال نیست . 2 ساعت بازی می کنم تا 1 هفته انرژی دارم. این برام یک موفقیت محسوب نمیشه ، اگرچه راه چند سال راه رو یکروزه رفتم شانسی. برام خیلی خیلی مهم و خوشایند بود. هوراااا

استخدام

2006-11-20T11:56:00.000+03:30

ای خدا دستم کند!
من می خوام برم یه دختر یا احیانآ پسر کلاس اول دبستانی پیدا کنم و استخدامش کنم تا کتاب هام رو با پاکنش پاک کنه. از این بچه ها که عشق پاکنن و ننه هاشون رو مجبور می کنند برن عجیب ترین پاکن های جهان رو بخرن براشون. از اونا که پاکنشون از گندگی نصف کیفشون رو میگیره و دم به دقیقه هم در کیفشون رو باز می کنن و اون هیبت رو میارن بیرون تا مثلا نقطۀ ث سه نقطه شون رو پاک کنند. بعد همه عالم و آدم ببینن اینا چه پاکنی دارن و هی فیتیله تولید می کنن. اصلا کار اصلی کلاس اولی ها تولید فیتیله ست. باور کن حتی یه پولی هم بهم بدن بابت اینکه براشون اشتغال زایی کردم. عینهو خر می شینن کتاب های من رو پاک می کنند!!! ای ول. البته فکر بد نکنیدها . من مخالف سرسخت به کار گرفتن بچه های کوچول موچولو هستم. NO CHILD ABUSE!
چند وقت پیش از یکی از دوستام کتاب های آیلتزش رو گرفتم تا برای امتحانم که شنبه آینده ست ( ای خدااااااااااا آبروم رو نبری ها ) آماده بشم. حالا علی مونده و حوضش که شیش تا کتاب پاک نکرده توش دارن وول می خورن. من چه جوری بشینم اینا رو ورق به ورق پاک کنم آخه. لعنت به این تعهد. کاش از این آدمای بی خیال بودم که برام مهم نبود . آی آدم راحته. مثلا مثل اون دوستم که کتاب عزیز گاری کوپرم رو دادم دستش و وقتی بعد از 1000 سال پسش داد ، احساس کردم این کتابه همون کتاب تصمیم کبری ست . بعد وقتی ورق می زدم تو یک صفحه گاری کوپر داشت آش ترخنه دوغ می خورد ،تو یک صفحه داشت شعله زرد می خورد ، تو یک صفحه خون از دماغش آمده بود ، تو یک صفحه جیش کرده بود حالا یا چایی خورده بود نمی دونم !!! و جلد کتاب رو هم بزشون که اسمش زلاته بود خورده بود. داغ دلم تازه شد . الهی جزجگر بزنی .
خلاصه که من هرگز ، عمرآ و به هیچ وجه یک همچین آدمی نبودم ، نیستم و خواهم نبود. برای طرف مقابلم ارزش قائلم و این رو عین بی مسئولتی می دونم که آدم نسبت به وظایف متقابلش نسبت به دیگران بی تفاوت باشه. خصوصا در مورد قرض کردن چیزی حاضر نیستم ، هیچ گونه بی توجهی از جانب من رخ بده.

پی نوشت: این قضیه فتیله پاکن جدیه به جان خودم. کلاس اول که بودم حتی مسابقۀ فیتیله جمع کنی داشتیم. کلی پاک می کردیم ، بعد با ته دستگاه کاملآ پیشرفتۀ کمپلکس پاکنمون که جاروبرقی هم داشت جاروشون می کردیم و بعد از توی محفظۀ جارو می ریختیم شون توی کیسه .

دیدید خودتون فیلتر شدید. ها ها ها

2006-11-19T13:38:00.000+03:30

بببخشید من الان انقدر زبانم را درآورده ام و دارم به طرف مونیتور زبان درازی می کنم. یک کم بی ادبیست. ولی دارم جیغ میزنم و می گم احمق های ، خنگ فیل تر دیگر بی فیل تر. هر هر هر...داریم به ریش نچیده تان می خندیم بدجور.

یکی به من بگوید ای فیل تر ینی چه؟؟؟ پولاتون رو بذارید واسه پول تو جیبی بچه تون. دیگه حرومش نکنید. خیلی زور داره نه؟

چرا باید ورژن ایرانی اینطور باشد؟

2006-11-18T13:04:00.000+03:30

ورژن اروپایی: جودی آبوت و آن شرلی دو دختر قوی ، متکی به نفس ، دوست داشتنی و از نظر شخصیتی کامل ( به طور معقول) هستند که برای رسیدن به هدفشان که تحصیل در کالج و دانشگاه و کسب مدارک علمی ست تلاش می کنند. آنها از همه موانع و سختی هایی که اجتماع پیش رویشان گذاشته عبور می کنند و بعد از رسیدن به آنچیزی که می خواستند ، به طرف عشقی زندگی شان می پردازند و ازدواج رو به عنوان مکمل زندگی شون در نظر می گیرند. در حالی که مرد محبوبشون براشون خیلی ارزش قائله و کلی داره خودشو می کشه واسشون !

ورژن شرق آسیایی: در سریال جواهری در قصر می بینید که قهرمان داستان یک هدف ( البته هدف که چه عرض کنم!!) رو از همون بچگی انتخاب کرده . خیلی باهوشه و در مقابل سختی ها می ایسته و با اتکای به نفس در راه موفقیت قدم برمی داره. البته این موفقت ، گرفتن پست کلفتی در قصره ! ولی خوب احتمالا این دختره در آینده ، ملکه خواهد شد. ورژن های قدیمی هم اوشین و هانیکو ( هایکو؟) بودن ، که برای هدفشون خیلی تلاش کردن.

ورژن ایرانی: نوشین ملکی عاشق یه آقایی شده که بهش محل سگ هم نمی ذاره . این خانوم تصمیم می گیره برای رسیدن به این آقا ، عروسی بهترین دوستش رو بهم بزنه ، شاید که یه راه چاره ای پیدا بشه بیا اینرو بگیره. از اون طرف ، دوست احمقش با کمال شجاعت از پای سفره عقد بلند میشه و زندگی یک پسر بدبخت رو لگدمال میکنه تا به عشق قبلیش که هنوز نتونسته فراموشش کنه و اصلا معلوم نیست آذر رو می خواد یا نه برسه. آذر تازه ازش می پرسه من رو یادته یا نه. ....بعدش رو هم ندیدم .

نرگس محتشم ، دختری که از زور چادری بودن و مثبت بودن بی ارزش حال آدم رو به هم میزنه ، انقدر زبون درازه که همه رو می ذاره جیب بغلش. بعد عاشق یه آقایی میشه که فکر میکنه داره واسش ضعف میکنه. حالا این آقا انقدر .......یه که تفاوت عشق و تمایلات جنسی رو نمیدونه و با یک عشوه نامزد قبلیش از راه به در میشه. از اون طرف نسرین خودشو می کشه تا به بهروز برسه.

واقعا از اینهمه هدفمندی دخترهای ورژن ایرانی در شگفت شدم. تنها سریالی که یادم میاد یک جورهایی می خواست به زن های ایرانی یاد بده باید به خودشون ایمان داشته باشند و دست از تلاش نکشند ، سریال زیبای " خاله سارا " بود که آتنه فقیه نصیری نقش یک دختر یتیم رو بازی می کرد . خاله سارا انقدر تلاش کرد تا به آرزوش رسید و پزشک شد. بعد رفت به روستای دوران بچگیش و اونجا به مردمی که تازه قدرش رو هم نمی دونستن و هی می خواستن اذیتش کنن ، خدمت می کرد.
هر چی به مغزم فشار می یارم بجز این فیلم ، فیلم دیگه ای رو یادم نمی آد که موضوعش با بقیه فیلم های ایرانی فرق بکنه.
وای به حال ما که الگوهای مصرفی مون این دخترها هستن. بزور ، و با یک برنامه غیر فرهنگی 10 ساله دارن نقش پررنگمون تو اجتماع رو با فیلم هاشون تو مغز مون می کنند. بجای اینکه به دختر ایرانی بگن ، بیا و خاله سارا شو . بجنگ و درمانده نباش. می گویند تنها راه خوشبختی تو ازدواج با مردی است که هرگز قدرت را نخواهد دانست و برای تو اندکی هم ارزش قائل نیست.
دیگه تعجبی نداره که این روزا دخترا هر کاری که بگید می کنن تا احیانآ بی شوهر نمونن. از انواع عمل های زیبایی : دماغ و لپ و غبغب و چیزهای عجیب و غریب دیگه بگیر تا عمل باسن . آرایش های زننده و تمرین دلبری. در واقع اونها دارن الگویی رو که تلویزیون بهشون داده اجرا می کنند. چرا بهشون

خرده بگیریم؟
پینوشت : در این رابطه برید داستان سهراب و گردآفرید رو بخونید و ببینید سهراب می گه ، وقتی زن های ایران اینچنین اند ، مردانشان چطور دمار از روزگار سپاه در می آورند. چقدر ما بدبخت شده ایم.
**
راستی چرا اسم من را گذاشته اید توی لیست وبلاگ های فمینیستی . من اصلا نمی دونم این لغت ینی چه! این چیزهایی هم که می نویسم ، واقعیت جامعه مونه ، ربطی به فمینیسم نداره.

بر بال سیمرغ

2006-11-13T11:23:00.000+03:30

جلسه شاهنامه و حافظ خوانی به نام بر بال سیمرغ ، که استاد خوش صدا و فصاح آقای شجاع پور به تعبیر و تعلیم درست خواندن شاهنامه و حافظ می پردازند. برای علاقمندان به ادبیات فرصت بسیار خوبی ست که در فرهنگسرای نیاوران ، روزهای دوشنبه ، ساعت 4 و نیم بهره ای از این جلسات بگیرند.

خرس مهربونمون هم رفت. رامسفلدمون هم رفت

2006-11-11T15:55:00.000+03:30

ببخشید نه که بگم خیلی حالیمه ها! نه اصلا . چون حالیم نیست . اصلا و ابدا.
ولی امروز که داشتم تحلیل های اهالی وبلاگستان و روزنامه نگارهای عزیزمان را درباره استعفای رامسفلد و شکست مثلآ نی جمهوری خواهان و پیروزی!!! دموکرات ها می خواندم ، خیلی خندیدم. دلم هم درد می کرد ، وقتی تکان می خورد دردش بیشتر می شد و به عاملین این خنده ها لعن و نفرین می فرستادم. واقعا که...خدایا یا احمقیم و یا خودمان را زدیم به حماقت . چه دموکراتی ، چه کشکی ؟! واقعا این خیمه شب بازی ها را باور می کنید. عجب حافظه باحالی دارید شماها. ول کن بابا . ما الان به یک درد بدتر دچاریم. حوصله اراجبف بافتن ندارم.
خانوم دکترمون که 3 ماه پیش رفت و من تو کفش مونده بودم. چقدر گریه کردم اونشب ای خدا. اکه عجب دل سنگ بود . بهتر که رفت ، بهتر.
دیشب خرس مهربونمون هم رفت. اما خدایی بود انگار، که من رو دقیقا یک هفته پیشش انقدر ناراحت کرد که دلم می خواست از پنجره بندازمش پایین . وگرنه که من تا خود صبح رو عر زده بودم. دیشبش هم آمده بود تو اتاق من جینگولک بازی. هی می خواست گریه بندازه ، نتونست . بعد می گفت شب رو می خواد رو تخت با من بخوابه!!! به جان مادرم حاضر بودم کون لخت تا صبح دم در بخوابم ، ولی با این تو یک رخت خواب نرم. شدیدا مشکوکه به لزبین بودن. آخ ! چه صبح هایی که از خواب بیدار نشدم ببینم نشسته بالا سرم .
پرتش کردم اونور و هی تا صبح نوز و نوز می کرد. منم شب براش مدیریت کردم تا اسباب هاش رو یک ساعته جم کرد. خدایی از خودم خوشم آمد. خیلی باحال دستور می دادم. صبحم رفتم کوه با یکی از رفقا که جون هم نداشت وسط راه موند و منم آخر نامردی ولش کردم و تا بالا را تنها رفتم. آمدم خونه رفته بود.
خرس مهربونمون هم رفت.

2006-11-04T13:41:00.000+03:30

ببخشید من چند تا سوال دارم . البته لازم نیست کسی جواب بدهد ها ! اینها صرفآ سوالند:
1- چرا توی دنیا فقط چیزهای زشت وجود دارند. مثلا چرا اینقدر کلاغ سیاه وجود دارد و در عوض این کلاغ سیاه ها ، یک پرندۀ سفید که پرهای زیبا و دم بلند داشته باشد وجود ندارد . آنقدر زیاد ( به اندازۀ مثلا کلاغ) که آدم ها نگیرند و قفسش کنند. چرا یک همچین پرنده ای که با دیدنش آدم کلی حس خوب بهش دست می دهد وجود ندارد؟
2- چرا توی وبلاگستان خیلی خانوم ها انقدر نوشته هایی که پر از لغت های پرنو است می نویسند . و بعد که ازدواج می کنند و خصوصا هویتشان هم لو رفته است . خیلی با تربیت می شوند و فقط از مسائل بشردوستانه و گوش نوازانه می نویسند؟ ( از اول بگم من خیلی عقب مونده ام. البته مشکلم با پورنو و لغت های بد نیست . بلکه مشکلم این تغییر رفتار است.
3- چرا من یا خیلی از آدم های دیگر که در واقع جانورهای آدم نما هستیم ، برای فعالیت های مورد علاقه مان حد و مرزی قائل نمی شویم ؟ بدن من انقدر درد میکند که بزور می توانم راه بروم. چطور می شود آدم از یک فعالیت ، غذا ، آدم و یا مکانی که خیلی دوستش دارد ، دل بکند؟

جاسوس انگلیسی!

2006-11-01T11:04:00.000+03:30

دو بار بهم شوک شدید وارد شد ، که باعث شد اخلاق بد پیش داوری رو کنار بگذارم. این اخلاق از اون چیزهاییه که اگر مردم یاد بگیرند باهاش کنار بیان ، خیلی از مشکلات فردی و اجتماعی مون حل می شه. راهی هم نداره بجز یک وجدان بیدار و یک تلنگر سخت و به موقع . ارشاد و نصیحت هم در این مورد کارساز نیست.
اولین مورد که خیلی هم شرمنده شدم ، برچسب جاسوس بودن به یک دوست خیلی عزیز انگلیسی ایرلندی الاصل بود که وقتی ایران بود خیلی جاها را با هم گز کرده بودیم و از مصاحبت باهاش خیلی لذت برده بودم. این دوست ما کارمند یکی از بخش های بی بی سی بود و واقعا خانوم مطلع ، باسواد و هم چنین باحالی بود . ذهن خیلی فعالی داشت و مرتب هم سوال می کرد. ماشالا انقدر هم تند صحبت می کرد که فهمیدن حرف هاش از فیلم های سیاه پوست ها هم سخت تر بود. بقیه دوستان که دیگر بریده بودند و با اینکه زبانشان خوب بود باید برایشان ترجمه می کردیم . این شد که به علت تفاهم زبانی !!!! ارتباط من با این خانم خیلی بیشتر شد . و در ایران به قول خودش اولین دوستش بودم.
این خانوم تمام جهان را گشته بود و فقط مانده بود که بعد از آسیا برود آفریقا را هم ببیند و گزارش تهیه کند و کارهای دیگر. تا اینجای مساله چیزی نبود . ولی روزی که قرار بود به عنوان آخرین کشور آسیا برود به امارات و از آنجا به قاره آفریقا ، با اوج گرفتن اختلافات لبنان و اسرائیل و بمباران لبنان ، ناگهان سر شترش را کج کرد و به لبنان رفت. من بیچاره بدجوری جاخورده بودم ، خصوصا دوزاریم افتاد که این خانوم از من چه سوال های عجیب و غریبی پرسیده و من هم چه جواب هایی بهش داده ام !!! حالا خدا رو شکر از سیاست و اینها چیزی حالیم نیست وگرنه چه اطلاعات ذی قیمتی از مام میهن به این جاسوس بدجنس داده بودم. کلی پشیمان بودم که چرا به پست این آدم خورده بودم و باب آشنایش را با یکی از دوستان که دروازه ورود به حزب نیم سوختۀ توده که هنوز اندک ازش دود بلند می شود باز کردم. این خانوم هم گرفت و چسبید و آقای حزب توده را حسابی تخلیه اطلاعاتی کرد. بعد از چند روز آقای حزب توده زنگ زد و گفت مارال مواظب باش که خیلی با غریبه ها می پری . من نفهمیدم منظورش چه بود . ولی با جریان لبنان، یک دفعه انگار همه چیز مثل روز برایم روشن شده باشد. البته خیلی چیزهای دیگر مثلا ماندن زیادش در تهران و غیب شدنش در بعضی روزها هم هست که دیگر حوصله ندارم بنویسم.
این شد که من نتیجه گرفتم ایشون جاسوس خبیث بریتانیا بوده و به دوست حزب توده هم زنگ زدم و با کلی پیاز داغ و سیر داغ شلوغ بازی درآوردم. ایشان هم حدس و گمان من را تائید فرمودند.
دیگر به هیچ کدام از ای میل ها و تلفن های این خانوم جواب ندادم . تا اینکه چند هفته پیش دوست دوست دوستم که نام مستعارش مثلا بیروت است و فارسی هم بلد هستند تشریف آوردند ایران و پرحرفی ها و خاطره تعریف کردن ها به جایی کشید که ایشون خیلی اتفاقی قصه عشق یکی از رفقای لبنانیش را تعریف کرد که از قضا خانوم انگلیسی ایرلندی تبار که در بی بی سی هم کار می کرده عاشقش شده و اینها چند سال است لاو استوری دارند. موقع بمباران لبنان خانومه سفرش به آفریقا را ول می کند و می آید پیش رفیقش تا اگر مردند با هم بمیرند. و بعد هم فرودگاه لبنان را می زنند و این خانوم که دیگر خیلی آنجا مانده بوده کارش به ازدواج و اینها می کشد. من بیچاره که در گوشه ای از مجلس کز کرده بودم و با شنیدن این سخنان وجدان بیدار کن مات و متحیر مانده بودم ، ناگهان دچار تحولات قلبی شدم و استغفرالله گفتم. بعد هم میل زدم به این خانوم و ازدواجش را با اون آقا تبریک گفتم. خانوم جاسوس بی آزار هم خیلی تعجب کرده بود که من از کجا فهمیده ام. پاسخش دادم عزیزم دنیا دیگر یک دهکده جهانی است و من هم بچه آمار بالایی هستم و دنیا مثل یک سیب است که کرم از اینورش تونل می زند و از آن ور بیرون می آید. ماجرا را برایش تعریف کردم و ازش حلالیت طلبیدم ! گفتم یک وقت نیاید دم پل صراط یقه مان را بچسبد که دیگر کارمان زار است.
خوشبختانه من را بخشید و روابط عین قبل شد. دوستی دوباره مان هم برای من از نظر روحی کمک خوبی بود. یکی از دوستان نامردی که فکر می کردم دوست خوبی ست تو زرد از آب درآمد و می خواست به من صدمه بزند و با ناباوری و روحیه افتضاح ،از زندگی ام پرتش کردم بیرون . به دست آوردن دوباره این دوست خوب ، از دست دادن آن دوست چند رو را خیلی راحت تر کرد.

مورد دوم رفتار عجیب و غریب یک دختر و دو پسر در آنطرف خیابانی که من اینطرفش بودم رخ داد . نمی گویم که چکار می کردند ، ولی من که داشتم توی دلم بهشان فحش می دادم. آخر وسط خیابان ؟؟!! بعد از چند دقیقه متوجه شدم هر دو پسر نابینا هستند و دختر خانوم دوستشان است و دارد کمکشان می کند. برای همین رفتارشان به نظرم شنیع آمده بود . خلاصه چنان وجدان درد گرفتم که آمد زیر غبغبم قلنبه شد و هی آب بود که از این نرگس های من می آمد.
همین ها برایم کافی بود تا آدم شوم . حداقل در این مورد.

من در خواب طاووس نمی بینم.

2006-10-30T10:19:00.000+03:30

بچه که بودم ، به کابوس می گفتم طاووس و فکر می کردم آدم در خواب طاووس می بیند. آن موقع ها طاووس می دیدم که زیرزمین خانه مادربزرگم تنها مانده ام و دارم گریه می کنم . بعد یک گرگ خیلی بزرگ که دوبرابر من بود می آمد و می خواست مرا بخورد .( تحت تاثیر داستان شنل قرمزی که آن موقع ها برای بچه ها پخش می کردند ، گرگ خواب های من عینآ شبیه گرگ داستان شنل قرمزی بود . دندان های دراز داشت و آب ازدندان هایش می چکید ).
خیلی گریه و زاری می کردم و می خواستم از چنگش فرار کنم . دنبالم می کرد و من فرار می کردم. گاهی اوقات موفق می شدم خودم را به در زیرزمین برسانم و نجات پیدا کنم . آنوقت نفس راحتی می کشیدم و تا صبح راحت می خوابیدم . اما گاهی اوقات او من را می گرفت و دیگر از آنجا به بعد خوابم را یادم نمی آید. خیلی وحشتناک بود . یا از خواب می پریدم . یا جیغ می زدم و گریه می کردم و یا از تختم می افتادم پایین . یک بار سرم خورد به پایین شوفاژ کنار تختم و بدجوری شکست.
مامان می آمد پیشم و نازم می کرد. می گفت چی شده مادر جون ؟ من هم گریه کنان جریان گرگ را برایش تعریف می کردم. می گفت گریه نکن . چرا می ترسی. عیب نداره ، تو کابوس دیدی. من هم می گفتم نه به خدا من طاووس ندیدم . گرگ بود . من رو خورد. چند ماه ، هر شب ، من و گرگ و طاووس و کابوس و مامان با هم جریاناتی داشتیم . اما هیچ وقت مامان من رو نبرد اتاق خودشون تا خیالم راحت بشه . هیچ وقت هم نفهمید که من همه آن شب ها را گرگ در خوابم می دیدم و نه طاووس .
الان بعد از 16 سال هنوز من خواب گرگ می بینم و هنوز همه می گویند نترس تو طاووس دیده ای.

2006-10-29T08:48:00.000+03:30

باور کن این اولین بار است که دلم می خواهد از حال نزارم بگریم. تا به حال به یاد داشته ای که دلم اینچنین گرفته باشد . دل من هیچ وقت نمی گرفت . هیچ وقت . آنوقت ها هم که دلم گریه می خواست شاکی بودم . شاکی . می دانی ! دلم کسی را می خواهد که با او صحبت کنم . اما دریغ که کسی نیست. می بینم که همه می گویند کسی نیست . کسی نیست . می گویند چراغ های رابطه تاریکند . اما حداقل دلشان خوش است که چراغی هست، گرچه خاموش . می دانی من واقعا کسی را برای خودم نگذاشته ام. این چه حالی است که هم می خواهم تنها باشم برای یک قرن و هم مصاحبت می خواهم از جانب آنانی که نیستند.پشیمانم . شاید آن آدم ها که پشت سرم مانده اند حالا به دردم می خوردند . همه را از دست داده ام .

ساعت 8 است!

2006-10-27T13:18:00.000+03:30

ساعت 8 است . نمیدانم فردا تعطیل است یا نه . نمی دانم می توانم به طرف خانه پرواز کنم یا نه. دلم لک زده است برای خانه. غذا را درست می کنم . دارم می خورم که صدای انفجارها را می شنوم . بعد هم نقش های زیبا در آسمان . دارند از پارک ملت آتش به هوا می فرستند. غذایم را میریزم دور و ساکم را که حاضر است بر می دارم و می روم به سمت میدان آرژانتین . پارک ملت از بوی باروت و آتش مجال نفس کشیدن نمی دهد . تمام خیابان را دود گرفته. کسی شادی نمی کند.
ساعت 8 و نیم.
آرژانتین غلغله است. باورم نمی شود. ماشین گیر نمی آید. اتوبوس ها همه پر است. سمند ها 3 برابر پول می گیرند. دنبال یک آشنا می گردم. کمی هم مظلوم نمایی می کنم تا راننده ای که قرار است ساعت 9 حرکت کند من را بدون بلیط سوار کند. ولی ماندم . بلیط ساعت 11 گیرم آمده. الان ساعت 9 و ربع است. دیگر چشم هایم را باور نمی کنم . این جمعیت از کجا سرازیر شد . چه خبر است. دانشجو ، کارمند ، خانه دار .....چرا اینجا دارد منفجر می شود . تهران یکباره به جنبش درآمده. دوستم زنگ زد . الووووووو ( فریاد) ....مارال برا من بلیط بگیر دارم میام. مارال 4 شنبه و 5 شنبه رو تعطیل کردند. ای ول ....منم میام. گوشی رو قطع کرد. من از کجایم برای تو بلیط دربیاورم . آخر الان بازار سیاه است . با هر ترفندی بود برایش بلیط گرفتم.
ساعت 12
داریم دور ترمینال جنوب می چرخیم . دلم برای آدم ها می سوزد. به تعداد انگشت های دست هم اتوبوس در ترمینال نیست . همه آمده اند بیرون . بازار سیاه. محشری ست برای خودش. با حسرت به اتوبوس نگاه می کنند . گاه با انگشت آن را به هم نشان می دهند و چند قدمی به دنبالش می دوند. اگر آدم سرحال باشد هوس می کند برایشان شکلک دربیاورد و اگر مثل حال من باشد ، یعنی احساسات بشردوستانه اش گل کرده باشد ، چنان دلش می سوزد که میزند به سرش از اتوبوس پیاده شود تا یکی از اینها جا گیرشان بیاید. گاهی وقتها حال سواره ها ، از حال پیاده ها زار تر می شود. گاهی.

رستوران ها همه پر شده است . پشت مغازه های آبمیوه فروشی صف است . ماشین ها فلاشر می زنند. شیرینی فروشی ها پر از آدم است . کسی ولی شادی نمی کند. مثل اینکه خیلی حال می دهد یک هفته مملکت تعطیل باشد . کسی از عید خوشحال نیست . آدم ها نمی دانند از این تعطیلی خوشحال باشند یا ناراحت. همه حرکت زشت دولت را محکوم می کنند ولی کسانی که مشاغل دولتی دارند از این فرصت طلائی شوکه شده اند. اما در یک چیز اتفاق نظر دارند . این کارها به نفع اقتصاد مملکت نیست. حتی بی سوادترین آدم ها متوجه این موضوع شده اند. پس باز هم جای امید هست. حافظه دوربینم تمام شده است . نتوانستم از آن آبمیوه فروشی فیلم بگیرم . حیف.
افتاده ام جای دلخواهم ، یعنی صندلی 28 . پشت یخچال . پاهایم را گذاشتم بالا و خوابیدم.
****
حوصله همه مان سر رفته . بابا کار دارد . نمی شود رفت مسافرت . بابا عصبانی است . تا به حال زیاد ضرر داده. کارهایش همه مانده . اولتیماتوم داده که اگر کسی این چند روز را نیاید ، شنبه دیگر سر کار نیاید . اخراجش هم برگشت ندارد. امروز عصبانی برگشت خانه. خنده ام گرفته بود. می خواهد همه را اخراج کند!!! فردا هم کسی نمی آید .چرا باید این همه روز تعطیل باشد.

2006-10-11T12:13:00.000+03:30

آنچنان می تپد دلم
و آنچنان می کوبد چیزی بر قلبم تبل وار
که گویی از بدو تولد
جنینی لنگ انداز در شکم داشته ام.

شاید وقتی دیگر

2006-10-08T12:33:00.000+03:30

باز هم من را شرمنده کردی. باز هم ......
با آن همه چرت و پرتی که گفتم ، با آن همه بدی که کردم ، اگر می خواستی جوابم را بدهی ، اگر می خواستی حالم را بگیری ، بدبخت می شدم. می توانم یک کلمه اینجا برایت بنویسم که اگر می خوانی اینجا را ، ببینیش. می توانم یک کلمه اینجا برایت بنویسم ، که البته اینها را هم خجالت می کشم بنویسم : خیلی از لطفت ممنونم . من آدم شده ام ، البته نه به طور کامل هنوز.
یک مطلب خیلی جالب اززیتون درباره اون خانوم دروغگو ، همان دستپرورده نظام در برنامه کوله پشتی
یک مطلب خیلی جالب تر از بوئینگ بوئینگ که اساسآ سمپاشی کرده به رهبریت جمهوری اسلامی درباره جلق زدن آقایون( با عرض معذرت) در ماه مبارک رمضان
اه ه ه ....چه جالب . من نمی دونستم آقای مازیار ناظمی مجری برنامه های ورزشی هم وبلاگ می نویسه.

دیشب هم با لی لی فیلم آفساید رو نگاه کردیم. دستم بشکنه اگه دیگه ازسی دی فروشی های سر ایستگاه میرداماد چیزی بخرم. مثلا دلم براشون سوخت. کوفتمون شد فیلمه. ولی واقعا باحال بود. دلم می خواست مجوز اکران بگیره تا ببینیم این فیلم با این بودجه ( خیلی ) کم و نماهای کم و بازیگرهای معمولی بیشتر فروش داره یا اون فیلم های حمایت شده مثلا ضد جنگ که خیلی هم ضد جنگه جون عمه شون . می دونید که کدوم رو دارم می گم.

ما را باید نجات داد

2006-09-26T10:42:00.000+03:30

من نشستم روی تخت و پاهایم را دراز کرده ام. خرس مهربون سرش را گذاشته روی پایم و موهایش را که ده دفعه رنگ شده و من نمی فهمم رنگ الانش چیست ریخته پشت سرش. یک سز گذاشته توی دهنش و خیسی اشک هایش و چسبناکی سز ، پاهایم را چسبناک کرده است. پایم که بش گند زده شده خواب رفته . نمی گویم بلند شو. با این بشر چه می شود کرد آخر. یک اس ام اس برایم رسید.
_ سلام مارال ....تو رو خدا دعا کن برام. خیلی حالم بده . الان تو بدترین دوران زندگی ام هستم. دعا کن با قلی ( مثلا) ازدواج کنم. دعا کن فقط من رو دوست داشته . من رو بخواد . هیچ کس رو تو دنیا به اندازه من دوست نداشته باشه . ما به هم برسیم. خواهش می کنم دعا کن. یک کاری کن مارال.

ای وای خدا. این من رو با امامزاده اشتباه گرفته. به خرس مهربون می گم بلند شو ببینم. این چیزها رو براش می خونم . حالا دیگه غم خودش یادش رفته و باید براش توضیح بدم این صاحب اس ام اس چه دردی داره. تا به حال جالب ترین اس ام اس من این بوده. تمساح داره با تلفن حرف میزنه و گریه میکنه . خدایا خواهش می کنم وقتی تلفنش تموم شد دوباره اون جمله رو نگه. من از اون جمله بیزارم . فرار می کنم. مارال حالا من چکار کنم ؟ و این رشته سر دراز دارد . چرا باید اینطوری گیر بیافتم . اگر از این چیزها خوشم میامد و به نظرم چیز خوبی بود که می رفتم خودم را مثل اینها بدبخت می کردم. می رفتم موجودیتم را در آدم دیگری پیدا می کردم و دیگر فکر نمی کردم من هم موجودی مستقل هستم که می توانم خوب باشم و می توانم برای خودم باشم و می توانم عشق را سوای آویزان بودن ، سوای احمق بودن و سوای خودم را به نابودی کشاندن ببینم .این آدم هایی که همه چیزشان ، از خواب گرفته تا کار به موجود دیگری وابسته است. اینهایی که دارم می گویم همه باسوادند ها . آهای فمینیست های دنیا بیایید ، می خواهم با شماها به مناظره بنشینم. آی! با زنان روستاها کاری نداشته باشید . بیایید از زنان دربار شروع کنید. بیایید به دختران دانشجو ، عشق بیاموزید . بیایید به باسوادترین زن های سرزمین من مفهوم عشق را بفهمانید . کسی از شما حقوق نمی خواهد.

ماوراء الطبیعه!

2006-09-23T11:29:00.000+03:30

ده دقیقه بود خوابیده بودم که شنیدم کسی توی اتاق با صدای بلند نفس می کشد. چشم هام رو دوخته بودم به سقف و سر تا پا شده بودم گوش. فقط گوش می کردم. صدای نفس بود.آن هم نفس های عمیق. تنها قدرتی رو که داشتم جمع کردم و از اتاق پریدم بیرون . غیش غیش داشت مسواک میزد. من را که دید با آن رنگ پریده و نفس نفس زنان ، آب دهانش با کف از اینور دهانش که مسواک تویش بود تا پایین چانه اش آمد. گفت چی دیدی. گفتم هنوز ندیدم . صدایش را شنیدم .
دوباره رفتم توی اتاقم . من به این چیزها اعتقاد ندارم . حتما صدایی بوده از بیرون . خوابیدم. گوشی ام زنگ زد. ساعت نزدیک به 1 است ، خدایا عجب شب نحسی ست . خرس مهربان بود. گفت پاشو بیا تو اتاق من ، کارت دارم. احمق نمی تواند داد بزند ، حتمآ باید من را زهره ترک کند. ببین: امروز ظهر تمساح گفت که اون هم دیشب توی سالن صدای نفس بلند میشنیده ( دیشب تنها هم بوده ، ما هیچ کدام نبودیم). جیغ من و غیش غیش درآمد. عوضی اذیت نکن دیگر. غیش غیش گفت این با این حالش می تواند اذیت کند؟؟ آخر دیشب دوست پسرش رفته بود عیاشی و خرس مهربان سه چار ساعتی گریه می کرد. دیدم راست می گوید. قرار شد همگی پهلوی هم بخوابیم . چراغ را هم روشن گذاشتیم .
---
امروز صبح زنگ زدم به تمساح . گفت او اصلا صدای نفس نشنیده و خیال کرد من دیوانه شده ام . من امروز می دانم با این خرس مهربان چکار کنم . این آدم بشو نیست . ولی آن صدایی که من شنیدم چی بود؟؟ هر چه می خواهد باشد . بالاخره او هم گناه دارد. بگذار اگر دلش می خواهد پیش من باشد .

****
خجالت بکشید . وبلاگ آلمانی ام را راه انداخته ام و هنوز هیچ چیز ننوشته آلمانی ها کلی برایم نظر گذاشته اند . نه یکی دو خط ، بلکه انقدر هست که باید بنشینم ترجمه شان کنم . آنوقت شماها !!!! اینکه قالب وبلاگم عوض شده و کامنتم هم باز شده به خاطر یک اشتباه احمقانه بود که باعث شد قالب خام قبلی ام را گم کنم و حالا فعلا باید با این یکی سر کنم. آدرس وبلاگ آلمانی ام را هم نمی توانم بدهم . والسلام.

mein got!

2006-09-20T12:01:00.000+03:30

خدایا دوباره این ایرانی ها یک چیز را پیدا کردند تا بچسبند بهش و بگویند من آنم که رستم بود پهلوان....چقدر هم این انوشه انصاری ایرانی است. انقدر گفته اند ایران ایران که این کلمه در ذهنم شرطی شده است و بهش واکنش نشان می دهم. یعنی حالم به هم می خورد. حالا اگر بپرسی و ببینی کدام یک از این آدم ها که کم کم دارد رو می شود فامیل این خانوم بوده اند و حالا تازه فهمیده اند !!! مصاحبه اش را در برنامه آسمان شب که 12 پخش شد دیده اند و اگر هم دیده اند ، کدامشان تا آخرش دوام آوردند ( مصاحبه طولانی بود و پوریا از هیجان روی نوک پایش استاده بود و حاضر نبود تماس تلفنی را قطع کند و هی سوال می کرد ) . آنوقت به یک نتیجه آماری زیبا دست می یابیم.

بعد هم بنشینید یک کم اخبار شبکه های دیگر را نگاه کنید . البته ببخشید که یادم نبود سواد زبانی این مملکت چقدر بالاست. توی خلاصه اخبار نگفت آیرونی انوشه ..بابا قشنگ می گفت آآمریکن خانوم تاجر پولدار . بعد هم وقتی می رفت بالا دیدید پرچم کی رو بازوش بود. بابا پرچم راه راه و ستاره دار به خدا .فقط یک کوچولو در مشروح می گفت این بنده خدا از ایران رفته برای اینکه نمی تونسته اینجا درس بخونه ( آی افغانستان قربونت برم ) ، بعد شوهر کرده بعدش هم یکدفعه پولدار شده ، بعدش هم چون باهوش بوده یکدفه مشهور شده. ایران بره به درک.
بس کنید دیگه ! حال آدم رو به هم نزنید.

الاغ ما لج کرده است

2006-09-18T09:39:00.000+03:30

ای بابا ! عجب آدمیه ها. هی نگاه میکنه . هی نگاه میکنه ، اونوقت من تا سرم را برمی گردانم ، سرش را می گیرد آنور یعنی نگاه نمی کردم.
اگر بداند چقدر از این ادا و اصول ها بدم می آید و تاثیرش رویم مخرب است ، نمی کند این کارها را. آبرویم را سر کلاس برد . حالا هیچ کس نمی داند این آدم مدت زیادی ست من را می شناسد ، همه فکر می کنند این دختره عجب جذاب است که طرف جلسه اول ، دقیقه اول با یک نگاه عاشقش شده است! استاده پاک قاطی کرده بود. از آن فضول ها بود . سر از ماجرا در نمی آورد و داشت میمرد از کنجکاوی.
حداقل اگر یک بار جراتش را داشت وقتی سرم را برمی گردانم ، نگاهش را نگیرد ، لبخندی چیزی می زدم تا بشود تا آخر کلاس نفس راحتی کشید و بعد هم فلنگ را می بستم.
همیشه راه حل های من همین طوری موقت است . راه حل های طولانی مدت در چنته ندارم.

***
می خواهم از احمدی نژاد شکایت کنم. چرا آن موقع که من تو آموزشگاه درس می دادم این رئیس جمهور نبود. می دانید موفقیتم چند برابر میشد. اصولآ کلاس زبان خوب یعنی کلاسی که بچه ها بتونن توش بیشتر صحبت کنند . این معلم های بدبخت برای اینکه از تو دهن بچه ها یک لغت بیرون بکشن ، شبیه یک دهاتی میشن که افسار الاغش رو گرفته و داره به زور از تو طویله درمیاره ، الاغه هم لج کرده و به هیچ طریقی درنمیاد .
اما ....اما وقتی صحبت از رئیس جمهور عزیز میشه ، یکدفعه بحثی تو کلاس راه میافته که دیگه همون معلم بدبخت نمیدونه چطور کلاس رو کنترل کنه. باور نکردنیه! یکدفعه تمام اطلاعات زبانی بچه ها میریزه روی دایره! اصلا کسی فکر نمیکنه داره به یه زبون دیگه حرف میزنه . همین طوری کلمه ست که میاد روی زبونش و خیلی روان صحبت میکنه. کار به جایی میرسه که بچه ها میپرن وسط حرف هم . واقعا معجزه است. من خودم درس می دادم و میدانم که این واقعا معجزه ست. هیچ موضوع دیگری این کار را نمیکند. دیروز هم معلمه خیلی باحال بود . طرف احمدی نژاد را گرفت و آنوقت دیگر نزدیک بود توی کلاس بزن بزن شود. یکی از بچه ها با تعریف ماجرای منفجر شدن یک دستشویی در آستارا و زخمی شدن 6 نفر ، استاده رو خلع سلاح کرد. بله استاد! این کشور و این رئیس جمهور محبوبتان و این هم دستشویی هایی که فقط در ایران منفجر میشود.

منقل و ذغال من

2006-09-17T11:52:00.000+03:30

درخت ها را نگاه می کردم که در دو راستۀ خیابان ، قطور رفته بودند بالا. یاد آن مقالۀ بی بی سی افتادم درباره خیابان ولیعصر. راست می گفتند . از درخت های خیابان ولیعصر چیزی باقی نمانده. روزگاری سه ردیف درخت در آن جوی های پت و پهن طوری چسبیده بودند که گاه نمیشده از میانشان رد شد.. ولی امروز یعنی یکی از روزهای آخر تابستان سال 1385 که 81 سال از ساخته شدن این خیابان می گذرد فقط یک ردیف از این درخت های عظیم باقی مانده و دیگر مثل دندان های سالم به هم چسبیده نیستند . مثل دهان پیرزنی یکی در میان افتاده اند یا تیشه به ریشه شان خورده.
یکی شان را خودم دیدم. می خواستم تا میدان ونک را پیاده بروم . روبروی پاساژ صفوی بودم که با صدای مهیبی از جا پریدم .درخت پیری افتاده است روی کاپوت یک رنوی سفید و رنگ و روی راننده کم از رنگ ماشین ندارد. همه خوشحال بودیم که حداقل کسی نمرده ست.
و حالا توی این سربالایی به طرف تجریش ، خیابان دارد تمام می شود. نرسیده به راننده می گویم بزند بغل. حالا می شود درخت ها را تک تک دید و حدس زد کدامشان از باد پاییز سقوط می کنند و کدامشان از برف سنگین زمستان.
میروم داخل بازار تا خرید کنم. لیست خریدم را بیرون می کشم. نمی خواهم زیاد بارم را سنگین کنم . زانویم درد می کند. یک کم میوه بخرم و یک منقل و ذغال و چند تا سیخ . بلال هم بخرم خیلی حال می دهد. می گویم کوچه ذغالی ها کجاست. تا ته بازار را رفته ام و دوباره برگشتم. همه یک جوری نگاهم می کنند. مگر منقل و ذغال را می خواهم برای کشیدن. یعنی آدم نباید کباب بخورد.
کوچکترین سایز منقل را خریدم ، با چند تا سیخ. ذغال نداشت ولی . رفتم کوچه کنار امام زاده. توی کوچه پسری داشت روی ساندویچش یا نمی دانم فلافلش ، فلفل می ریخت. بادی وزید و دانه های فلفل را توی چشم ها و بینی ام پاشید . آتش گرفتم . چشم هایم می سوخت و به شدت عطسه می کردم. آخر مگر آدم از فاصله یک متری فلفل پاش را می گیرد روی خوراکیش.
ذغال هم خریدم و بقیه چیزها را. از سنگینی اش نمی توانستم راه بروم. تلو تلو از میان جمعیت می گذشتم. سیخ هایم گیر کرد به شلوار مرد میانسالی و نزدیک بود پاره اش کند. نگاه آتشینی بهم انداخت یعنی که اگر شلوارم پاره شده بود شلوارت را همینجا وسط از پایت می کشیدم بیرون.
سوار اتوبوس شدم که برای خرت و پرت هایم جا داشته باشم. خانوم دیوانه ای گیر داده که چطور کباب درست می کنی . بعد هم پرسید شوهرت سر کاره. گفتم بله بیچارۀ طفلک. می خواستم بگویم سرطان گرفته و مرده . دیدم زنک خیلی دیوانه است ، حالا باید توزیح دهم که دقیقآ چطور مرد. از خیرش گذشتم.

رفتم خانه. هم خانه ای های نامردم فرستادنم دنبال نان.
دیشب از خستگی همه چیز را گذاشتم توی اتاقم . شب خوابم نمی برد. نمی توانستم نفس بکشم. چیزی توی اتاق بود که راه نفسم را می بست ، درد زانویم هم امانم را بریده بود. سبزی کوکویی که هنوز لای روزنامه بود ، این بلا را سرم آورده.

بگیرم یک کم بخوابم . خیلی خیلی خوابم می آید.

soosk

2006-09-12T10:38:00.000+03:30

نمی دانم از دست این ترس چه کنم. دیگر به صورت بیمارگونه ای اذیتم می کند. ترس از سوسک معضلی شده است. حتی از موش یا مارمولک هم نمی ترسم. ولی با دیدن سوسک خودم را می بازم. دست خودم نیست. واقعا دست خودم نیست. قبل از اینکه بیایم اینجا ، چون وصف سوسک های تهران را ریاد شنیده بودم به بابا گفتم یک سوسک کش برایم بسازد که دسته اش دو متر باشد و توری اش 1 در 1 متر باشد .
امشب رفته بودم حمام . داشتم لباس هایم را می شستم دیدم سایه یک چیز گنده دارد بالای سرم چرخ می خورد . یک سوسک گنده بود که دور لامپ پرواز می کرد و انقدر چاق بود که نمی توانست هیکلش را جمع و جور کند . منتظر بودم بیاید زمین تا بزنمش. ولی هی پرواز کرد. چون نمی دانستم کجا فرود می اید خیلی ترسیده بودم و شروع کردم به جیغ کشیدن. از آن کارهایی که از من بعید است. بعد هم فریاد می زدم کمک ...کمک. به معنای واقعی کلمه کمک می خواستم و بعد همان طوری به صورت آدم و حوایی از حمام پریدم بیرون . دیدم هم خانه ای هایم نشسته اند توی سالن . درست است که خیلی با هم بی رو دربایسی شده ایم و چه چیزها که تعریف نمی کنیم ، ولی واقعا نمی تونستم اونطوری برم جلوشون. برگشتم داخل حمام تا حوله ام را بردارم که دوباره گیر آن هیولا افتادم. و باز هم فریادهای کمک بود از جانب من. یکی از هم خانه ای ها با وحشت دوید دم حمام و می گفت چه شده که من خودم را پرت کردم بیرون . اینها همه شاید در عرض چند ثانیه اتفاق افتاد. همه دور سوسک زده جمع شده بودند. یکی از بچه ها خیلی عصبانی بود و می گفت زهره ترک شده. ان دوستم که آمده بود دم حمام و خودش هم جرات نمی کرد برود تو ، قسم می خورد از فریادهای استمداد من فکر کرده مردی ، چیزی از پنجره حمام خودش را انداخته تو. آن که خیلی عصبانی بود رفت تمام لباس هایم را آورد بیرون و هر چه هم گشت سوسک را پیدا نکرد تا بکشتش.
چند وقت پیش شبکه 4 نشان می داد روانشناس ها می تونن کسانی رو که خیلی از عنکبوت می ترسند درمان کنند. طی 10 جلسه کار با افرادی که بیمارگونه از عنکبوت می ترسیدند ، موفق می شدند آنها را وادار کنند به عنکبوت دست هم بزنند! من خیلی دلم می خواهد این ترس را از خودم بیرون کنم . ولی انقدر می ترسم که اگر دکتری با ضمانت 100% هم وجود داشته باشد جرات رفتن پیش او را ندارم. نقل است بچه که بودم هر جا سوسک پیدا می کردم ، به صورت یک غذای خوشمزه به آن نگاه می کردم و در ثانیه قورتش می دادم!!!! نمی دانم چه اتفاقی افتاد که اینطور از این موجود ترسیدم. واقعا راهی هست که من از این ترس مسخره نجات پیدا کنم؟

بالاخره آن امتحانم را که که خیلی هم برایش خواندم دادم. اولش فکر می کردم گند زده ام و چون خیلی خوانده بودم حالم کلی گرفته شد . همیشه اینطورم . قبل از اینکه جواب ها بیاید اعصابم را خورد می کنم و انوقت می بینم نمره ام خوب شده. امروز کله صبح رفتم موسسۀ بی در و پیکر گوته . جرات نمی کردم نمره خودم را بخوانم. اول رفتم سراغ نمره بچه ها. انها قبول شده بودند . جراتم زیاد شد و دیدم به! نه تنها قبول شده ام ، بلکه نمره ام از آنها هم بهتر شده. اول صبح زنگ زدم به هر کی می شناختم و از خواب بیدارش کردم. سامان ، برادرم، کلی برایم خط و نشان کشید.

-من آخر از دست این سفارت بریتانیای کبیر و آلمان فدرال دق می کنم ، می میرم. این سفارت انگلیس را که خودم منفجرش می کنم. حالا ببینید کی گفتم. احمق های از خود راضی فکر می کنند کی هستند؟ توی مملکت خود آدم تحقیرت می کنند و برایت کلاس می گذارند . ببین دیگر توی مملکت خودشان چه بلایی سر آدم می آورند. خدا نکند کسی کارش با اینها بیافتد . باید فاتحه اش را بخواند و چند روز کاری را برای این دیوانه ها که بجز یکشنبه و دوشنبه برایت کار انجام نمی دهند بگذارد. این دومین بار بود که با سفارت کار داشتم و پدرم را درآوردند. یک ثبت نام آیلتس که دیگر این حرف ها را ندارد. بی عقل ها برداشته اند ، ثبت نام را نوبتی کرده اند. باید زنگ بزنی از قبل وقت بگیری . 45 دقیقه طول می کشد تا بتوانی شمارشان را بگیری . قسم می خورم 20 بوق آزاد زد تا تلفن را برداشت . بعد هم گفت شماره کارت ملی ات را حاضر کن تا وقت بدهم. 10 دقیق آهنگ سارا کورو را برایم گذاشت تا تلفن قطع شد. سه دفعه این ماجرا تکرار شد. خیلی عصبانی بودم. ولی خودم را کنترل کردم. بار چهارم صدایم را تغییر دادم و خیلی باکلاس خودم را از یک سازمان بسیار خفن جا زدم. این دفعه زنک نه تنها قطع نکرد ، بلکه 5 دقیقه تمام ، با احترام به هر چه سوال داشتم جواب کامل داد. کلکم گرفته بود و خیلی حال کردم.
از سفارت آلمان چزی نمی گویم که می شود مثنوی. فقط یک چیز . کدام ...ری گفته است اینها خیلی منظم و با برنامه اند. من در طول این مدت همچین چیزی از اینها ندیدم. همه چیز شلم شولوا بود . این ایرانی هایی که تابعیت آلمانی گرفته اند و می خواهند خودشان را جای آلمانی جا بزنند خیلی خیلی رقت انگیز و ابلهند. باور کنید می بینمشان حالت تهوع می گیرم. در این بی نظمی نقش پرنگی را ایفا می کنند اینها.

az har dari

2006-09-12T10:27:00.000+03:30

داشتم وبلاگم را می خواندم. خیلی چیزها را که می خواندم ، یادم رفته بود . با خودم فکر کردم تقریبآ یک ماهی می شود چیزی ننوشته ام. خیلی حیف است ، اینهمه ماجرا برایم اتفاق افتاده و من دل و دماغ نوشتن آنها را نداشته ام . چند روزی هم که می گذرد آدم همه را فراموش می کند و بعد نمی فهمد آن روزها را چگونه گذرانده است. الان دیگر حالم خوب است. خوب خوب. بعد از 3 ماه دنبال کار گشتن ، احتمالا در یک سازمان خوب ، در یک پست خوب ، در یک پروژه بین المللی خوب مشغول به کار می شوم . می دانید 3 ماه گذشت ، سه ماه خیلی سخت و حالا بعد از پیدا کردن کار ، تحمل سختی ها و چند تا ماجرای عاشقانۀ بانمک ، آرامش همیشگی برگشته است. رفتنم کمی عقب افتاده که خیلی به صلاحم است و از این بابت ناراحت نیستم . این موضوع باعث تثبیت موقعیتم می شود و مجبور نیستم مثل خیل بسیار عظیم دانشجویانی که به خاطر بی پولی ، بلد نبودن زبان و سخت بودن درس ها با ضرر هنگفت مالی که روی دستشان مانده به کشورشان برگردانده می شوند ، خودم را در شرایط ریسک قرار بدم.

میدونید ، اولش حالیم نبود چه خبر است. خوشحال بودم که بالاخره مستقل شدم . البته بعدها متوجه شدم خوشحالیم بی جهت هم نبوده . حالا خیلی بزرگتر شده ام . تصمیم های مهم زندگی ام را دیگر خودم می گیرم و تصمیم هایم هم خوشبختانه درست هستند ، برعکس آنوقت ها که برای یک چیز کوچیک باید برایش چند روز شور می رفتیم تا ببینیم بالاخره چه باید بکنیم. باید برای یک زندگی سخت تر آماده می شدم و الان احساس آمادگی می کنم.
اما چند هفته که گذشت سختی ها به سراغم آمدند. از همه بدتر برخورد اطرافیانم بود. توی خانه هنوز جا نیافتاده بود که من دیگر آنجا زندگی نمی کنم و بعضی وقتها به عنوان مهمان سری می زنم. همه چون می دیدند هنوز چل و خل بازی هایم را دارم ، می خندم و خوشحالم گمان می کردند عین خیالم نیست و بی احساسم.مثلا مامام انتظار داشت ، وقتی بعد از مدتی که می بینمش عین برنامه کودک ها به طرفش بدوم و بگم ماااااااااااااماااااااان ، اون هم بگه دختتتتتتتتتتترم و بعد من بپرم بغلش و های های گریه کنم .ولی من بغضم رو می خوردم و می خندیم . به همین خاطر حرف ها و عکس العمل هایی که می شنیدم و می دیدم قلبم را خیلی می شکست ، خصوصا که در این شرایط انتظار همراهی و هم دردی داشتم ، ولی همه چیز برعکس بود. این بود که به محض اینکه روی صندلی ام توی اتوبوس می نشستم ، اشکم در میامد و تا خود تهران را گریه می کردم . این دیگر شده بود کار هر دفعه ام و احساس دلتنگی و تنهایی خفه ام می کرد. تا اینکه دیدم نمی شود به این وضع ادامه داد . یک بار که به خانه برگشته بودم ، از همه یک زهرچشم حسابی گرفتم .
حالا دیگر همه چیز درست شده است. همه می دانند کجا قرار دارند و من چه احساسی دارم. ای کاش بیشتر همت کنم تا لحظات زندگی ام را بدون ثبت کردن نگذرانم . لحظه های زندگی مثل سوژه های زیبای عکاسی می مانند که اگر شکارشان نکنی همیشه حسرتشان را می خوری و بعد هم فراموششان می کنی.

توی این مدت هم چند تا ماجرای عاشقانه یک طرفه خیلی خنده دار هم داشته ام که هنوز هم گیر بعضی هایشان هستم . یکی از آنها( فقط همین را می گویم که از نظر خودم عیبی ندارد. ) پسربچه ای ست که از خودم کوچک تر است ولی شدیدا عاشقم شده است و من هر روز از دست این بشر یک ساعتی می خندم . باور کنید آدم که کنارش است غم دنیا یادش میرود. آدم از ته دل خنده اش می گیرد از دست کارهای این . خیلی شیطان است و یک لحظه آرامش ندارد. وقتی رقیب های دیگرش که خیلی هم از خودش بزرگترند می بیند افسرده !!!!!! می شود و من چنان خنده ام می گیرد که اشکم در میاید. هر جا هستم پیدایش می شود . خیلی هوایم را دارد. می آید به من می گوید ببین چقدر مردونه پوشیده ام و چقدر بزرگم . هیچ کس مثل من نمیشه . دلم برایش می سوزد ولی جز هر وهر هیچ کاری نمی تونم بکنم. بچه ها می گویند کاش مردها وقتی از آدم بزرگترند اینطور عاشق بشوند . ولی من فکر میکنم هیچ وقت همچین اتفاقی نمی افتد .

این مطلب مال خیلی وقت پیش است.

wish you were here

2006-09-12T10:25:00.000+03:30

چلۀ تابستان چنان سرما خورده ام که حال همه را به هم زده ام. یک فلاکس آب جوش پر کرده ام و هی دارم می خورم. یک کم خوب می شوم و دوباره مف و مفم شروع می شود. کارم زیاد است ولی سردرد دارم . دارم پینک فلوید گوش می دهم و خوابیده تایپ می کنم . آی حال می دهد! خداوند تکنولوژی را آفرید برای تنبلان.
عجب بدسلیقه ای بودم ها! این آهنگ WISH YOU WERE HEREپینک فلوید که قبلا ازش بدم می آمد ، حالا خیلی بهم حال می دهد. کلا خیلی از سلیقه هایم عوض شده است. آن زمان ها که بچه بودم ، وقتی مامان آهنگی را گوش می داد ، می گفتم اه مامان چه چیزهایی دوست دارد . چقدر خسته کننده هستند . خودم آهنگ های جینگولکی ( البته فقط از نوع خارجی) دوست داشتم . ولی حالا همان ها را که یک زمانی بدم می آمد خیلی دوست دارم. یعنی دارم پیر می شوم ؟

هر وقت عنوان آهنگ ها را نگاه می کنم با خودم می گویم این عنوان برای چه چیزی بهتر است ؟ یک فیلم ، وبلاگ ، اسم ، مکان ... آهنگ HAVE A CIGAR مثلا ، مممممم برای وبلاگ خوب است . ولی این آهنگ « کاش تو هم اینجا بودی » جان می دهد برای روی سنگ قبر. روح آدم وقتی مرد ، بنشیند کنار سنگ قبر خودش و به قیافه آدم هایی که این عنوان را می خوانند بخندد.

dirty

2006-09-05T11:03:00.000+03:30

سه روزه نرفتم حموم. زیر پلکم یک چیز قلنبه درآمده که احتمالا از کثیفیه. هی فشارش میدم درد بگیره. چند روزه غذای درست و حسابی نخوردم. میوه هام رو نشسته می خورم. وقتی از دستشویی میام بیرون دستم رو نمی شورم. یک هفته ست یه بلوز و شلوار می پوشم. خیلی خیلی کثیفم. کاش تموم بشه.باید یک نمره خوب بگیری. می فهمی کثیف ؟ وقتی تموم شد با لباس میری میپری توی استخر.

sazman

2006-09-05T09:14:00.000+03:30

ای خدا سرم رفت . از صبح زوده من رفتم سر کار به طور اساسی . فردا مرخصی دارم . امروز بقیه مرخصی دارند. البته این بقیه همیشه خدا دودر می کنند و مرخصی هستند. ولی من می خوام از همین اول نون حلال ببرم واسته زن و بچه !!! خلاصه که اینجا تنهام. داره صدای گربه میاد بدجور. داره میره رو اعصاب مصابم . تمام قسمتمون رو گشتم دنبال بچه گربه که هی میو میو میکنه. فکر کردم پنجره ها که باز بودن ، اینا آمدن تو. از 7 و نیمه که دارن صدا میدن . من سر درنمیارم چه معنی داره بچه گربه صبح به این زودی از خواب بلند بشه . مگه مدرسه داره ؟ شاید هم ننه باباش تربیتشون خوبه و ساعت 9 بچه گربه رو خواب می کنند.
می خواستم برم بیرون ببینم کدوم گورین که اینقد صدا میدن ، یکی از همکارا نرفته گفت: نرو دنبال شون . بین سقف اند.( همه اهل محل اینا رو دیدن به جز من) . من : یعنی چی که بین سقف اند؟
برد نشونم داد که سقف های کاذبی که برای طبقات سازمان زدن بینشون خالیه و شده انبار جک و جونورهای موذی و غیر موذی . طبقه نهم یه موش رو کشیدن بیرون که هیکلش یه سور زده به دایناسور. مثل اینکه از عصر کرتاسه تو سقف اینجا جا مونده. البته سازمان هنوز دو ماه نیست که ساختش تموم شده ، نمیدونم چطور اینقدر افتضاح ساخته شده و نمیدونم چطور همچین جونور هایی توش پیدا میشه . خدا رحم کنه . توی سیستم تهویه هم از پلنگ بگیر تا نهنگ پیدا میشه . مستقیم هم هواش میاد میره تو دماغ و دهن ما و بعدش هم توی ریه و شش هامون ، یک عالم پرز و کثافت هم قشنگ همراهشون مستفیذ میکنه ما رو.
خدایا به حق همین امام زمانت ، بخور بخور و بدزد بچاپ رو از سرزمین ما دور کن . آمین !

یادم رفت . یک چیز باحال ! تازه فهمیدم زیر خونم ، به اندازه قد و قواره خود خونه هه یک چاه که چه عرض کنم، یک خندق فاضلابه ! یعنی زلزله بیاد ما میریم جاهای بد بد. یعنی زلزله بیاد ساختمون غیب میشه. ای ول!
خدایا به حق همین امام زمانت ، هر چی آدم دزد و قاتل و آخونده رو بکش! الهی آمین

guest

2006-08-29T08:44:00.000+03:30

مهمان دارم. خانه ام ریخت و پاش بود . کمی جارو کردم و به سر وضع خانه رسیدم. قبلش خرید کرده بودم . پرتقال هم خریدم . قبلترش استثنآ روز زوج رفتم موسسه . می خواستم برای امتحان اسمم را بنویسم. معلمم نمی دانم چرا چند روز است نمی آید . امضایش را اگر نداشته باشم نمی توانم اسم بنویسم. تا شنبه هم نمی شود صبر کرد . جاها پر می شود. اجبارا جعل امضا و فریب کادر آموزش . آمده ام بیرون و راحت شده ام. هم ثبت نام کردم و هم ساعت امتحان موندلیش خوب است.جایش یک معلم دیگر آمده. دیر رفتم سر کلاس. قدم را که دید اصرار داشت حتمآ یکجور بگوید بسکتبالیست است. موقعیتش جور نمیشد . با ته ماژیک میزد توی سر این و اون . بعد آمد که آره داداش من حرفه ای هستم و در بهمان تیم. نتیجه: من معلم خودم را می خواهم. قبلترش رفتم یک مغازه . برای یک دوست که خودم عامل اصلی ازدواجش بودم ، کادو خریدم. یک قاب عکس چوبی . پولم را ریختم دور. با اینکه عصر بغلش کرده بودم و با هم گریه کردیم ، فهمیدم این یکی هم به درد نمی خورد. اصلا می شود دوست واقعی پیدا کرد ؟ با نامزدش که مشکل داشتند می گفت تو مخ من را زدی. با هم که خوش بودن از من اسمی نبود. آهان ! مراسم عقدش هم من رو دعوت نکرد. تو پرانتز: تنها دوستش توی تهران من بودم. نفهمیدم من مخش رو زدم . آقاهه دکتر بود مخش رو زد یا رفتن به تگزاس . عوضش اگر یک روز گذرم به تگزاس بیافته ، محلش نمی ذارم.

از اون آلمانی های عوضی هم که تو کوه با هم آشنا شدیم خبری نشد. این همه بردم گردوندمشون . ......ببخشید . همین الان از یکیشون یه میل برام رسید که حالشون خوبه و تازه به محیط عادت کردن. حال من رو هم پرسید . چه عجب. برای عادت کردن هزار روز وقت می خوان . تشکر هم تو کارشون نیست الحمدلله . اون انگلیسیه کلی ازمون تشکر کرد . بالاخره تو فرهنگ لغتشون ممنون هست یا نه؟ دانکه ، فیلن دانک ، اس وار شون .....به جان خودم توی کتاب های خودشون خوندم.

قبلش رفتم سینما فرهنگ عضو بشم. 30 هزار تومن حق عضویت! من شبها خسته ام و امسال سرجمع 2 بار هم نمی تونم برم سینما. پس ولش کن.
مهمانم آمد. با یک بغل احساس. می خواهد خانه ام را مرتب کند. با خودش یک عالمه مرغ و ماهی یخ زده ، خورش های یخ زده به قالب پیاله و یخ زده های دیگر آورد . اما یخ های من را وا کرد. تا نصف شب با هم اختلاط می کردیم. امروز می خواست برود اسم من را برای آیلتز بنویسد. لعنت به سفارت انگلیس . ثبت نام وقت گرفتنی شده است. خودم باید برم . دیگر مرخصی ندارم. باز هم می گوید برایت انجامش می دهم. مهمانم فردا شب می رود.
مهمانم بوی گل مریم میدهد.

bebakhshid!

2006-08-26T08:18:00.000+03:30

الهی خدا من رو نصف کنه که اینقدر ظالمم. بگو بچه تو چرا با این آدم اینطوری حرف زدی. یه آبدارچی داشتیم . ترک بود. ترک اردبیل. با لهجه خیلی غلیظ که گاهی نمی فهمیدم چی میگه. وقتی آمدم سازمان ازم خیلی خوشش آمده بود. هر پنج دقیقه یک بار می آمد ازم می پرسید ، تسایی ( چایی) نمی خوای مارال خانوم ؟ منم یک دفعه اعصابم خورد شد و خیلی تند بهش گفتم آقای میرزایی اگر چایی بخوام خودم هم دست دارم و هم پا . می رم میارم. آدم خسته میشه از بس میشینه . پس دیگه لطفا نیا هی بگو چایی چایی. مگه به خرجش رفت. فاصله زمانی رو کرد نیم ساعت یک بار!!!!! دیگه هوارم درآمده بود. بعد از یک مدت به بخش دیگه ای منتقلش کردن. تازه قدرش رو فهمیدیم. نه من ، که همۀ بچه ها. انقدر این آدم بامزه و محجوب بود که وقتی بهش عادت می کردی تازه می فهمیدی چه گوهری رو از دست دادی. هی می گفت ببخشید . ببخشید. بهش گفتم آقای میرزایی مگه چه خبطی کردی که هی معذرت می خوای . گفت : ببخشید !
یک هفته ست منتقل شده ، ولی حاضر نیست بره. میگه من اینجا رو دوست دارم. می گیم برو ، بعد بیا سر بزن . میگه نه ! حالا که آقا رحمان عزیز تشریف آوردن ، تازه قدر دانستیم. حالا وقتی چایی می خوایم ، دعوامون می کنن می گن مگه ما شدیم نوکر شما . خودتون برید بیارید . ای بابا .
کلی وجدان درد دارم که با آدمی که میگه تسایی و ببخشید اینطوری حرف زدم.

abroo

2006-08-23T08:22:00.000+03:30

یک نفر به من پیشنهاد کرد تا کتاب تفاوت هاب بین زن و مرد آلن و بابارا پیز ( اسمشون درسته؟) رو بخونم تا دیگه توی جمع انقدر اراجیف به هم نبافم. این اولین کتاب روانشناسی بود که توی عمرم خوندم. خیلی چیزهاش برام جالب بود. من واقعا بعضی تفاوت ها رو نمی دونستم. ولی از همه جالب تر عکس یکی از صفحه ها بود که برای یکی از توضیحات کشیده بودند.من نیم ساعت داشتم می خندیدم. توی این عکس خانومه خودش رو خیلی تغییر داده بود و دو شاخ گذاشته بود رو سرش.
زن: عزیزم به نظرت من هیچ تغییری نکردم.
مرد: ( در حالی که داره روزنامه می خونه و یک لبخند عریض زده ) آه ! رنگ رژ لبت رو عوض کردی؟

این اتفاق برای خیلی از زن ها از اول بشریت تا به حال افتاده . ولی نمی دونم چرا دیروز که رفتم سر کلاس اولین کسانی که متوجه شدند من* ابروهام رو برداشتم و خیلی تغییر کردم همانا 90% پسران کلاس بودند. هی می گفتن اااا مارال ! چقدر عوض شده قیافت . چه کار کردی؟ من هم تو دلم می گفتم شما غلط کردید که نمی دونید من چه کار کردم. حالا نمی دونم این آقایون که اصلا حواسشون به هیچ جا نیست !!! فقط در زمان مجردی یا در مورد هر زنی به جز زن خودشون این طور هستند یا اینکه کلا آدم های تیزی هستند. من نمی دونم ولی تنها چیزی که برام مهمه اینه که آدم باید به دیده های خودش اعتماد کنه ، نه به حرف های یک کتاب . من اگر این اتفاق نیافتاده بود ممکن بود از مواضع خودم بیرون بیام ولی در حال حاضر خیلی شدیدتر تو لاک دفاعی فرو رفتم و فقط منتظرم آن آدم رو دوباره ببینم تا نظرات خودم رو بعد از خواندن آن کتاب بهش بگم.

چون سه ماه بود که تحمل کرده بودم و دست به ابروهام نزده بودم تا از آن حالت نخ و افتضاح دربیاید ، همینطور رشد کرده بودند و شده بودند عین ابروهای امام خمینی . بعد هم چون دیگه نمی تونستم تو آینه خودم رو نگاه کنم و امشب هم عروسی دعوت داشتیم مجبور شدم برم ترتیبشون رو بدم. آرایشگره ، که انشا الله دستش از 5 نقطه بشکنه ابروهام رو حتی از 3 ماه پیش هم بدتر کرد و الان نخ که چه عرض کنم ، شدن خط. اون همه ابرو رو .......! من هم 2 ساعت تمام داشتم گریه می کردم .واقعا داشتم زار می زدم. این دومین گریۀ من در سال 85 بود.

2006-08-16T07:58:00.000+03:30

بدجور گیر کرده ام. تا به حال مجبور نشده بودم سر دو راهی ، یکی را انتخاب کنم. واقعا نمی دانم چه کنم؟ از طرفی سه ماه گشتم و انقدر پشتکار به خرج دادم تا کار به این خوبی گیرم آمد و الان دو هفته است که مشغولم. باید تصمیم بگیرم کار را ادامه بدهم یا اینکه سرم را بیندازم پایین ، یک دروغ اساسی تحویل شان دهم و عذرخواهی کنم . می دانم برخوردشان چه خواهد بود . حتی می ترسم این حرف را بزنم.

مانده ام . جدا مانده ام. چقدر این تصمیم گیری ها سخت است . حال آدم گرفته می شود .

2006-08-15T11:40:00.000+03:30

دیشب صدای الله اکبر می شنیدم. انگار در یک لحظه تمام خیابان منفجر شده باشد. مردم با تعجب نگاه می کردند. فکر می کردنند با کدام پیروزی شگرفی ، عده ای اینطور شادمانی می کنند. دوربین درآوردم تا عکس بگیرم . شارژش تمام شده بود و حتی روشن نمیشد. عکس های جالبی می شد . عکس هایی از آدم هایی که چهره هایشان با بقیه فرق می کند . ریششان کمی بلندتر است و صدایشان کمی هوار تر و پیرهن هایشان که یادشان رفته در شلوارشان فرو کنند. موتورهای غول پیکر که سه نفر سوار آن پرچم لبنان و عکس نصرالله را در هوا به احتزاز در می آوردند: زنده باد لبنان.

مردم اما گوشه ای ایستاده بودند و با خود فکر می کردند امشب چگونه شکم اهل خانه را سیر کنند. بی توجه مسیرشان را که هوچی ها آن را گرفته بودند دوباره در پیش گرفتند. برای مردم تنها چیزی که مهم است که خودشان در این جنگ صوری که تلفات زیادی هم داشت وارد نشوند.

2006-07-08T21:54:00.000+03:30

چه جالب همه ایرانی ها طرفدار ایتالیا هستن. من هم به نوبه خودم از تیم شهید پرور ایتالیا طرفداری کرده و می کنم.

2006-06-19T21:58:00.000+03:30

عجب آدم خوش خیالی هستم . فکر می کردم ، عیب ندارد که به اینترنت دسترسی ندارم . می نویسم و بعد همه را یکجا پست می کنم. اما . اما گویا نخواندن وبلاگ دیگران و دور ماندن از اخبار ( خصوصا که تلویزیون هم ندارم) باعث شده نتوانم بنویسم. وقتی هم می نویسم و یا برای دیگران کامنتی دارم که می خواهم بعدا پست کنم ، موقع وصل شدن به اینترنت ، همه شان به نظرم مزخرف می آیند و یکراست می فرستمشان به سطل آشغال مجازی و هیچ وقت کسی آنها را نمی بیند.

اما واقعا خوشحالم که نه اینترنتی هست و نه تلویزیونی. تازه الان که از شر این دنیای مجازی راحت شده ام می فهمم چه تاثیر مخربی روی زندگی و مطالعه ام داشته است. به جای خواندن کتاب های مفید و کتاب هایی که هم به درد این دنیا بخورد و هم آن دنیا ، اراجیف یک سری آدم ها را می خواندم که هیچ تاثیر مثبتی روی زندگی ام نداشت . تازه بعضی وقتها تاثیر بدی هم داشتند. تلویزیون هم که خدا را شکر . اصولا علاقه خاصی به این شیء بیخود ندارم ، ولی آن زمان ها که می دیدم، بیشتر به صورت انتقادی نگاه می کردم . سریال های خاله زنکی که همه شان عین هم بودند را با سریال های خارجی مقایسه می کردم. فیلم های سینمایی که نه سر داشتند و نه ته ، اگرچه بعضی هایشان معروف و پرمحتوا بودند ولی دیدنشان فقط وقت تلف کردن بود. این فیلم ها را فقط به زبان اصلی ( هر زبانی که باشه) و بدون سانسور باید دید. ندیدن اخبار که بهترین قسمتش است . دیگر وقتی این احمقها را می دیدم که هر دروغی دلشان می خواهد به مردم می گویند و شب را روز جلوه می دهند حالم به هم می خورد. این مورد در اینترنت خیلی هم بیشتر صدق می کند. راستش آن پتیشن ها ، قرار های وبلاگی برای اعتراض و آن رئیس جمهور تعیین کردن ها همه اش کشک بود . همه این موضوع ها یاعث شد تا از موضوع اصلی دور بیافتیم . فکر می کردیم همه مردم اینطور فکر می کنند ولی در واقع یک گروه جدا افتاده شده بودیم که همه چیز را از پنجره تنگ خودمان می دیدم. هر چه فکر می کنم می بینم وجود این جریانات و حتی خود اینترنت بیشترین سودش برای همین رژیم بوده است و بس. دیگر نمی دانم این فیلتر کردن ها برای چیست . اصلا اگر آدم دقیق تر نگاه کند باید شک کند که آیا اینترنت خیلی بی در و پیکر است و یا اینکه فقط یک کم بی در و پیکر است؟ به نظرم از همان اول که وارد ایران شد ، تا همین الان تحت یک رهبری غیر محسوس بوده که همه چیز را یکجانبه به نفع بعضی ها تغییر می داد و مسیری را تعیین کرد که همه ناخود آگاه به سویش رفتیم.

این وسط بیچاره هایی که فریب خوردند از جمله خود من و قسمتی از زندگی شان را باختند. جمعیتی ساده و زودباور که خود نمی دانستیم یک چیزمان می شود. می خواستند از توی این وبلاگ های فکسنی رئیس جمهور تعیین کنند. و حتی زمانی هم که می دیدند یک فوتبالیست احمق به اسم علی دائی به واسطۀ نزدیک شدن به مقامات و داشتن پول فراوان ، منافع خودش را به خواست 70 میلیون آدم ترجیح می دهد و کسی قدرت بیرون کشاندن او را از زمین ندارد ، به فکر تعویض و برکنار کردن و سر کار آوردن این و آن هستند. راست می گویند که فوتبال نشانی از جامعه است. ترجیح می دهم خبرهای این مملکت را نشنوم. مملکتی که همه دنیا دیگر فهمیدند تویش چه خبر است.

اصلا نفهمیدم چطور شد بحث به فوتبال کشید. ولش کن دیگر تا همین جا بس است.
5 شنبه روز آخر دانشگاه است . آخرین امتحان را هم می دهم و دیگر تمام. آدم باورش نمی شود به این زودی گذشته. انگار همین دیروز بود که در شوک کلاس های مختلط و شیطنت های این محیط تازه و هیجان انگیز قرار گرفته بودیم. البته نه دانشگاهم را دوست داشتم و نه رشته ام و نه آدم هایی که آنجا دور و برم بودند. اگر حمل بر خودستایی نشود فکر می کنم لایق خیلی بیشتر از اینها بودم. چه از نظر هوش و استعداد و چه از نظر درس خواندن. آن روز ها باورم نمی شد من که عاشق ریاضی و فیزیک بودم مجبور باشم در رشته ای درس بخوانم که حتی یک واحد از این درس ها را ندارد. نتوانستم توانایی هایم را آنطور که باید و شاید در این دانشگاه بی خود بروز دهم . رشته ام را هم که دوست نداشتم. این هم مشکلات کسی ست که همیشه با امتحان ، از هر نوعش ، سازگاری ندارد. امیدوارم وقتی رفتم بتوانم این سال های از دست رفته را جبران کنم. خواب روزهای بهتر و روزهای شکوفایی را می بینم و اگر فرصت های جدید را از دست بدهم دیگر از خودم نا امید می شوم .
برای مدت کوتاهی که اینجا هستم به دنبال کار می کردم. فکر کنم اگر روزی بخواهم افسردگی بگیرم یا از غصه بمیرم روزی ست که کار مفیدی در آن نکرده باشم. البته اگر بشود اسم این را هم کار گذاشت ، هنوز کتاب های زیادی هست که نخوانده ام و مطالبی که ننوشته ام.
باید بروم غذا درست کنم. یادتان که هست من کزت بودم. الان هم بازگشت کزت است به خانه.

2006-05-21T13:48:00.000+03:30

نمیدانم از چی بنویسم. همه چیز عوض شده و آدم انگار در یک سیاره دیگر زندگی می کند. مانده تا حواسم جمع شود. باران می آید آن هم چه بارانی . رفتم بالا . در خرپشته بسته بود. رفتم پایین در بسته بود. بنجره اتاقم هم فایده ای ندارد چون اصلا دید ندارد. دلم برای خودم سوخت. عین یک پرنده توی قفس حبس شده بودم.پنجره باز بود و تا وسط های اتاق همه چیز خیس خیس شده. هوایم بوی نم و نا دارد. خوش به حال طبقه اولی ها . به حیاط راه داردند . امروز همینطور ول گشتم. چشم هایم از بس درد می کند و می سوزد هیچ چیز نمی بینم. گفتم استراحتی بهشان بدهم بلکه خوب شوند. ولی هنوز می سوزند. زیر مژه هایم را مداد کشیده بودم . فکر کنم به خاطر آن است. به ما از این قرطی بازی ها نیامده. می خواهم فیلم : خداحافظ لنین را ببینم .
تمام این خیابان را که از این سرش تا آن سرش دو ساعت راه است گشتم. اینجا کافی نت پیدا نمی شود!!!! عجب بساطی ست.

دو سه روز یا نمی دانم هزار جهنم روز بعد

حالم از زندگی بدجوری به هم می خورد. می خواهم بالا بیاورم.

خاک توی سرم که تدریس را دوست دارم. دوباره دلم برایش تنگ شده. خاک بر سرم که اینقدر نفهم و پستم. به خاطر همه چیز . می روم گورم را گم می کنم و خودم را چال می کنم.

زندگی جدیدم را دوست دارم و می پرستم. می خواهم تا آخر عمر همینجوری باشم.

2006-05-14T07:13:00.000+03:30

نمی دانستم انقدر دلم تنگ شده . محیط برایم جدید نبود و انگار صد سال آنجا زندگی کرده بودم. خانه برایم غریب شده ولی بویش حالم را جا آورد. خسته ام و گرفته. باز هم شکوه و گله دارم. اما نمی گویم. عکس هم گرفته ام . عکس های قشنگ. یادم رفته فیش یو اس پی را بیاورم . ولش کن. دولت آبادی 5 شنبه نمایشگاه کتاب بود. کتاب اتوبوس خودش را برایم امضا کرد. دختر عزیزم .......

2006-05-03T19:20:00.000+03:30

اس ام اسم کار نمی کرد. می خواستم برای مامان پیغام کوتاه بفرستم که راه افتاده ام. شاید اشکال از موبایل مامان بود. برای تست ، پیغام را برای بابا فرستادم. شکایت می کند که من دختر خوبی برایش نیستم . او دلش می خواهد وقتی می بینمش برایش غش کنم . می گوید تا به حال یک کلمه محبت آمیز از من نشنیده. گفتم بگذار برایش یک شاخه گل رز بفرستم . توی لیستم نبود و باید شماره اش را می گرفتم.

یک ساعت بعد مرد جوانی به موبایلم زنگ زد. پرسیدم شما ؟ گفت ، ااااه خانوم خانوما ، شما واسه من گل فرستادید . شما باید بگید کی هستید...
این هم از گل فرستادنم برای بابا ! برایش که تعریف کردم خندید. کیف کرد.

2006-05-01T15:29:00.000+03:30

کارنامه ام را دیدم که چقدر افتضاح شده است . حالم خیلی گرفته است. کارهایم به هم پیچیده شده . یک جاهایی گره کور خورده . نه از آن گره های پاپیونی که یک نخش را بکشی بقیه اش باز شود. از آن گره هایی که با دندان هم به سختی باز می شود. مامان تحویلم نمی گیرد. تنها شده ام و کامپیوتر ندارم. آدم کارش می شود صبح تا شب بشیند زل بزند به در و دیوار. دوستی هست که دیگر تحویلم نمی گیرد ، هر چه صدایش میزنم جواب نمی دهد. میدانم از دستم دلخور است و میدانم از چه چیز. بگذار دلخور باشد . این هم روی بقیه چیزها.

اتفاق های بد همه با هم میافتند .

خواب:جنایت و مکافات

2006-04-25T10:51:00.000+03:30

وسایلم را جمع و جور کرده ام. مثل تازه عروس ها همه چیزهایم نو ست. همه چیز کوچک و فانتزی. انگار مثل بچگی هایم می خواهم بروم با دخترخاله ها و دختر دایی ام خاله خاله بازی. بیچاره آنهایی که میروند جهاز بخرند. چقدر کار شرم آور و مسخره ایست.
یک خانومی توی مغازه گفت عزیزم آمدی جهازت را بخری؟ عین کوه آتشفشان از جایم پریدم . چنان بهم برخورده بود که کم مانده بود زنک را یک کتک مفصل بزنم و بعد هم با طنابی که خریده بودم دار بزنم. مامان گفت دختر اینقدر جوشی نباش . چه خبر است . چرا با مردم دعوا داری.
خانومه دست بردار نبود . گفت ااااه پس دانشجویی انشالا به سلامتی. دختر من هم پزشکی اصفهان می خواند . شما به سلامتی چی قبول شدی؟ احمق فکر نمیکرد من با این سن و سالم احتمالا باید صد سالی باشد که لیسانسم را گرفته ام. گفتم من دانشجوی دکترای دندانپزشکی دانشگاه شریفم که حالش را گرفته باشم. وای ! روانی کرد من را. نفهمید . نفهمید که دستش انداخته ام. به این می گویند ضایع شدن!!!
دیگر هر مغازه ای می رفتیم خودم به مغازه دار می گفتم آمده ایم جهاز بخریم که دیگر کسی کاریم نداشته باشد. لطفا یک کفن هم برای شوهر عزیزم بدهید آقا!

دارم تمرین می کنم روزی 5 ساعت بیشتر نخوابم . از خواب متنفرم .وقتی می خوابم انگار جنایت کرده ام. انگار ساعت های با ارزش را ریخته ام توی سطل آشغال. خواب. همین خواب آخر سر من را روانی می کند . به تیمارستانم می کشد ... می دانم.... مثل جوکی های هندی می نشینم روی مبل ها . چهار زانو . چشم هایم وق میزند بیرون. مجبورم به دور نگاه کنم . چشمهایم درد میگیرد. دیگر هیچ کاری که نمی توانم بکنم . نه کتاب ، نه فیلم و نه این کامپیوتر لعنتی. خسته می شوم . احساس می کنم برای ساعتی هم شده احتیاج دارم به برهم گذاشتن پلک ها و افقی کردن اندامم. مجبورم بروم و جنایتم را بکنم. سعی می کنم به مارگارت تاچر فکر کنم. سعی میکنم به بالزاک فکر کنم. فایده ندارد . باید در حق خودم جنایت کنم . عین وقاحت است.

عرق بهار نارنج

2006-04-14T13:29:00.000+03:30

دیشب خوابم نمیبرد. می لرزیدم و از ترس و دلشوره حالم بد شده بود. مامان یک لیوان شربت عرق بهار نارنج برایم آورد. قاشق را توی لیوان تکان میداد و میگفت خدا خودش رحم کند. تو وقتی خواب می بینی همه را می فرستی آن دنیا ، دیگر چه برسد به اینکه دلت هم شور بزند .
این را از بابابزرگم به ارث برده ام. خواب هایی که تعبیر می شوند و نگرانی هایی که دلیل دارند. نمی دانم تاثیر مخلوط اسانس بهارنارنج و آب بود که حالم را بهتر کرد یا تلقینش؟ نفهمیدم دلشوره ام از چه بود . از پارس سگ کوچولوی همسایه بغلی یا سگ سیاه گندۀ همسایه روبرویی که صفیرش دیوار را می لرزاند؟ از زلزله ای که دیروز و پس پریروز دوباره لرزاند یا دلشوره جدایی ست. یا شاید هم دلشورۀ سفر امشب باشد. سفرش کوتاه است و راهش بسیار طولانی. دیشب نشستیم راه را سه تقسیم کردیم. آن که از دل کویر می گذشت و مستقیم ِ مستقیم بود افتاد به من . 4 ساعت رانندگی واقعا هیجان انگیز . مجبورم با ماشین خورزو خان کورس بگذارم تا حوصله ام سر نرود. بابا همه جاده های پر پیچ و خم را انتخاب کرده. مامان اتوبان را . بی انصافی ست . انگار به زبان بی زبانی به آدم بگویند رانندگی ات به درد جاده های خاکی ده کوره ها می خورد.

مامان مجبورم کرد همه خانه را تمییز کنم ، مثل گردگیری عید. همه چیز را بریزم بیرون و دوباره بچینم سر جایشان. همیشه قبل از سفر اینکار را می کند. نمی گوید علتش چیست ، اما من می دانم. می ترسد توی سفر تصادف کنیم و بمیریم ، آنوقت همه بیایند خانه مان و توی کمد ها و اتاق ها سر بکشند و بگویند عجب زن شلخته ای بود. احتمال دادن مرگش را قبول دارم . با این اوضاع هر کس می رود توی جاده و هر کس می خواهد بپرد باید قبلش توبه هایش را بکند و دین هایش را به مردم ادا کرده باشد ، ولی......ولی وقتی آدم مرده باشد چه فرقی می کند مردم پشت سرش چه بگویند . فوقش می آیند توی اتاق ها سرک می کشند و توی کمد ها . می آیند که چند شبی را بخورند و بعد بروند پی کارشان . پشت سر مرده غیبت کردن که دیگر لذتی ندارد. آدم انگار دمق میشود وقتی کسی نیست که بچزد . تازه وقتی داری پشت سر مرده غیبت می کنی احساس می کنی روحش یک گوشه وایساده و دارد چشم هایش را برایت گشاد میکند و دندان غرچه می کند. آن وقت است که ترس می گیردت و می گویی نکند شب بیاید به سراغم .
خدا را شکر اتفاقی نیافتاد دیشب. دوست دارم اگر هم اتفاقی می افتد روز باشد. شب ها ترسناک است . خصوصا که پریسا هم نیست و جایش روی تختش خالی ست.

آخرین آدامس

2006-04-12T18:38:00.000+03:30

پسرکی که هر روز بین راه خانه مان تا دانشگاه می بینمش ، گریه می کرد و می خواست آخرین آدامسش را به من بفروشد. حربه اش است . گریه می کند تا روزنامه اش را بفروشد ، گریه می کند تا شکلات هایش را بفروشد. فکر می کنم بزرگ بشود قیافه اش گریان بماند ، عین پدر آلیوشا در برادران کارامازوف!
گفتم آدامس نمی خواهم. واقعا هم نمی خواستم. از آدامس متنفرم. معلم پرورشی راهنمایی ام با آن پستان ها و شکم گنده اش توی راهرو راه میرفت و داد میزد : اون لنگه دمپایی رو از دهنت در بیار! من هم با آن زنیکه موافق بودم . الان هم وقتی آدامس می خورم ، انگار دارم یک لنگه دمپایی را می جوم. برای چی می بایست از آن پسربچه دماغو و گریان که آستینم را و بعد مانتویم را گرفته بود و می کشید ، آخرین دانۀ آدامسش را می خریدم.
ناامید که شد کمی ازم فاصله گرفت و جلوی یک عالم آدم داد زد ، ای غول بی شاخ و دم!!!!! مردم نگاهم می کردند و با بدجنسی لبخندهایشان را حواله ام می کردند که ناکردار عجب چیزی نثارم کرده .

ای کاش دست کرده بودم توی آن جیب وامانده و آخرین آدامسش را می خریدم . آنوقت حرف نمی شنیدم. قرار شده است سامان برود سروقتش تا هم بفهمد یک غول بی شاخ و دم واقعی کیست و هم اینکه یا آویزان درختش کند یا بیاندازدش توی گونی تا درس عبرتی شود برای آن تخس! برادر آدم که بزرگ میشود کلی می شود به غیرتش و تعصبش تکیه کرد.

ترس

2006-04-10T12:46:00.000+03:30

دلم گرفته... یک جورایی احساس پوچی می کنم. یک جورایی می ترسم. با تمام وجود دلم می خواد از خونه جدا بشم و با تمام وجود دلم می خواد پیششون بمونم. برای همیشه . آدم باید یک روز ازشون جدا بشه . نمیشه که همیشه موند و مزاحم بود. یک روز باید شروع کرد به روی پای خود ایستادن. دو هفته دیگه زندگی کاملا جدیدم شروع میشه. زندگی که فقط خودم باید تصمیم بگیرم و فقط خودم مسئول کارهام هستم . هیچ کس نیست که دیگه پشتم باشه . به نوعی این غیبت صغراست . غیبت کبرا 4 یا 5 ماه دیگه شروع میشه. چقدر خوب شد که موقعیت این غیبت صغرا رو پیدا کردم تا موقعی که میرم اون دور دورها ، اونجایی که اگر دلم هم بترکه نتونم برگردم ، اینا دلشون اینجا ریش نشه.

یک دختر شهرستانی که فکر میکرده خیلی میدونه و میتونه از پس خودش بربیاد ، حالا می فهمه فقط و فقط یک دختر شهرستانی چشم و گوش بسته ست که از کنار جنگل رد میشده . حالا می خواد بره توی جنگل و می ترسه . سعی میکنه قدم هاش رو محکم برداره که کسی نفهمه ، ولی قدم ها خود به خود شل میشن.
بیشتر از این نمیشه نوشت . حالم زیاد خوش نیست . حتی پیدا شدن موبایل فسقلی بعد از یک ماه هم فقط یکی دو ساعتی خوشحالم کرد.
به مامان گفتم انگشترش رو که روش چند تا نگین قرمز داره بده به من . گفت که دوسش داره. گفت که نمیدش به من. گفتم که می خوامش ، من هم مامانم رو دوست دارم. گفتم می خوام هر وقت که دلم تنگ شد نگاش کنم . نداد. گفتم وقتی رفتم حق نداره آبغوره بگیره. گفت باشه!

زلزله

2006-04-02T23:57:00.000+03:30

این زلزله هم عجب بدبختی شده است . البته به نظر من که جدای از کشته ها و ویرانی هایش خیلی خنده دار و اکشن است. صبح کله سحر ساعت یک ربع به 5 بود فکر کنم ، با صدای زیبای گوو گوو و فر فر زلزله از خواب ناز بیدار شدم . من نمی دانم استان لرستان به استان ما چکار داشت . داشتم خواب دشمن هایم را می دیدم ها ! نزدیک بود با تفنگ بزنم بکشمشان که یک دفعه از خواب پریدم. با خودم گفتم اه ! آخر سر هم کشته شدم . بعد دیدم نخیر زلزله است . با توجه به تمرین های مقابله با زلزله که یک قرن پیش در مدرسه دیده بودم ، پتو را کشیدم روی سرم و تخت گرفتم خوابیدم . مادر محترم مثل ..... پرید توی اتاق و فریاد زد فرار کنید !!! همه می دانستیم اگر فرار نکنیم ، گوش هایمان را می گیرد و پرتمان می کند توی کوچه . این شد که به اتفاق بابا بلند شدیم. من که هنوز خواب بودم و نزدیک به بیست ساعتی بود که زلزله تمام شده بود و من رفته بودم در قاب در پناه گرفته بودم.
از آن جایی که خیلی به انقلاب علاقه دارم ، همیشه در این جور موارد از فرصت استفاده می کنم و با هر چی تنم است می پرم بیرون. این از من . ولی واقعا این همشهری های من آخر طنز هستند. در این مواقع دو تا عکس العمل زیبا از اینها دیده ام. یکی اینکه وقتی زلزله می آید اصولا افراد به سمت یک مکان باز هجوم می برند که یا کوچه است و یا حیاط. ولی اینجا وقتی از در خانه ات میپری بیرون و به سمت پایین حمله می کنی ، می بینی بقیه دارند می دوند به سمت بالا!!! اینجاست که می گویی لابد زلزله نبوده و گودزیلا حمله کرده. وقتی هم به کوچه میرسی اکثرا ملت بالای پشت بام ها هستند و دارند همه را دید می زنند. مشکل اینها این است که فضای باز را اشتباه گرفته اند . احیانا فکر می کنند اگر خانه شان ریخت پایین ، ایزوگام شان نقش قالیچه علا الدین را ایفا می کند و آنها را نجات می دهد.
دسته دوم که به فضای باز مناسب ، یعنی کوچه پناه می برند هم اخلاق جالبی دارند. همگی برمی گردند و سر کوچه را نگاه می کنند. انگار قرار است آقای زلزله با جیپ شان از سر کوچه تشریف بیاورند. من هنوز در خم این دو موضوع مانده ام. چرا اینها اینجوری اند؟

موضوع جالب دیگری هم که فهمیدم این است که ، بااینکه دایی هایم یعنی برادرهای مامانم ، عین دایناسور بزرگند و سیبیل هایشان مثل شاه عباس خدا بیامرز از دو طرف درفته است ، عین بچه ترسویند .
از صبح تا به حال بیست دفعه این فامیل مامانم را از ترس سکته داده ام . هی می گفتم زلزله ! جالب همه هم تصدیق می کردند . یکی می گفت راست میگه ، لوستر رو ببینید ، بعد در عرض یک ثانیه در می رفتند. من هم هر و هر بهشان می خندیدم. این از آن شوخی های بی نمک و احمقانه است که اگر کسی با خودم بکند ، تا دروازه بغداد میدوم دنبالش تا پوستش را غلفتی بکنم و آن را پر کاه کنم و همان جا آویزانش کنم . ولی از همین احمقانه بودن و لوس بودنش خوشم می آید. ترسو بودنشان انگار قدرت آدم را بیشتر می کند. البته من شدم چوپان دروغ گو . عصر که دوباره زلزله آمد هر چی میزدم توی سرم کسی باورش نمی شد.
هنوز هم دارند خاطرات زلزله شان را برای بار هزارم برای هم تعریف می کنند. برای بار هزارم می گویند که چطور از خواب پریدند ، زلزله چه صدایی داشت ، چقدر ترسیدند ، حالشان چقدر بد شده بود، کی زیر بغلشان را گرفت و بردشان بیرون ، تا ساعت چند بیرون بودند و کی برگشتند داخل خانه و تا ساعت چند از ترس خوابشان نبرد و زلزله دوم چقدر وحشتناک تر بود و شایع بود زلزله قرار بوده هفتم عید توی تهران بیاید ، پس چرا توی استان مجاور آمده . خدا شفای عاجل اعطا کند. حالا خوب است دیشب همه شان پیش هم خوابیده بودند.

2006-03-29T15:21:00.000+03:30

گاودانه،کدو و بادام فرانسوی

2006-03-29T14:20:00.000+03:30

سلام و عید همه مبارک
امسال بر خلاف پارسال مسافرت نرفتیم . چقدر توی خانه ماندن سخت است ، آدم حوصله اش سر میرود. حسابی برای خودم مردی شده ام. از قضا مردهای خانه ما تنبلی شان شهره آفاق است و من بیچاره باید جورشان را می کشیدم . این عید از سابیدن و در و دیوار شستن و شیشه پاک کردن کمرم راست نمیشد. البته شیشه که چه عرض کنم ، پنجره های خانه ما را انقدر بزرگ ساخته اند که مساحت و محیط شیشه هایشان دروغ نگویم پوز برج میلاد را زده است! انگار این نام کوزت تا ابد روی من خواهد ماند .قول میدهم روی سنگ گورم می نویسند " اینجا کوزت الف که در طول زندگی اش خیلی زحمت کشید آرمیده است " .

این عید دست به پرورش سبزیجات و علفی جات زیادی هم زده ام. برای خودم یک پا کشاورز شده ام. 4 تا سبزه با گیاه " گاودانه " در ظرف گذاشتم که بجز یکی از آنها ، هیچ کدامشان نگرفت. آن یکی هم که سبز شده خیلی تنک است و هیچ چیزش به سبزه نمیماند. این گیاه گاودانه از آن دانه هایی ست که واقعا برای خودش جزو عجایب است . هیچ دانه دیگری رقیبش نمیشود. ماشک و عدس و گندم پیشش لنگ می اندازند. وقتی سبزه اش درمیاید آدم کیف میکند؛ می شود عین توپ ، گرد و سبز پررنگ . پارسال سیزده بدر ، لای سبزه های گاودانه دار کپسول ( ترقۀ گنده!) می گذاشتیم و وقتی منفجر میشد انگار کله یک آدم زلفو را منفجر کرده ای . وسطش باز میشد و ازش دود میزد بیرون. آنجا هم من جور پسرهای بزدل و ترسوی فامیل را کشیدم. وقتی کپسول را روشن می کردم همه شان تا یک کیلومتر می دویدند که مبادا ترکش هایش بهشان بخورد.
تخم کدو هم گذاشته ام لای پنبه تا نیش بزنند. انقدر آماده کردن خاک باغچه طول کشید که دانه ها برگ هم درآورده اند. هزار تا بنایی توی حیاط کرده ایم و خاک باغچه افتضاح بود. مجبور شدم با بیل و کلکنگ به جان باغچه بیافتم و همه خاکش را بیرون بریزم. در این لجظه من با تمام کشاورزان عالم همدردی می کنم و اعلام میکنم که کشاورزی بسیار سخت است و نیروی بدنی بسیار زیادی می خواهد. با اینکه از تیره حوا هستم عرق زیادی کردم و از خستگی جانم به لبم رسیده بود . هر چه فکرش را بکنید پیدا کردم . از مصالح ساختمانی گرفته تا پلاستیک و چرخ ماشین اسباب بازی و کله عروسک . پریسا خوشحالی میکرد که بالاخره کله عروسکش پیدا شده. تا عمق 40 سانتی را کندم و این دو روز می خواستم دانه ها را بکارم و رویشان خاک خوب و کود بریزم که زد و مثل پیرمرد و عصایش از آسمان باران می آید. این پیرمرد و عصایش آلمانی ست و معادل سگ و گربه انگلیسی و مثل سیل باران آمدن فارسی ست. حالا نمی دانم ربطش به باران چیست . بادام فرانسوی هم امسال گرفت ، البته شکوفه نداده. واقعا این بادام فرانسوی عجب چیز مقاوم و باشکوهی ست . با وجود اینهمه آهک و گچ در خاک زنده ماند و خودش را احیا کرد. دمش گرم ! یادم باشد بعدا جریان این بادام فرانسوی را هم بنویسم. خیلی جالب بود.

2006-03-16T23:50:00.000+03:30

خوشمزه ترین چیز دنیا بستنیه که مامان آدم گازش زده باشه و بعد تو اون قسمت رو نگه داری برای آخر تا طعمش بیشتر توی دهنت بمونه .

2006-03-04T20:14:00.000+03:30

آدم وقتی هر روز می نویسد ، گاهی اوقات دچار افت تمرکز و دورافتادگی از موضوعاتی می شود که می خواهد بنویسد دیگر چه برسد به اینکه چند ماه نه کتاب خوانده باشد نه دست به قلم برده باشد. سر آدم توخالی می شود و تا دوباره راه بیافتد و بداند قواعد دستور زبان فارسی چیست طول می کشد.
اولین خبری که پیگیرش بودم ، تلاش دختران بود برای ورود به استادیوم آزادی. با خودم فکر می کردم ، اینبار دیگر نیاز به فشار ، داد و قال و قلم شدن پای یک دختر بیچاره نداریم ، ولی گویا اشتباه فکر کرده بودم و همانطور که الپر گفته ، همان دفعه هم که زنان را راه دادند به خاطر انتخابات بود و بس. ولی تلاش پرستو و دوستانش هم قابل ستایش است . بالاخره نمی شود که تا اخر عمرمان دست روی دست بگذاریم و هیچ کاری نکنیم. روزهایی هم باید به خاطر حقمان بجنگیم. از اینکه توی تلویزیون می گویند زنان ایران بعد از انقلاب خیلی حقوق را به دست آوردند و وضعیتشان بهتر شده لجم میگیرد. اگر شاه با بلندنظری اش خیلی حقوق را به زنان نمی داد ، ما الان در حال جنگ برای به دست آوردن آنها بودیم. این هایی که می بینم از عرب ها هم بدترند . فکرش را که می کنم ، می بینم خیلی وحشتناک بود که حق رانندگی ، رای ، وکیل شدن ، دانشگاه رفتن و ....نداشتیم و الان باید میزدیم توی سرمان که بیایید آقایی کنید و به ما این حقوق را بدهید. نه تنها حقی به حقوق زن ایرانی اضافه نشده که خیلی از آزادی هایمان را هم از دست داده ایم.

پیشنهاد روزنامه نگار نو هم بد نیست و اگر حمایت بشود فکر کنم بگیرد. می گوید باید به فیفا شکایت کنیم و مراجع جهانی پشتمان باشند. تلاش برای این بد هم نیست.

2006-03-02T18:01:00.000+03:30

الان چشم هام قرمز و اشکی و سرم مثل لانه زنبور می ماند. نه اینکه فکر کنید آدم لوسی هستم. خیر. بلکه وقتی آدم کلی درس خوانده و بعد امتحانش را عالی داده ، خیلی زور دارد که وقت کم بیاورد و 20 سوال آخر را که از همه راحت تر بودند نزند. نمی دانم چرا امسال یک ربع از وقت امتحان کم کرده بودند . به هر حال اعصابم پاک خراب است و تمام رشته هایم پنبه شده است. نمی دانم چرا روی جلد دفترچه را نگاه نکردم ، تا ببینم چه خوابی برایمان دیده اند. تقصیر از من بوده یا آنها نمی دانم.
اصلا گور بابایش . هر چه می خواهد بشود. خاک بر سرش . احمق . نکبت.
امتحان فردا را هم بدهم دیگر تمام می شود. میرود گورش را گم میکند. اگر شانس همراهم باشد دیگر تا اخر عمر از دست هر کنکور نکبتی خلاص می شوم. من از کنکور بدم می آید.

2006-02-26T20:25:00.000+03:30

قاعدتا باید به شدت در حال خواندن برای کنکور باشم. متاسفانه اینطور نیست. از یک شنبه تا همین امروز که پنج شنبه باشد مثل علف هرز گره خورده بودم به تخت خوابم و هر روز تب داشتم. جالب است که 4 سال پیش هم که کنکور داشتم ، از صبح تا شب درس می خواندم و کلی رویای شریف می پروراندم ، از اوایل اردیبهشت تا یک هفته مانده به خرداد بستری بودم و وقت با ارزشی را از دست دادم. هنوز هم نفهمیده ام علتش چه بود ، از کجا آمد و کجا رفت؟ فقط می دانم کلی آزمایش سرطان دادم. مامان گریه میکرد و من مطمئن بودم سرطان ندارم . می خندیدم.
الان هم کمتر از یک هفته مانده به کنکور. چون خوب خوانده ام _ هر چند کم_ مطمئنم رتبه ام خوب می شود. به هر حال خدا را شکر زود تمام می شود و از آن به بعد وقت دارم کتاب هایی که از در و دیوار اتاقم آویزان است و دلم لک زده است بگیرمشان دستم و یکشبه بخوانمشان، ترتیبشان را بدهم. کلی فیلم ندیده. یک ماه وقت برای تقویت زبان. و اما نوشتن..........که خیلی وقت است ننوشته ام.
روحیه ام که خیلی پایین است و افسردگی شدید دارم که تاثیر داروهاست. خود به خود خوب خواهد شد. وقتی به دکتر الکی مراجعه کنی همین عواقب را هم دارد دیگر. فکر کنم یک عصرانه مفصل که بخورم نیرویی پیدا میکنم دوباره بنشینم سر درس و مشق.

2006-02-20T11:54:00.000+03:30

خدا اصلن من رو دوست نداره . من که بچه خوبی بودم. چرا؟

2006-02-14T23:34:00.000+03:30

بر پدر این مملکت دزد لعنت. موبایل نازنینم رو بردن ، یک لیوان آب هم روش. از عصره دارم میزنم توی سرم. حیف اون همه پول که پاش دادم. همه اش تقصیر خود خرم بود از بس که دست و پا چلفتی ام. چکار کنم؟

فقط به پریسا گفتم . به مامان اینا جرات نمی کنم بگم. به خاطر پولش نیست . اینقدر سرکوفت میزنن که آدم دلش می خواد خودش بشه موبایل. اصلا نمی تونم درس بخونم. اگر بفهمن کلی متلک بارم می کنند. انصاف نیست . تا به حال دو تا موبایل پیدا کردیم ، با یک دسته 500 تومنی و توی همه این موارد کلی دنبال صاحبش گشتیم تا گمشده اش رو بهش برسونیم. اونوقت باید یک همچین بلایی سر من بدبخت بیاد. اون هم توی این بی پولی . از بس هم که این قد لعنتی من بلنده ، همیشه فشارم پائینه ، حالا اینم زده به بساطم رنگم شده مثل مرده و نمیدونم این فشار خونم تا به حال تا کجا پایین آمده.
چجوری بهشون بگم موبایلم رو دستی دستی تقدیم کردم به یک دزد عوضی ، که از سر شبه داره با گوشیم صله رحم به جا میاره و هر چی زنگ میزنم گوشی رو قطع میکنه. خاک توی سر دانشجویی که دستش کجه. ابله ، توی دانشگاه سراسری که دیگه کسی نمیتونه ادعا کنه به خاطر احتیاج شدید دزدی کرده. به این میگن طمع.
ای خدا!!!!! من گوشیم رو می خوام.

2006-02-04T23:28:00.000+03:30

هنوز در حال جنگ فرسایشی با کتاب ها هستم. اصلا و ابدا وقت ندارم ، یعنی اصلا خانه نیستم که وقت داشتن معنی هم داشته باشد. خیلی دیر شروع کردم به خواندن و هزار تا کتاب ریخته دور و برم ، و من هم نمی دانم کدام را اول بخوانم و کدام را آخر . توی خانه خیلی سرم به گوشم بازی میکند و نمی توانم درس بخوانم . اصولا جایی که کامپیوتر وجود داشته باشد درس خواندن من هم مفهومی ندارد. برای همین میروم کتابخانه خر میزنم. از صبح ساعت 8 تا ساعت 10 شب . واقعا روزگار خوبی می گذارنم. اما آن چیزی که خیلی زور دارد این است که حتی اگر به فرض محال رتبه 1 کنکور را هم بیاورم به دردم نمی خورد ، چون اصلا اینجا نیستم که بخواهم دانشگاه قبول شدنم را ببینم.
تنها چیزی که مجبورم کرده به این کار احمقانه تن بدهم این است که برای رفتنم نخواهم جواب هزار نفر را بدهم ( اطرافیان هنوز در جریان نیستند). حالا این ماجرا برعکس شده! بعضی ها در جریان کارهای من هستند. حالا باید جواب آنها را بدهم که این چه دیوانگی ست که وقتی کسی توی این مملکت نمی ماند ، ارشد خواندنش دیگر چه صیقه ایست.
3 روزی میشود که به ایمیل ها و آف های هیچ بشری جواب نداده ام. یعنی اصلا روی کامپیوتر را ندیده ام! امروز همه را جواب دادم. الان هم از آنجا که می دانید خیلی خوش شانسم سرما خورده ام. و بدنم خیلی درد میکند و سرم هم دارد می ترکد. خوابم نمی آید ، درس هم نمی توانم بخوانم ، این شد که آمد اینجا دوباره. عین کفتر جلد می مانم به جان خودم!
مرده شور کتابخانه های مملکت ما را ببرند ، جمعه ها تعطیل اند. امروز اجبارن ماندم خانه و چقدر وقت تلف کردم و میمون بازی درآوردم. از اتاق آمدم بیرون برای استراحت ، دیدم آهنگ گذاشته اند . من هم شروع کردم باله رقصیدن . از آنجایی که خیلی هم باله بلدم ، پایم را روی یکی از قالیچه ها گذاشتم ، قالی از زیر پایم سر خورد و به پشت چنان خوردم زمین که پس سر ، لگن خاطره و عامره و کمرم نیاز به عمل جراحی فوری پیدا کرد. این یعنی گاو عمو حسن ، یا تصمیم کبری ؟ پاک قاطی کرده ام. احتمالا تا پایان هفته نمی توانم دست به کامی جان بزنم ، لذا اگر جواب کسی را ندادم پیشاپیش عذر خواهی میکنم.
#
از بعضی ها هم باید معذرت خواهی کنم . آدم بدقولی نیستم و همینطور کسی که ریلکس باشد و نفهمد تو دل دیگران چه میکذرد. ننوشتنم به خاطر نفهمی نیست ، واقعا وقت ندارم ، واقعا . وقتی تمام شد ، می نویسم ، آن هم دو قبضه. برای همه بخش ها. روزی دو بار آپدیت می کنم. ولی میدانم برای خجالت نکشیدن کافی نیست. بیچاره انقدر از دست من حرص خورده که رویم نمی شود حتی دلیل و برهان برایش بیاورم. ولی چاره ای ندارم این 4 هفته را هم صبر کن.
#
دیروز با یک دختر توی خیابان دیدمش. دلم گرفت. یک جورهایی دختره برایم مهم بود. نگاهش کردم ، او هم من را . هر دو مان انگار پشیمون بودیم از زمان استفاده نکردیم. با این که تمام چیزی که توی اون یک سال وجود داشت فقط و فقط نگاه دو تا چشم مضطرب و معصوم بود ، اما شیرین ترین ماجرای زندگی من بود . از دست دادمش . از اون خاطره هاییه که یادش نه تنها تلخ نیست و آدم رو آزار نمی ده ، بلکه خیلی هم آرامش بخشه. الان دیگه دوستش ندارم ، ولی نمیدونم چرا پشیمونم که حسم رو جدی نگرفتم. الان می تونستم آدم دیگه ای باشم. یه کسی که احساس داره ، نه یک آدم آهنی .
#
من که میدانم تو و دو تا دیگر از اراذل این جا را می خوانید. ولی جان هر کس دوست داری کمی هم باهوش باش. نرو هر چه اینجا میبینی برای این و اون تعریف کن. خوب به گوش من میرسد دیگر. آن وقت با خودم می گویم عجب احمقی است. شاید تو هم پیش خودت می گویی این دختره عجب خری است که میداند ، ولی کرکره را پایین نمی کشد.
نمی دانم اصلا کی میرسم این را پست کنم. اصلا پستش میکنم ، یا عین صد تا دیگه از نوشته ها می اندازمش توی سطل و اصلا اینجا رویش را هم نمیبیند.

2006-01-27T10:33:00.000+03:30

به خودم شدیدا تبریک می گویم که اینقدر پا در هوا شده ام . تبریک برای زندگی جدید نباتی . مثل آن تبلیغ مزخرف حایر که میگوید:
می شوره ، آب میکشه ، خشک می کنه. می شوره ، آب میکشه ، خشک می کنه می شوره ، آب میکشه ، خشک می کنه و اینقدر تکرار میکنه که آدم میزنه یک کانال دیگه. زندگی من هم شده : می خوره ، درس می خونه ، می خوابه. می خوره ، درس می خونه ، می خوابه می خوره ، درس می خونه ، می خوابه. نکنه بزنم یک کانال دیگه.
بالاخره من کجام. چکار میکنم. کجا می خوام برم. لعنت به این مملکت نا معلوم. من اصلا کی هستم؟؟

2006-01-25T12:33:00.000+03:30

1.پسربزرگشون هفته پیش مرد. کل خانواده شون احساس مظلومیت می کنند و هر دستوری دلشون می خواد به این و اون میدن. چشم هاش رو ریز کرده بود و با مظلومیت بهم میگه : مارال جون! میشه بری برام از تو یخچال قرص هام رو بیاری. آدرس میده: توی در یخچال. پشت شیشه آبلیمو ، یک بسته قرص ریزه. لجم گرفته بود ، ولی باز به خاطر دلسوزی رفتم آوردم.
ملت دارن برام چشم و ابرو میان و چند نفری هم می زنن توی سر خودشون . ولی نگرفتم . بیا بگیر! گرفت. خنده اش هم گرفته بود . نمی دونست چکار کنه . مثلا نباید می خندید. بهم میگه خاک تو سرت !!! یعنی چی ؟ خاک تو سر خودت. دوست های غول چماقش هم نیش هاشون باز شده بود تا بناگوش . زنها در گوشم گفتن احمق ، قرص ضدحاملگی آوردی. اوففففففففففف! تا تونستن تیکه انداختن.
به من چه؟ من از کجا بدونم قرص ضد حاملگی چیه. مگه مثل جنده خانوم هایی که اونجا بودن ، تو کشوم پره از این آت و آشغال ها و روزی صد تا میدم پایین. قبول دارم برای اطلاعات عمومی هم که شده باید برم این چیزها رو یاد بگیرم! ولی اولا اینها هم ریز بود و هم پشت شیشه آبلیمو . خوب من از کجا بفهمم ! دوما خاک تو سر خودش و بعضی های دیگه، که توی اون خونه که هیچ زن شوهر داری زندگی نمیکنه و خودش هم مجرده قرص ضد حاملگی پیدا میشه. یکی بگه به چه درد میخوره! معلومه دیگه...
از بس مسخرم کردن پشیمون شدم که دفعه پیش که مربی مون گفت بخورم، قبول نکردم. مسابقه حیاتی بود و من حتما باید بازی می کردم. مربی مون گفت بخور تا بتونی بازی کنی. من هم از همه جا بی خبر . گفتم خوب بده تا من وخورم. انگار قرص اکسه! بچه ها بهم گفتن ، خوردی و مردی. گفتن حالت خیلی بد میشه. این شد که نخوردم و همینطوری رفتم بازی کردم. و این تجربه گرانبها رو به قیمت مسخره شدن توی جمع از دست دادم.

2. همه دور هم نشستن و دارن از خصیصه های یک دختر و یک پسر خوب برای ازدواج صحبت می کنند. دوباره عقل ناقصم رو به کار گرفتم تا یک چیزی پیدا کنم ، بگم . یک وقت نکنه بگن این دختره لاله! فلان پسر گفته من زنم باید لیسانس فنی داشته باشه. سفید باشه . اهل مطالعه باشه. موهاش مشکی پر کلاغی باشه . لباش عین آنجلینا جولی باشه. چشم هاش مثل مونیکا بلوچی باشه. بدنش مثل جنیفر لوپز باشه....اوهووووووو! بابا صبر کن با هم بریم. یکی از پسرهای جمع گفت اگر پیدا کردید خواهرش هم واسه من. بابائه بهش چشم غره رفت. خوشم آمد.
چقدر ماشالا آقایون ملاک دارن برای انتخاب! برای اینکه لال از دنیا نرم ، گفتم اینا که چیزی نیست . معیار این آقا رو بگم همگی کپ می کنید. یکی از آشناها سپرده براش یه زنی پیدا کنیم که غوزک پاش تپلی مپلی باشه! ... اینو که گفتم چنان سکوتی شد که دوباره فهمیدم حرف ناجوری زدم. مامان داشت برام خط و نشون می کشید و بابا هم سبیل هاش رو می جوید. یکی سرفه ای کرد و سکوت مجلس رو شکست : خوب داشتیم می گفتیم.

پریسا با ایما و اشاره من رو کشوند توی اتاق.
- احمق ! این چه حرفی بود تو زدی.
- من که حرفی نزدم!
- می دونی این که گفتی یعنی چی!
- نه!
- میگن غوزک پای یک زن ، نشون دهنده وضعیت فرج اون زنه !!!!!
دهنم باز مونده بود و نمی دونستم چی بگم.
- نه خیر این مزخزفات چیه توی میگی . کی گفته ؟ هر کی گفته غلط کرده؟
پریسا یک نگاهی بهم کرد . گفت می خوای بهت بگم کی گفته. پیامبر اسلام گفته .
تکبیییییییییر. الله اکبر. سقوط آزاد من. غیرتی شدم.
- اصلا تو اینا رو از کجا میدونی ؟ چه معنی داره تو اینقدر سر زیادی؟ من که شش سال از تو بزرگترم این چیزا رو نمی دونم.
- اااا ! ولم کن. خانوم دین و زندگی مون برامون سر کلاس گفته. گفت یک روز یک زنی میره پیش حضرت محمد میگه ، من چندین سال بود بچه دار نمی شدم. از لجم نذر کردم اگر بچه دار شدم لخت دور کعبه طواف کنم. حالا زده و من بچه دار شدم. چکار کنم؟ پیامبر هم میگه عیب نداره. دامن پیرهنت رو بزن بالا ، طوری که غوزک پات معلوم باشه و دور کعبه بچرخ . اینطوری هم لخت نشدی و هم نذرت رو به جا آوردی. بعد هم پیامبر می فرماد : هر زنی که غوزک پایش معلوم باشد به منزله لختی آن زن می باشد. تکبیر

بیخود نیست می گن عصر اطلاعاته. خوش به حال اینا! چقدر معلم ها باحال شدن. والا برای ما فقط از غار حرا و نمی دونم تاسوعا عاشورا می گفتن قبلا.! مامان هامون هم که قربونشون برم خجالت می کشیدن اون زمان ها مسائل اینطوری رو برامون شرح بدن. اوضاع طوری بود که بعضی از دوست هامون که زود بلوغ میشدن ، دچار مشکلات بسیار جدی و اساسی می شدن. براشون این شبهه پیش می آمد که دارن می میرن ، یا به بیماری مهلکی دچار شدن. همه اش هم تقصیر این حکومته که انقدر همه چیز رو بسته کرد. یادمه کلاس چهارم دبستان که بودم به خاطر ناآگاهی و بچگی ما حتی کار به جایی کشید که ماجرای ترسناکی به اسم دست خونی پیش آمد. می گفتن یک دست خونی توی چاه توالت وجود داره که وقتی آدم میره اونجا ، میاد بالا و آدم رو می خوره !!!!!!!!!!! من باور نمی کردم. بچه ها من رو بردن توی توالت و خون رو نشونم دادن و بعد همگی فرار کردیم . انقدر هم جیغ کشیدیم و گریه کردیم که داشتیم از حال می رفتیم. خانوم ناظم آمد پیشمون و گفت چطونه بچه ها؟ ما هم در حالی که هق هق میکردیم گفتیم دست خونی دیدیم. اون عوضی هم به جای توضیح دادن به ما خندید و رفت. از اون روز به بعد من که پام رو طرف توالت های مدرسه نمی ذاشتم. خونه هم بین من و مامان دعوا بود سر توالت رفتن. انقدر می ترسیدم که دست خونی بیاد سراغم که حاضر بودم خودم رو خیس بکنم ولی توالت نرم. چند بار از بس بهم فشار آمده بود و حاضر نبودم برم توالت ، خودم رو خیس کردم ، تا آخر سر مامانم که از شستن این همه لباس خسته شده بود ، برام اون موضوعی رو که اینهمهههههه خجالت داشت تعریف کرد. واقعا که ! تازه سرخ هم شده بود. خیالم کلی راحت شد . ولی باز هم تا عادی شدن موضوع اکثر شب ها کابوس دست خونی رو می دیدم و توالت هم که شکر خدا دوباره می رفتم هر کاری داشتم سرپا ، اون هم با شتاب نور انجام میدادم و مثل ملخ از توالت می پریدم بیرون. تازه والدین گرامی هم اونور توالت منتظر تحویل گرفتن من بودن که سکته نکنم.
بله دیگه! ما به خاطر آموزش ناصحیح ....آموزش ناصحیح نه! اصلا عدم آموزش تبدیل شدیم به اینی که می بینید. خوارمون که شیش سال از خودمون کوچیکتره باید مسائل رو برامون توضیح بده.

شبح در مورد ماجرای غوزک خوب نوشته. فعلا وبلاگش خرابه البته.